20/04/2026
Ik leg momenten vast in een beeld omdat het op dat moment iets raakt in mij.
Meestal weet ik op dat moment niet precies wat.
En op bepaalde momenten blader ik door de foto's. Sommigen raken me dan opnieuw. En zonder na te denken vloeien er ook woorden, net zoals nu terwijl ik hier 'gewoon' zit. Het zijn deze keer de bloemen die spreken tot mij.
Deze ochtend namen we tijd, bewust tijd. En het was prachtig en intens. Net zoals de uren die daarna volgden.
Het was buiten, zuurstof, groen, water, kleur en rust. En de bloemen?
De bloemen staan daar 'gewoon', 'gewoon' zichzelf te zijn
De Paardenbloem klaar om op het juiste moment, met de wind die in de goede richting gaat los te laten, haar vruchtbare zaden los te laten en te vertrouwen dat ze op vruchtbare grond kunnen kiemen en opnieuw leven brengen.
De Boterbloem in volle bloem, knalgeel, ze roept om naar haar te kijken, je kan er niet naast. Ze wil gezien en geroken worden door bijen, vlinders en anderen die haar helpen om haar cyclus rond te maken, om bevrucht te worden. Ze is er klaar voor en maakt dat op haar manier heel duidelijk.
En dan zag ik ook de Smeerwortel. Niet al haar bloemen waren al open, sommigen wel, anderen wachten nog even geduldig op wat meer zon en warmte. Zoekend wanneer voor haar het moment juist is. En ondertussen draagt ze open en gesloten bloemen. Voorzichtig gaat ze om met haar bloei, onder het beschermend schaduw- en lichtspel van de stevige boom naast haar op de oever.
Eén moment, één veld, en toch allemaal op een ander moment in hun bestaan.
En het is geen tegenstelling
Zo voelt het ook niet.
Het is harmonie.
(En dat ik de bloemennamen schreef met een hoofdletter is geen toeval)
