DoodMooi

17/04/2026

Ik besef nu nog meer wat ik aan het doen ben,
omdat ik het letterlijk voor me zie.

Mijn beelden, in een uitvaartcentrum.

Op een plek waar mensen wachten.
Waar afscheid dichtbij komt.
Waar woorden vaak tekortschieten.

En net daar… hangen ze.

Niet om mooi te zijn.
Maar om iets te betekenen.

Om te tonen hoe nodig dit is.
Rust brengen wanneer het te veel wordt.
Iets geven om vast te houden, wanneer alles lijkt te verdwijnen.

Ik ben trots.
Omdat dit exact is waarom ik DoodMooi ben gestart.

En als dit, heel zacht,
voor iemand een klein beetje helpt…
dan is dat genoeg.

Uitvaartzorg Bleyaert DELA

02/04/2026

24/03/2026

Na tachtig jaar op dezelfde vertrouwde plek in Sint-Kruis begint voor ons een nieuw hoofdstuk.
Op de grond waar zoveel herinneringen leven, waar afscheid en verbondenheid elkaar al generaties lang ontmoeten, staat vandaag ons vernieuwde uitvaartcentrum Bleyaert.

Nieuw in vorm, maar met dezelfde ziel.

Al tachtig jaar mogen wij er zijn voor mensen, in momenten die er écht toe doen. Dat vertrouwen dragen we elke dag met ons mee. Het herinnert ons eraan dat geen afscheid hetzelfde is, omdat geen mens hetzelfde is. Daarom willen we blijven doen wat we altijd hebben gedaan: luisteren, meedenken en begeleiden op een manier die past bij wie iemand was en wat een familie nodig heeft.

Niet groots of afstandelijk, maar dichtbij.
Op maat. Met zorg. Met respect voor ieders mogelijkheden.

We willen een plek zijn waar mensen zich welkom voelen, niet alleen in verdriet, maar ook in verbinding. Een huis in de buurt, geworteld in Sint-Kruis, waar we de mensen kennen en waar mensen ons kennen. Waar ruimte is voor verhalen, voor stilte, voor troost… en voor elkaar.

Meer dan een uitvaartcentrum willen we een plek zijn die verbindt.
Tussen mensen, tussen generaties, tussen herinnering en toekomst.

Want uiteindelijk draait alles om dat ene: er zijn voor elkaar.

11/02/2026

Baron Lamberto.

Hij staat daar.
In het water bij Omegna.

Wit ijzerdraad. Licht. Open.

Bijna doorzichtig tegen het blauw van het Lago d’Orta.

Volgens het verhaal van Gianni Rodari bleef Baron Lamberto jong
zolang zijn naam maar werd uitgesproken.
Hoe vaker mensen zijn naam zeiden,
hoe meer hij leefde.

Een kinderboek, zeggen ze.
Maar het gaat over iets groters.

Wat gebeurt er met ons
als niemand onze naam nog noemt?
Als niemand ons verhaal nog vertelt?

Hier, met het water rondom mij en dit open uitzicht,
voelt dat geen sprookje.
Het voelt waar.

Dat herinnerd worden
een vorm van blijven is.
Dat liefde zich soms uit
in iets eenvoudigs:
iemand bij naam noemen.

Ik zie dat elke keer opnieuw.
Hoe beelden, woorden, namen
mensen niet terugbrengen —
maar wél laten blijven.

Finché qualcuno pronuncia il tuo nome, non scompari. 🇮🇹
(Zolang iemand je naam uitspreekt, verdwijn je niet.)

10/01/2026

Kiezen is durven springen.

Je zit soms op een eilandje als solo-entrepreneur.
Zeker als afscheidsfotograaf.

Ik werk al langer als afscheidsfotograaf.
Maar tijdens het portfolio-weekend van Boukje viel alles op zijn plaats.

"Afscheid in Scene" bracht professionele feedback en helderheid,
en de bevestiging dat zichtbaar zijn als afscheidsfotograaf
(online dan toch 😊) geen bijzaak is.

Het veegde twijfel van tafel
en gaf me de ruimte om oprecht en zelfzeker te kiezen voor mijn missie.

Sinds kort staat mijn aangepaste website in lijn met die keuze.

En zeg ik het zonder omwegen:

Ik ben afscheidsfotograaf. Punt.

Dank je wel,
Boukje Canaan 🌟💖
voor het kader, de scherpte
en de ruimte om te kiezen.

03/01/2026

✨ Winterslaap

Er zijn periodes waarin zichtbaar zijn niet klopt.
Waarin beweging plaatsmaakt voor verstilling.

Spiritueel staat winterslaap voor naar binnen keren.
Voor vertragen.
Voor luisteren naar wat onder de oppervlakte beweegt.

Dat is wat ik de voorbije weken heb gedaan.
Ik ben stiller geworden.
En heb gekeken naar wat nog klopt — en vooral naar wat niet meer mee wilde.

Bij groei hoort loslaten.
En bij loslaten hoort soms ook afscheid nemen van ideeën die ooit juist waren,
maar niet meer passen bij wie je geworden bent.

Geboorte en afscheid horen bij het leven.
Maar voor mij hoeft niet alles nog samen in één adem uitgesproken.
Niet alles hoeft nog op één kaartje, één website, één verhaal.

Mijn winterslaap was geen stilstand.
Het was voorbereiding.
Onder de oppervlakte werd gekozen, geschrapt, verdiept.

Ik ben palliatief en afscheidsfotograaf.

Met volle overtuiging.
Met zachtheid én helderheid.

En nu…
is het tijd om weer te bewegen.
Rustig.
Bewust.
Vanuit wat binnenin klopt.

24/12/2025

Voor wie ook met kerst iemand mist 🫶

23/11/2025

En zo is de plechtige opening van mijn tentoonstelling alweer meer dan een week geleden…
Wat een avond. Wat een energie. Wat een mensen.

Dankjewel aan Willemsfonds Kortrijk, HuisvandeMens Kortrijk Vrijzinnig Centrum Mozaïek Kortrijk , Felix De Clerck voor het vertrouwen en het warme onthaal.
Dikke merci aan VDH-projects , alle helpende handen en bezoekers, zonder jullie stond dit verhaal niet zo, in alle zachtheid en kracht, te stralen.

De reacties van de bezoekers blijven binnenkomen…
Mensen die geraakt waren, die even stil werden, die zeiden dat deze expo iets in beweging zet.
En dàt is waarom ik dit doe.

Het was de eerste editie —
maar ongetwijfeld niet de laatste.
Dit verhaal mag reizen.

En wie weet… misschien ligt de volgende plek al klaar.
(Organisaties of besturen die interesse hebben mogen me altijd even contacteren. 😉)

📸 Deblaere

15/11/2025

Morgen laatste dag in Kortrijk... maar wie weet komt er snel een eerste dag op een andere plaats... 🫶🫶

14/11/2025

Vernissage
Avant-première
Plechtige momenten en speeches, horen bij de eer van een solo-tentoonstelling 😊

Dankjewel Boukje Canaan voor het prachtig vastleggen van het moment waar ik létterlijk de tentoonstelling open 🫶🫶

14/11/2025

Warme dank

📸

https://kw.be/nieuws/cultuur/kunst/afscheidsfotografie-toont-de-zachtheid-in-het-loslaten-belevingsexpo-zedelgemse-fotografe-peggy-raemdonck-in-kortrijk-wil-taboe-doorbreken

14/11/2025

🫶🫶🫶
Warme dank aan Willemsfonds Kortrijk Vincent Lagae HuisvandeMens Kortrijk VDH-projects

📸