The Spirit Story

The Spirit Story Contact information, map and directions, contact form, opening hours, services, ratings, photos, videos and announcements from The Spirit Story, Photographer, Phnom Penh.

05/02/2025

រឿង៖ លោកឪឃុន ផ្ចាញ់ខ្មោចយាមកំណប់នៅភ្នំក្របី EP1

YouTube Link: https://youtu.be/ylvGx3p53X8

ស្វាគមន៍មកកាន់ Podcast រឿងខ្មោច!! សូមស្តាប់ដោយប្រើវិចារណញាណ!
----------------------
The Spirit បង្កើតឡើងក្នុងគោលបំណងចែករំលែករឿងរ៉ាវអមនុស្សដល់អ្នកស្តាប់ទាំងអស់គ្នា ទុកជាការកែកម្សាន្តអផ្សុកនាពេលរាត្រី! អរគុណសម្រាប់ការតាមដានស្តាប់!!
page: The Spirit Story
------------------------
#កថា
#តំណាល #តំណាលខ្មោច #សំលេងមានរូបភាព #ចង្វាក់ខ្មោចលង #យប់ទី១ #យីកេរ #បំពេរស្នេហ៍ STORY PODCAST #ស្តាប់រឿងមុនគេង #និទាន #បកប្រែរឿង #សំរាយរឿងជាភាសាខ្មែរ #ហេតុការណ៌ចំលែក #វិញ្ញាណ #ជំនឿ #រឿងស៊ើបអង្កេត #ប្រវត្តិបុរាណ #និទាន ​

----------------
សូមជួយចុច Subscribe Channel និង Like Comment ផងបងប្អូន
-----------------
សម្រាប់បងប្អូនចង់ផ្ញើសាច់រឿងសូមទាក់ទងមក
010 23 23 63 តេឡេក្រាម

បើនិយាយដល់កន្លែងមួយនេះ មនុស្សភាគច្រើននឹងជឿថា យ៉ាងណាច្បាស់ជាមានខ្មោច និងមានរឿងរន្ធត់ៗកើតឡើង។ វាមានតែប៉ុន្មានកន្លែងប៉ុណ្ណោ...
17/09/2024

បើនិយាយដល់កន្លែងមួយនេះ មនុស្សភាគច្រើននឹងជឿថា យ៉ាងណាច្បាស់ជាមានខ្មោច និងមានរឿងរន្ធត់ៗកើតឡើង។ វាមានតែប៉ុន្មានកន្លែងប៉ុណ្ណោះដែលនិយាយទៅច្បាស់ជាមានគេជឿថាមានខ្មោចពិតណាស់។ ជាក់ស្តែងប្រសិនបើនិយាយទៅដល់សណ្ឋាគារ សាលារៀន ឬទីប៉ាឆានានា ឬប្រសិនបើនិយាយទៅដល់មន្ទីរពេទ្យដែលមនុស្សជាច្រើនខ្លាចរអា ច្បាស់ណាស់ថាមានខ្មោច។ ពេលចូលទៅសម្រាកព្យាបាល គ្រែដែលយើងត្រូវចូលគេងនោះ តើយើងអាចដឹងបានដោយរបៀបថា ថាវាជាគ្រែតែមួយដែលមនុស្សគេងនៅលើគ្រែមុននេះ មានរឿងអីកើតឡើងឬអត់? រឿងនេះអាចប្រាប់បានថា បើជាអ្នកជំងឺមនុស្សភាគច្រើនច្បាស់ជាធ្លាប់ជួបហើយថា ពេលចូលទៅគេងសម្រាកបន្ទប់ពេទ្យនេះ ឬបន្ទប់ពេទ្យនោះហើយ មានអារម្មណ៍ចម្លែកៗជាដើម។

តទៅនេះគឺជារឿងដែលទាក់ទងទៅនឹងអ្នកគ្រូពេទ្យម្នាក់ ដែលនឹងមករៀបរាប់ប្រាប់រឿងរន្ធត់ៗ តក់ស្លុតជាច្រើន ដែលបានគាត់បានជួបផ្ទាល់ពេលធ្វើការនៅមន្ទីរពេទ្យមួយកន្លែងនោះ។ បងអយ ជាអ្នកគ្រូពេទ្យប្រចាំការនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ គាត់បានរៀបរាប់ប្រាប់ឱ្យដឹងថា ខែដំបូងនៃការចូលធ្វើការ ពាក់កណ្តាលខែគាត់ធ្វើវេនព្រឹក និងចូលដល់ខែបន្ទាប់គាត់ប្តូរធ្វើវេនរសៀល និងវេនយប់ផ្លាស់ប្តូរគ្នាទៅវិញទៅមកជាមួយគ្រូពេទ្យដែលជារៀមច្បង នៅរង់ចាំបង្រៀនការងារដល់គាត់ផងដែរ។ បងអយ ចាំច្បាស់ថា ពេលចូលធ្វើនៅមន្ទីរពេទ្យនេះថ្មីៗ យប់ដំបូងដែលគាត់ចូលវេនយាមយប់ គឺគាត់ត្រូវទៅធ្វើនៅបន្ទប់សង្រ្គោះបន្ទាន់។ យប់នោះប្រមាណជាពាក់កណ្តាលយប់ ផ្លូវដើរនៅក្នុងបន្ទប់សង្រ្គោះបន្ទាន់ គាត់អារម្មណ៍ថាដូចជាមាននរណាម្នាក់តាមសម្លឹងមើលគាត់ពីបង្អួចក្រោយបន្ទប់សង្រ្គោះដែលជាកញ្ចក់។ គេសម្លឹងមើលគាត់មួយសន្ទុះ តែពេលគាត់ងាកទៅមិនឃើញមានមនុស្សទេ។ ការដែលមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាមានមនុស្សមកសម្លឹងមើលគាត់ពីកញ្ចក់នេះ វាធ្វើឱ្យគាត់មានអារម្មណ៍តានតឹងណាស់ ពេលនោះគាត់ធ្វើការបណ្តើរ គាត់សង្ស័យតិចៗបណ្តើរ ព្រោះខាងក្រោយនោះជាកន្លែងចតឡានសង្រ្គោះបន្ទាន់របស់មន្ទីរពេទ្យផងដែរ។ បងអយ ឧស្សាហ៍ងាកមើលបង្អួចនោះជាញឹកញាប់ តែគាត់មិនហ៊ានងាកមើលចំៗទេ គឺដៀងមើលកន្ទុយៗភ្នែក តែមិនឃើញមានមនុស្សណាម្នាក់ឈរនៅទីនោះឡើយ។ លុះរំលងដល់ម៉ោងប្រហែលជា ១រំលងអាធាត្រ អារម្មណ៍ដែលគាត់គិតថាមានមនុស្សឈរសម្លឹងមើកមកគាត់បានប្រាកដឡើងមកច្បាស់ឱ្យគាត់បានឃើញតែម្តង គឺមានបុរសម្នាក់អាយុប្រមាណជា ៤០ ទៅ ៥០ ឆ្នាំ ឈរធ្មឹងពីក្រោយកញ្ចក់ កែវភ្នែកសម្លឹងមើលមកគាត់ ដោយខ្សែភ្នែកធម្មតា ហើយគាត់ក៏ដូចជាភ្លឹកសម្លឹងមើលទៅបុរសចំណាស់នោះវិញដូចគ្នា។

មួយសន្ទុះក្រោយមកមានអ្នកគ្រូពេទ្យម្នាក់ទៀតដែលចូលវេនយាយជាមួយគាត់ បានកេះហៅបងអយថា៖
«បងអយៗ! បងកំពុងសម្លឹងមើលអីបង?»
ពេលនោះបងអយដូចជាភ្ញាក់ និងមានសតិមកវិញបន្តិច ហើយងាកទៅប្រាប់អ្នកគ្រូពេទ្យនោះថា៖
«អើ មានមនុស្សឈរសម្លឹងមើលបងពីក្រោយកញ្ចក់នោះ ម្តុំកន្លែងចតឡានសង្រ្គោះបន្ទាន់!!»
នៅពេលដែលអ្នកគ្រូពេទ្យនោះបានឮបងអយនិយាយដូច្នេះ នាងក៏រត់ចេញទៅក្រៅបន្ទប់យ៉ាងលឿន។ បងអយ ភ័យដែរក៏រត់តាមនាងចេញទៅ រួចស្រែកថា៖
«រត់គេចពីអី! រត់គេចពីអី?»
ប៉ុន្តែនាងមិនបាននិយាយអ្វីទាំងអស់ គ្រាន់តែប្រាប់បងអយថា៖
«ចាំព្រឹកខ្ញុំនិយាយប្រាប់បង»
បន្ទាប់មកបងអយក៏បបួលគ្នាទៅធ្វើការវិញ។ ព្រឹកឡើងដល់ពេលប្តូរវេន មុនពេលទៅផ្ទះនាងក៏បាននិយាយប្រាប់បងអយថា៖
«បងអយ រឿងដែលបងជួបយប់មិញ បងកុំអាលនិយាយឱ្យនរណាស្តាប់ណា៎ ចាំស្អែកចាំយើងនិយាយគ្នា!!»
ពេលនោះបងអយក៏ងក់ក្បាលតបវិញថា៖
«បាន! បាន! ចាំស្អែកចាំនិយាយគ្នា»
បន្ទាប់មកពួកគេក៏បែកផ្លូវគ្នាធ្វើការ។ តាំងពីពេលនោះបងអយក៏មិនបានចាប់អារម្មណ៍ឡើយ គាត់ត្រលប់មកផ្ទះងូតទឹកហើយគេងលក់ទៅ។ លុះដល់ពេលយប់ត្រូវចូលវេន បងអយក៏បានសួរអ្នកគ្រូពេទ្យវ័យក្មេងដែលជាអ្នកយាមវេនយប់ជាមួយគាត់ ហើយនាងក៏រៀបរាប់ថា នរណាក៏ដោយឱ្យតែទើបនឹងចូលយាមវេនយប់សុទ្ធតែបានជួប។ បងអយសួរថា ជួបអី? នាងក៏បានប្រាប់ថា អ្នកគ្រូពេទ្យសឹងតែគ្រប់គ្នាដែលទើបតែចូលវេនយាមយប់ គឺបានឃើញមនុស្សចាស់នេះហើយ ដែលហាក់ដូចជាឈរសម្លឹងមើលពួកនាងកំពុងធ្វើការ។

ជាក់ស្តែងពេលដែលនាងទើបចូលយាមដំបូងៗ ក៏បានឃើញ និងបានជួបដូចបងអយដែរ រហូតធ្វើឱ្យនាងខ្លាចជាខ្លាំង។ ពេលដំបូងៗនោះនាងឃើញសឹងតែរាល់យប់ ដែលមានមនុស្សប្រុសចាស់នោះឈរពីក្រោយកញ្ចក់សម្លឹងមើលមកមានយប់ខ្លះអ៊ំប្រុសម្នាក់នោះក៏មកឈរស្ទើរតែជាប់កញ្ចក់ ប៉ុន្តែពេលដែលឃើញយូរៗទៅនាងដូចជាស៊ាំទៅហើយ និងតែងតែលើកដៃបែរបន់នឹកក្នុងចិត្តថា «កុំមកបន្លាចកូនចៅអី ខ្ញុំមកធ្វើការទេ»។ ក្រោយមកក៏មិនដែលជួបទៀតទេ ទើបតែបងអយមកជួបនេះឯង។ និយាយដល់នេះនាងក៏នឹកទៅដល់អារម្មណ៍ដែលធ្លាប់ជួបពីមុនធ្វើឱ្យនាងខ្លាចម្តងទៀត ក៏នាំគ្នាអង្គុយនិយាយជាមួយបងអយថា បងអយខ្លាចទេ? បងអយក៏ថា មុនពេលដែលគាត់ប្តូរមកធ្វើការនៅទីនេះ គាត់ធ្លាប់ធ្វើការនៅមន្ទីរពេទ្យក្នុងក្រុងថេប មិនដែលមានរឿងបែបនេះកើតឡើងទេ ហើយមកដល់ទីនេះក៏មិននឹកស្មានថាមានរឿងអ្វីប្លែកៗ ដូចជារឿងខ្មោចនេះកើតឡើងដែរ គាត់ដឹងត្រឹមតែថាជារឿងធម្មតាទៅហើយដែលនៅមន្ទីរពេទ្យ មានអ្នកជំងឺមានអ្នកស្លាប់ តែមិននឹកថាមានវិញ្ញាណមកបង្ហាញខ្លួនឱ្យឃើញអីចឹងទេ។

ពេលនោះអ្នកគ្រូពេទ្យនោះក៏បាននិយាយបន្តថា៖ «បងអយ នៅក្រោយបន្ទប់ដែលរំលងពីកន្លែងចតឡានបន្តិចទៅនេះ ពីមុនធ្លាប់មានដើមឈើធំៗដូចជាដើមពោធិ៍ តែពេលនេះគេកាត់ចោលអស់ហើយ ព្រោះធ្លាប់មានបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលកើតជំងឺបាក់ទឹកចិត្តគេចពីបន្ទប់ទៅចង ក ស្លាប់នៅក្រោមដើមឈើនោះ!»
ហេតុការណ៍នេះបានធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យជាច្រើននាក់ចាំគ្មានថ្ងៃភ្លេចឡើយ។ ហើយបើជាអ្នកគ្រូពេទ្យចាស់ៗវិញ ទើបដឹងច្បាស់ថាហេតុការណ៍នោះវារន្ធត់បែបណា។ ចំណែកឯវិញ្ញាណដែលបងអយ និងអ្នកគ្រូពេទ្យដទៃទៀតបានឃើញនេះ អាចជាវិញ្ញាណរបស់អ៊ំប្រុសម្នាក់នេះ ដែលមិនព្រមទៅណាឡើយគាត់នៅត្រង់នេះយូរឆ្នាំមកហើយ។ ឮហើយបងអយក៏មានអារម្មណ៍ថាខ្លាច ព្រោះគាត់បានឃើញច្បាស់ណាស់ថា មានមនុស្សប្រុសមកឈរនៅទីនោះពិតមែន។ លុះបងអយ រៀបរាប់ប្រាប់ពីរូបរាង មុខមាត់ កម្ពស់កម្ពរ ដំណឹងដែលគាត់បានជួបវិញ្ញាណនេះ ក៏បានសាយភាយពេញមន្ទីរពេទ្យធ្វើឱ្យមានគ្រូពេទ្យប្រចាំការជាច្រើននាក់មកសាកសួរគាត់ថា ឃើញពិតមែនទេ? មានរូបរាងបែបណាដែរ? បងអយ ក៏រៀបរាប់ប្រាប់ទៅថាគាត់ឃើញពិតមែន និងចង្អុលទៅកន្លែងដែលធ្លាប់មានបុរសចំណាស់នោះចង ក ស្លាប់។ ឮបែបនេះហើយធ្វើឱ្យគ្រូពេទ្យដែលចូលធ្វើយូរឆ្នាំ និងទើបតែផ្លាស់ចូលមក នាំគ្នាភ័យខ្លាច ព្រឺរោម ស្ទើរតែគ្រប់គ្នា។ បទពិសោធន៍លើកនេះពិតជាធ្វើឱ្យបងអយខ្លាចណាស់ព្រោះលងគាត់តាំងពីចូលធ្វើការខែដំបូងតែម្តង។ លុះធ្វើការយូរទៅក៏មានហេតុការណ៍ និងរឿងធ្ងន់ៗតែម្តងដែលធ្វើឱ្យបងអយភ័យខ្លាច និងបះរោមខ្លាំងឡើង។ មានម្តងនោះនៅកំឡុងឆ្នាំ ២០១៦ មានករណីធ្ងន់ធ្ងរជាច្រើនបានចូលមកក្នុងមន្ទីរពេទ្យ មិនថាជាគ្រោះថ្នាក់ចរាចណ៍ធ្វើឱ្យមនុស្សស្លាប់ មនុស្សឈឺស្លាប់ មនុស្សត្រូវគេចាក់សម្លាប់ និងសម្បូរករណីស្លាប់ជារៀងរាល់ថ្ងៃហូរហែររាប់មិនអស់។

រហូតមកដល់ខែតុលា ឆ្នាំ២០១៦ បងអយចាំបានថា មានថ្ងៃមួយមានតាយាយមួយគូរ ត្រូវឡានបុក ពេលនោះឡានសង្គ្រោះស្លាកលេខ ៦៦៩ ក៏បានដឹកគាត់មកដល់ពេទ្យ។ ចូលដល់បន្ទប់សង្រ្គោះបន្ទាន់ ក្រុមគ្រូពេទ្យក៏ញាប់ដៃញាប់ជើងដោយដាក់ម៉ាស៊ីនទាញចង្វាក់បេះដូងលោកតា តែគួរឱ្យស្តាយលោកតាបានបាត់បងជីវិតតាំងពីនៅតាមផ្លូវដែលដឹកគាត់ពីកន្លែងកើតហេតុមកម្ល៉េះ។ ចំណែកលោកយាយរបួសធ្ងន់ជីបចរលែងដើរ បេះដូងលែងលោត ក៏ស្លាប់នៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ។ ហេតុការណ៍នេះធ្វើឱ្យបងអយស្លុតចិត្តណាស់ ព្រោះគាត់មិនដែលឃើញមនុស្សស្លាប់នៅចំពោះមុខបែបនេះឡើយ។ ពេលនោះបងអយ គាត់អង្គុយយំអាណិតយាយតានោះខ្លាំង រហូតធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍សោកសៅ។ ទន្ទឹមនឹងនោះក៏មានអ្នកគ្រូពេទ្យរៀមច្បងម្នាក់បានស្តីឱ្យបងអយថា ធ្វើការនៅពេទ្យបើជួបរឿងបែបនេះហើយទទួលយកមិនបាន គួរតែឈប់ធ្វើការទៅ។ ពេលនោះបងអយស្លុតណាស់ ព្រោះមិននឹកស្មានថាបងស្រីនោះហ៊ាននិយាយដាក់គាត់អីចឹងសោះ។ តែវាក៏ជាការពិតពិតមែន ព្រោះថាជាគ្រូពេទ្យនៅបន្ទប់សង្រ្គោះបន្ទាន់ គឺតែងតែបានជួបហើយនូវអ្នកជំងឺធ្ងន់ៗ ឬរហូតដល់ស្លាប់ជាដើមដោយចៀសមិនផុត។

គិតរួចបងអយក៏តាំងចិត្តតស៊ូធ្វើការបន្ត និងផ្តល់កម្លាំងចិត្តឱ្យខ្លួនឯងថា រឿងនេះជារឿងធម្មតាទៅហើយ មនុស្សកើតមករមែងមានឈឺ មានស្លាប់។ ពេលតាំងស្មារតីបានបងអយ ក៏តែងតែញាប់ដៃញាប់ជើងជួយសង្រ្គោះជីវិតមនុស្ស ទោះបីពេលខ្លះជួបមនុស្សមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ដាច់ដៃ ដាច់ជើង ក៏គាត់មិនញញើតដែរ។ រហូតមកដល់យប់មួយគាត់ចាំថា បន្ទប់សង្រ្គោះបន្ទាន់នេះស្ងាត់ណាស់នៅប្រមាណជាម៉ោង៣ទៀបភ្លឺ គឺមិនមានអ្នកជំងឺសោះ បងអយក៏គិតថានឹងរកកន្លែងគួរសមគេងសម្រាកបន្តិច។ គាត់ចូលទៅដល់គ្រែដែលនៅខាងក្នុងគេបង្អស់ ព្រោះស្ងាត់ល្អមិនសូវមានមនុស្សដើរឆ្លងកាត់ បើមានករណីបន្ទាន់ៗ គេក៏នឹងយកតែគ្រែនៅខាងមុខសិនទៅដាក់អ្នកជំងឺដើម្បីរុញចូលមកខាងក្នុង។ មកដល់គ្រែភ្លាម គាត់ក៏បើកវាំងននហើយទម្រេតខ្លួនសម្រាកលក់នៅលើគ្រែនោះទៅ។

ប្រមាណជា១ម៉ោងក្រោយមក គាត់ក៏មានអារម្មណ៍ថារងាៗ ពេលនោះគាត់ក៏បានយកដៃឱបខ្លួនឯង តែក៏ជ្រុលដៃទៅប៉ះនឹងដៃគ្រែធ្វើឱ្យគាត់ភ្ញាក់។ លុះដឹងខ្លួនមកគាត់ភ្ញាក់ព្រើត ព្រោះបានឃើញបុរសចាស់ម្នាក់ពាក់អាវស ស្លៀកខោកីឡា អង្គុយឱបដៃលើកៅអីនៅចុងគ្រែគាត់គេង។ បងអយ គិតថាបុរសនោះគឺជាអ្នកជំងឺ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីក៏គ្មាននរណាដាស់គាតសោះ បណ្តោយឱ្យអ្នកជំងឺមកអង្គុយមើលគាត់គេងបែបនេះមិនដឹងតាំងពីពេលណាមក។ ភ្ញាក់ឡើងបងអយប្រញាប់និយាយថា៖ «សុំទោសចាស៎ៗ មកធ្វើអ្វីចាស៎? សួរចប់ បុរសម្នាក់នោះក៏ក្រោកបើកវាំងននដើរចេញទៅបាត់។ បងអយ ឆ្ងល់ណាស់ក៏ប្រញាប់ចុះពីលើគ្រែហើយសម្លឹងរកមើលឆ្វេងស្តាំ តែក៏មិនបានឃើញនរណាឡើយ។ គាត់ក៏រត់មកក្រៅបន្ទប់វិញ ហើយឃើញបងប៉េអង្គុយសម្រាកនៅមុខបន្ទប់ មានអ្នកខ្លះទៀតក៏គេងសម្រាកនៅលើតុ។ គាត់ក៏សម្លឹងមើលជុំវិញនោះ រកបុរសអំបាញ់មិញថាគេទៅណាហើយ? គាត់ក៏ដើរមកមើលក្នុងបន្ទប់ម្តងទៀត ព្រោះគ្រប់គ្រែសុទ្ធតែបើកវាំងននដោយសារតែគ្មានអ្នកជំងឺ។ ប៉ុន្តែនៅតែរកមិនឃើញនរណាឡើយ។ ពេលនោះបងអយក៏ដាច់ចិត្តសួរបងប៉េ៖
«បងៗមានអ្នកជំងឺមែនទេ?»
បងប៉េតបថា៖
«អ្នកជំងឺឯណា? គ្មានទេអយ បងអង្គុយយាមយូរហើយ យប់នេះស្ងាត់ខ្លាំងគ្មានអ្នកជំងឺម្នាក់ឡើយ!!»
ពេលនោះបងអយរារែកចិត្តណាស់ថា គួរត្រលប់ទៅគេងបន្ត ឬយ៉ាងណា? គាត់ក៏សម្រេចចិត្តថាទៅអង្គុយនៅខោនធឺចុចកំព្យូទ័រធ្វើនេះនោះរហូតភ្លឺ។ ព្រឹកឡើងក៏សួរទៅអ្នកគ្រូពេទ្យដែលចូលវេនជាមួយគ្នាថា៖
«អូន យប់មិញមានអ្នកជំងឺនៅបន្ទប់សង្រ្គោះទេ?»
នាងក៏ប្រាប់ដូចបងប៉េថា៖ ឮ
«គ្មានទេ យប់មិញស្ងាត់ល្អណាស់!!»
បងអយក៏ប្រាប់ទៅថា គាត់ឃើញបុរសចំណាស់ពាក់អាវ ស អង្គុយបែរខ្នងដាក់គាត់។ ស្តាប់ហើយអ្នកគ្រូពេទ្យនៅម្តុំនោះក៏បះរោមគ្រប់ៗគ្នា។ បងអយ ក៏បានទៅនិយាយឱ្យបងប៉េស្តាប់ពីរឿងដែលគាត់បានជួប បន្ទាប់មកបងប៉េក៏តបថា៖
«អូ ហ៊ានទៅគេងបានយ៉ាងម៉េចអយ? អ្នកណាគេទៅគេងនៅទីនោះ នោះគេទៅគេងនៅបន្ទប់នោះ, មិនដឹងទេឬថា បន្ទប់សង្រ្គោះបន្ទាន់ជាបន្ទប់ដែលមានគ្រប់យ៉ាងទាំងអស់ណា៎ មិនថាអ្នកឈឺ ឬអ្នកស្លាប់ទេ, តែហ៊ានចូលទៅគេង គឺសុទ្ធតែបានជួបរបស់ពិតគ្រប់គ្នា មិនថាតែអយទេដែលមិនដឹងរឿងដូចជា អ្នកគ្រូពេទ្យមុនៗក៏បានជួបដែរ តែក៏ស្រែករត់ចេញមកក្រៅវិញផ្អើលគេឯងទាំងកណ្តាលយប់!!»
បងអយក៏តបថា គាត់មិនដឹងពិតមែនព្រោះទើបតែចូលវេនយប់មិនយូរប៉ុន្មាន មិនដឹងថាទៅគេងនៅទីណាជួបរឿងអ្វីខ្លះឡើយ។ រឿងនេះក៏បានដឹងពេញមន្ទីរពេទ្យទៀតហើយ ធ្វើឱ្យមានអ្នកខ្លះបានប្រាប់បងអយថា គួរតែទៅធ្វើបុណ្យឧទ្ទិសកុសលបន្តិច ព្រោះពេលខ្លះគេអាចនឹងមកគ្រាន់តែសុំបុណ្យ មិនបានរំខានអ្វីឡើយ។ ស្តាប់ហើយបងអយក៏បានទៅវត្តធ្វើបុណ្យមែនជាញឹកញាប់។

បន្ទាប់មកគាត់ក៏ឧស្សាហ៍ទៅធ្វើបុណ្យជាញឹកញាប់ដើម្បីកុំឱ្យជួបទៀត។ ប៉ុន្តែមានឯណា កាត់តែធ្វើបុណ្យច្រើនបងអយ ក៏បានជួបព្រលឹង វិញ្ញាណមកសុំបុណ្យកាន់តែច្រើនឡើង និងច្បាស់ឡើងៗជារៀងរាល់ថ្ងៃទាំងឮសម្លឹង ធុំក្លិន ឃើញខ្មោចខ្លួនច្បាស់ៗដើរឆ្លងទៅមកតែម្តង។ គាត់ក៏សម្រេចចិត្តថាឈប់ធ្វើបុណ្យបណ្តោយតាមនឹងចុះ ព្រោះកាន់តែធ្វើគាត់មានអារម្មណ៍ថាមានគេតាមគាត់កាន់តែច្រើនឡើង។ ចូលដល់ឆ្នាំទី៣ ដែលគាត់ធ្វើការនៅពេទ្យនេះ ក៏មានអ្នកគ្រូពេទ្យរៀមច្បងម្នាក់បានស្លាប់ដោយគាំងបេះដូង។ រំលងមិនបាន១ខែផង ថ្ងៃមួយបងអយបានមកគេងសម្រាកនៅមុខបន្ទប់ចាស់ ដែលគេដាក់សម្ភារៈផ្សេងៗដើម្បីយកទៅប្រើសម្រាប់សង្រ្គោះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមកបងអយក៏ភ្ញាក់ព្រោះមានអ្នកគ្រូពេទ្យម្នាក់ដើរមកបើកទ្វាយកឧបករណ៍ឆក់បេះដូង តែក្នុងបន្ទប់រាងងងឹតទើបបងអយមើលមិនឃើញថានាងជានរណា។

លុះយករួចចេញមកក្រៅវិញ អ្នកគ្រូពេទ្យនោះក៏បានងាកមកញញឹមដាក់បងអយ ហើយនិយាយយឺតៗថា៖
«មកយកឧបករណ៍ទៅឆក់បេះដូងអ្នកជំងឺ!!»
ហើយនាងក៏ដើរចេញទៅ តែពេលបងអយសង្កេតមើលមុខអ្នកគ្រូពេទ្យនោះយូរៗទៅទើបស្គាល់ថាជាអ្នកគ្រូពេទ្យដែលទើបនឹងស្លាប់នោះ។ ពេលនោះបងអយភ័យណាស់ តែស្របនោះក៏មានអ្នកគ្រូពេទ្យម្នាក់ទៀតរត់មកទាំងប្រញាប់ចូលបន្ទប់យកឧបករណ៍ឆក់បេះដូងទៅដែរ។ បងអយក៏ប្រញាប់ឃាត់សួរថា៖
«ឈប់! ឈប់! មុននេះមានគេយកប្រដាប់ប្រដាទៅហើយណា៎!!»
តែអ្នកគ្រូពេទ្យនោះក៏ប្រញាប់តបថា៖
«គ្មានទេៗ ឡានមកហើយខ្ញុំប្រញាប់ចេញទៅ!!»
ពេលនោះបងអយស្ទុះងើបឡើងហើយរៀបរាប់ថាគាត់បានឃើញគេមកយកពិតមែន។ ឮហើយអ្នកគ្រូពេទ្យព្រឺរោម ហើយក៏ប្រញាប់និយាយថា៖
«ខ្ញុំទៅមុនហើយព្រោះមានករណីបន្ទាន់!!»
ថារួចគេក៏កាន់ឧបករណ៍ដើរចេញយ៉ាងលឿនបាត់ទៅ។ បងអយអង្គុយគិតមួយសន្ទុះ ហើយក៏ដឹងថាច្បាស់ណាស់ គឺជាព្រលឹងអ្នកគ្រូពេទ្យស្លាប់នោះហើយដែលគាត់បានឃើញ។ ក្រោយមកបងអយក៏បានដើរនិយាយប្រាប់ពេទ្យផ្សេងៗ ពួកគេក៏បានប្រាប់ថាប្រហែលជាព្រលឹងអ្នកគ្រូពេទ្យនោះពិតមែនហើយព្រោះនាងតែងតែជាអ្នកមកយកឧបករណ៍សង្រ្គោះនៅទីនេះជាប្រចាំ។

មានអ្នកខ្លះជឿអ្នកខ្លះទៀតក៏មិនជឿ តែពេលនោះបងអយពិតជាខ្លាចណាស់មិនស្មានថាបានជួបច្បាស់ៗទាំងថ្ងៃបែបនេះទេ ហើយក៏មិននឹកថាធ្វើបុណ្យកាន់តែច្រើនបានជួបវិញ្ញាណកាន់តែច្រើនអីចឹងដែរ។ មកដល់ហេតុការណ៍ចុងក្រោយដែលគាត់បានជួបពេលធ្វើការនៅពេទ្យនេះចូលឆ្នាំទី៦ ជារឿងដែលគាត់ចងចាំមិនភ្លេចដល់សព្វថ្ងៃ។ ថ្ងៃនោះជាពេលយប់ដែលគាត់ប្រចាំការនៅបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ មានអ្នកជំងឺម្នាក់ដែលបានមកសម្រាកចូលដល់ម៉ោង៣ភ្លឺគេក៏មានអាការៈប្រសើរឡើងៗ រហូតដល់ម៉ោង៥ព្រឹកកមានបានចេញពីមន្ទីរពេទ្យទៅ។ ពេលនោះដោយរៀងងងុយគេង និងអស់កម្លាំងពីយប់ បងអយ និងអ្នកគ្រូពេទ្យឯទៀតក៏បានទម្រេតខ្លួនសម្រាកបន្តិចទម្រាំដល់ម៉ោង៨ព្រឹក ទើបមានការប្តូរវេនថ្មីបានទៅគេងនៅផ្ទះពេញភ្នែក។ ម៉ោងប្រហែល៥ជាង បងអយ គិតថាម៉ោង៦គាត់នឹងភ្ញាក់ ហើយក៏គិតថាខ្ជិលទៅគេងនៅឯណាឆ្ងាយ។ លើកនេះគាត់មិនបានចូលទៅគេងជ្រៅដូចលើកមុនទេ ក៏សម្រេចគេងនៅលើគ្រែទី៣ ជាប់បង្អួចនៅក្នុងបន្ទប់សង្រ្គោះ។ មើលម៉ោងឃើញម៉ោង ៥ និង១០ នាទី បងអយ ក៏ដាក់ម៉ោងរោទិ៍នៅលើទូរស័ព្ទដល់ម៉ោង៦ព្រឹក ហើយគាត់ក៏បិទភ្នែកគេងទៅ។ បានបន្តិចគាត់ក៏មានអារម្មណ៍ថា ដកដង្ហើមមិនរួច ថប់ៗ ណែនទ្រូងយ៉ាងខ្លាំង គាត់ក៏បើកភ្នែកឡើង តែក្នុងបន្ទប់មានសភាពងងឹតឈឹងទាំងដែលរាល់ដង បន្ទប់នេះគឺមិនដែលបិទភ្លើងឡើយ។ ពេលគាត់ភ្ញាក់មកដូចជាមានមនុស្សបិទភ្លើងបន្ទប់នេះអីចឹង ហើយដៃជើងគាត់ក៏កំរើកមិនកើត បានតែងាកភ្នែកសម្លឹងជុំវិញឃើញវាំងននបិទ បន្ទប់ងងឹតសូន្យសុង។ គាត់ភ័យណាស់គិតថាច្បាស់ជាត្រូវខ្មោចសង្កត់ជាមិនខាន ក៏បិទភ្នែកសូត្រមន្ត។ តែពេលសូត្រមន្តកាន់តែយូរ មានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ឡើងៗ ដំបូងដូចជាមានមនុស្សតែម្នាក់មកឈរសង្កត់លើគាត់ តែពេលនេះដូចជាមាន៣ទៅ៤នាក់មកឈរលើទ្រូងគាត់។ សាក់ស្រមៃថាគ្រាន់តែយកដៃមកសង្កត់លើទ្រូងត្រង់កន្លែងដង្ហើមគឺពិបាកណាស់ទៅហើយ ចុះទម្រាំតែមានមនុស្សមកឈរពីលើទៀត តើធ្ងន់បែបណា? ទីបំផុតគាត់ក៏សម្រេចចិត្តជេម្តងថា៖ «ពួកឯងមកសង្កត់យើងយូរដល់ពេលណា យើងនឹងដាក់ទំនាយពួកឯងឱ្យមិនបានទៅកើត ទៅចាប់ជាតិឡើយ»។

គ្រាន់តែជេដល់នេះអារម្មណ៍ថប់ៗ ក៏បានស្បើយឡើងសឹងមិនគួរឱ្យជឿ ហើយភ្លើងក្នុងបន្ទប់ក៏បានភ្លឺវិញដូចមានមនុស្សទៅបើក។ បងអយទាញទូរស័ទ្ទមកមើល ម៉ោងទើប ៥ និង១៥ នាទីប៉ុណ្ណោះ។ នេះទើបតែរំលងបាន៥នាទី តែអារម្មណ៍ដែលខ្មោចសង្កត់គាត់ដូចជា១ម៉ោងអីចឹង ព្រោះធ្ងន់ខ្លាំងណាស់។ ក្រោយមកគាត់ក៏បានងើបក្រោកចុះពីលើគ្រែទាំងបែកញើសជោគក្បាល ព្រោះឃើញមានគ្រូពេទ្យប្រចាំនានាបានចូលវេនបន្តបណ្តើរៗហើយ។ បងអយបានយករឿងនេះប្រាប់អ្នកគ្រូពេទ្យផ្សេង និងបងប៉េតាមទម្លាប់។ បងប៉េ ក៏បានបន្ទោសថា៖
«នៅមិនរាងចាលទៀត? លើកមុនទៅគេងគ្រែនោះ ឥឡូវមកគេងគ្រែនេះទៀត? ហេតុអីចូលចិត្តទៅគេងនៅបន្ទប់នឹងម្ល៉េះ នរណាចូលទៅគេងក៏បានជួបខ្មោចដែរ!!»
លើកនេះបងអយគិតថាមិនអីទេ ព្រោះមិនបានទៅគេងនៅលើគ្រែជ្រៅៗដូចកាលមុនឡើយ ព្រោះវាជាគ្រែដំបូង ត្រឹមតែជាគ្រែទី៣ប៉ុណ្ណោះ តែនៅតែមានរឿងបែបនេះកើតឡើងមកលើគាត់ម្តងទៀត។ បន្តក្រោយមក បច្ចុប្បន្ននេះមន្ទីរពេទ្យក៏នៅបើកដំណើរការធម្មតា រីឯបងអយក៏ធ្វើការធម្មតា តែគាត់បានផ្លាស់ទៅប្រចាំការនៅបន្ទប់សម្រាលកូនម្តង ហើយប្តូរមកជួយធ្វើការនៅបន្ទប់សង្រ្គោះបន្ទាន់ម្តងម្កាលដែរ ពេលគ្រូពេទ្យប្រចាំការណាម្នាក់ដាក់ច្បាប់ ឬលាឈប់ជាដើម។ នេះគឺជាបទពិសោធន៍ដែលបងអយ បានជួបផ្ទាល់ក្នុងបន្ទប់សង្រ្គោះបន្ទាន់របស់មន្ទីរពេទ្យនេះ តែក៏អាចនិយាយបានថាវាពិតជារឿងដែលគួរឱ្យខ្លាចពិតមែន អ្នកដែលមិនធ្លាប់ជួបពិតជាមិនដឹងទេថា ហេតុការណ៍នៅក្នុងសង្រ្គោះបន្ទាន់វាកើតឡើងច្រើនមែនទែន។ មានទាំងអ្នកដែលមកគេងសម្រាកព្យាបាលហើយត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ និងមានទាំងអ្នកដែលបានគេងស្លាប់នៅលើគ្រែតែមួយជាមួយគ្នានេះផងដែរ តែសូមស្តាប់ដោយវិចារណញាណ។ រាប់បានថាគ្រែពេទ្យមួយ មាន ១០០ រឿងកើតឡើងនៅលើនោះ ទាំងអ្នកឈឺ អ្នករបួស ព្រមទាំងអ្នកស្លាប់។ វាមិនចម្លែក ដែលបងអយបានជួបហេតុការណ៍ខ្មោចលងនេះ។ សរុបមកបើអ្នកមិនដែលបានជួប គ្មានថ្ងៃបានដឹងថាវាគួរឱ្យខ្លាចដល់កម្រិតណានោះ៕

រក្សាសិទ្ធដោយ៖ The Spirit Story

រឿងខ្មោច៖ «ផ្ទះជួលក្រោយសាកលវិទ្យាល័យ»រឿងនេះយើងបានទទួលពីប្រិយមិត្តម្នាក់ ដែលគាត់មានឈ្មោះថា រិទ្ធិ។ រិទ្ធិ បាននិយាយរៀបរាប់...
02/09/2024

រឿងខ្មោច៖ «ផ្ទះជួលក្រោយសាកលវិទ្យាល័យ»

រឿងនេះយើងបានទទួលពីប្រិយមិត្តម្នាក់ ដែលគាត់មានឈ្មោះថា រិទ្ធិ។ រិទ្ធិ បាននិយាយរៀបរាប់ឱ្យស្ដាប់ថា គេគឺជានិស្សិតម្នាក់ដែលកំពុងតែបន្តការសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យមួយកន្លែង។ រិទ្ធ រៀននៅសាកលវិទ្យាល័យមួយនោះតាំងពីឆ្នាំទី១ រហូតដល់ឆ្នាំទី៤ ដោយជួលបន្ទប់ស្នាក់នៅរួមគ្នាមួយជានឹងមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធចំនួន ៥នាក់ទៀត ដែលឡើងពីខេត្តមកសិក្សានៅក្នុងទីក្រុងដូចៗគ្នា។ ដោយមួយខែៗ ពួកគេទាំង ៥នាក់ ចំណាយថ្លៃបន្ទប់ស្នាក់នៅ បូកទាំងទឹកភ្លើងទៀត គឺអស់ប្រហែលជា ៥០០ដុល្លារក្នុងមួយខែ ដែលនេះអាចចាត់ទុកថាជាតម្លៃមួយដ៏ថ្លៃសម្រាប់និសិ្សតបន្តការសិក្សា និងបន្ទប់ក៏រាងចង្អៀតបន្តិចសម្រាប់មនុស្ស ៥ នាក់ស្នាក់នៅផងដែរ។
ថ្ងៃមួយ រិទ្ធិ និងមិត្តភក្តិ ក៏បានគិតជំនុំគ្នាថា យើងមានគ្នាដល់ទៅ ៥នាក់ បើទៅជួលផ្ទះមួយខ្នងស្នាក់នៅវិញប្រហែលជាល្អជាង ព្រោះវាអាចធំជាងបន្ទប់ស្នាក់ ហើយគិតរកផ្ទះណាដែលមានតម្លៃប្រហែលតែ ២០០-៣០០ ដុល្លារ ក្នុង១ខែបានហើយ។ គិតរួចពួកគេទាំង៥ ក៏មូលមតិគ្នាដើរស្វែងរកផ្ទះជួលនៅម្តុំនោះ។ រហូតមកដល់ថ្ងៃមួយ ពេលម៉ោងបាយអ្នកទាំង ៥ ក៏បានទៅញ៉ាំបាយនៅហាងមួយក្បែរសាលា ចៃដន្យពួកគេក៏បានឃើញខិតប័ណ្ណមួយដែលបិតផ្សព្វផ្សាយថា មានផ្ទះជួល ដែលផ្ទះនោះគឺជាផ្ទះមានបន្ទប់គេង៥ និងបន្ទប់ទឹក២ ត្រូវនឹងអ្វីដែលពួកគេចង់បានល្មម ហើយដាក់ជួលក្នុងតម្លៃពិសេសត្រឹមតែ ១៥០ ដុល្លារប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយខែ។ ពេលឃើញភ្លាមពួកគេសប្បាយចិត្តណាស់ ព្រោះមើលតាមអាស័យដ្ឋាននៅលើក្រដាសផ្សព្វផ្សាយទីតាំងផ្ទះនោះនៅជិតសាកលវិទ្យាល័យពួកគេ និងនៅជិតផ្សារថែមទៀត ជាពិសេសនោះ គឺមានផ្ទះប្រជាពលរដ្ឋរស់នៅជុំវិញដែលមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពអ៊ូអរគួរឱ្យចង់រស់នៅ។
មិនគិតច្រើនពួកគេក៏បានឱ្យមិត្តម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំង ៥ ធ្វើដំណើរទៅមើលផ្ទះនោះ ឃើញថាផ្ទះស្អាត ធំទូលាយ និងមាន២ជាន់ ក៏សម្រេចចិត្តថាទាក់ទងទៅម្ចាស់ផ្ទះជួលភ្លាម។ ប៉ុន្តែ រិទ្ធិ ក៏មិនភ្លេចស៊ីបប្រវត្តិផ្ទះមួយខ្នងនោះដែរ ព្រោះរិទ្ធិជាមនុស្សម្នាក់ដែលល្អិតល្អន់ គេខ្លាចថាជាផ្ទះដែលមានខ្មោច ឬមានប្រវត្តិមិនល្អពីមុនមក ទើបម្ចាស់ផ្ទះគេដាក់ជួលក្នុងតម្លៃថោកយ៉ាងនេះ។ ក្រោយស៊ីបក៏បានដឹងថា កាលពីមុនផ្ទះនេះជាផ្ទះរបស់លោកយាយម្នាក់ ដែលរស់នៅក្នុងភូមិនោះឯង។ គាត់មានកូន ៣នាក់ កូនស្រីច្បងរស់នៅ និងធ្វើការនៅស្រុកគេ ហើយតែងតែផ្ញើរលុយមកចិញ្ចឹមអ្នកផ្ទះជាទៀងទាត់។ ចំណែកកូនប្រុសទី២ បានស្លាប់ហើយដោយសារជំងឺ។ រីឯកូនប្រុសពៅអាយុស្របាលនឹងក្រុមមិត្តភក្តិរិទ្ធិដែរ គឺជាក្មេងស្ទាវញៀនថ្នាំនៅក្នុងភូមិ។ កាលពីកូនប្រុសទី២ របស់លោកយាយនៅមានជីវិត ពេលនោះលោកយាយបានមកទិញដីនេះ ហើយបានឱ្យកូនស្រីដែលធ្វើការនៅក្រៅប្រទេសផ្ញើរលុយមកដើម្បីសាងសង់ផ្ទះ ដោយប្រគល់ភារកិច្ចសាងសង់ផ្ទះ ឱ្យកូនប្រុសទី២ ជាអ្នកចេញម៉ូតផ្ទះខ្លួនឯង ដោយចង់បានយ៉ាងមិចក៏បានដែរតាមចិត្តចង់ គ្មានគំរូសា្ថបត្យកម្មអ្វីច្រើននោះទេ។
ដល់ថ្ងៃណាត់ទៅជួលផ្ទះ រិទ្ធិ និងមិត្តភក្តិរបស់គេទាំងអស់គ្នា ក៏បានធ្វើដំណើរទៅដល់មុខផ្ទះ ប៉ុន្តែប្លែកណាស់ ផ្ទះនោះគ្មានផ្លូវចូលតាមមុខផ្ទះទេ ពួកគេឆ្ងល់ណាស់ ក៏បាននាំគ្នាទៅសួរលោកយាយម្ចាស់ផ្ទះ។ លោកយាយក៏ប្រាប់ថា ដីនៅខាងមុខផ្ទះបានកាត់លក់ហើយដោយសារកូនប្រុសគាត់ញៀនល្បែងភ្នាល់ ហើយជំពាក់បំណុលគេច្រើនទៀត។ ដូច្នេះប្រសិនបើចង់ចូលទៅផ្ទះនេះបាន ត្រូវតែដើរចូលពីមុខផ្ទះលោកយាយមកវិញ ព្រោះផ្ទះលោកយាយមួយទៀតសង់ទល់ក្រោយខ្នងគ្នា។ ដឹងដូច្នេះហើយ ពួកគេក៏គ្មានបញ្ហាអ្វីដែរ ព្រោះតម្លៃជួលផ្ទះតែ ១៥០ដុល្លារ ចង់ទៅទាមទារអ្វីច្រើនក៏មិនបាន។ តាមសម្តីរបស់ រិទ្ធិ រៀបរាប់ផ្ទះមួយខ្នងនេះធំមែន ប៉ុន្តែម៉ូតផ្ទះ គឺប្លែកខុសពីគេស្រឡះ ហើយថែមទាំងមើលទៅគ្មានហុងស៊ុយអ្វីបន្តិចសោះ។ ជាក់ស្តែងទ្វារមុខផ្ទះ ធ្វើធ្លុះទៅត្រង់នឹងទ្វារក្រោយផ្ទះ ជណ្តើរឡើងជាន់ទី២ ឡើងទៅផុតភ្លាម គឺដល់បន្ទប់ព្រះផ្ទះ ចំណែកឯទ្វារបន្ទប់គ្រប់បន្ទប់ គឺសង់បែរមុខមករកគ្នាទាំងអស់។ ផ្ទះមានកូនដើមឈើព័ទ្ធជុំវិញដុះធ្វើជារបងផ្ទះ ព្រមទាំងមានគ្រឿងសង្ហារឹមរួចជាស្រេចដូចជា មានគោមភ្លើងធំៗ តុទូស្អាតរចនាពីឈើប្រណីតៗ ហាក់ដូចជាផ្ទះអ្នកមានពីសម័យមុន។
បន្ទាប់ពីដើរមើលផ្ទះរួចរាល់ ស្អែកឡើងពួកគេទាំង៥នាក់ ក៏នាំគ្នារើអីវ៉ាន់ចូលទៅនៅតែម្តង តែប្លែកចិត្តបន្តិចថា នៅក្នុងខិត្តប័ណ្ណដាក់ថា មានបន្ទប់គេង ៥ និងបន្ទប់ទឹក២ តែជាក់ស្តែង គឺក្នុងផ្ទះមានតែបន្ទប់គេង ៤ ប៉ុណ្ណោះ គឺជាន់ក្រោម១បន្ទប់ និងនៅជាន់លើ ២បន្ទប់ និងបន្ទប់ព្រះ១បន្ទប់ទៀត។ ចំណែកឯបន្ទប់មួយទៀត ត្រូវបានគេសង់ដាច់ពីគេ (ដូចជាកូនផ្ទះតូចមួយ) ហើយបច្ចុប្បន្នវាក៏នៅក្នុងដីដែលកាត់លក់នោះ។ ឃើញបែបនេះពួកគេក៏មិនរករឿងអីដែរ ហៅគ្នាមកចែកបន្ទប់គេង។ ដោយមានមិត្តភក្តិស្រី ២នាក់ និងប្រុស ៣នាក់ ដូច្នេះតម្រូវឱ្យមិត្តស្រីម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា កេរ គេងនៅបន្ទប់ជាន់ក្រោម ម្នាក់ទៀតនៅបន្ទប់ខាងលើ ពីលើបន្ទប់ កេរ ឯរិទ្ធិគេងនៅបន្ទប់ព្រះ និងមិត្តប្រុសៗ២នាក់ទៀត គេងនៅក្នុងបន្ទប់១ ចងវាំងននខ័ណ្ឌជា ២ ចែកគ្នាគេង។ នៅថ្ងៃរើអីវ៉ាន់មកនៅនោះ លោកយាយម្ចាស់ផ្ទះក៏បានដើរចូលមកមើល និងសួរសុខទុក្ខដែរថា៖ «យ៉ាងម៉េចដែរក្មេងៗ នៅកើតទេ? មានជួបអ្វីខុសប្លែកពីធម្មតាដែរទេ?» ឮដូច្នេះហើយ រិទ្ធិ ក៏តបថា៖ «មិនអីទេលោកយាយ! លោកយាយបារម្ភពីរឿងអ្វីដែរ» ភ្លាមនោះលោកយាយក៏បានតបថា៖ «អូគ្មានអីទេ! ដែលយាយសួរថាមានជួបអ្វីខុសប្រក្រតីឬអត់ ព្រោះចង់មកដាស់តឿនថា ឱ្យប្រយ័ត្នៗជាមួយកូនប្រុសពៅរបស់យាយ ព្រោះវាញៀនថ្នាំទើបតែចេញពីមណ្ឌលកែប្រែ សតិមិនសូវជាល្អប៉ុន្មានទេ ក្រែងលោវាចូលមករញ៉េរញ៉ៃ លួចនេះលួចនោះ តែវាមិនធ្វើបាបនរណាទេ»។ បានដឹងព័ត៌មានបែបនេះ អ្នកទាំង ៥នាក់ ក៏កត់ចំណាំទុក ហើយធ្វើការបោសសម្អាត និងរៀបចំផ្ទះដើម្បីរស់នៅជាធម្មតា។ លោកយាយបានប្រាប់ទៀតថា ផ្ទះរបស់កូនប្រុសគាត់ គឺកូនខ្ទមតូចមួយដែលសង់នៅដាច់ដោយឡែកជិតផ្ទះរបស់គាត់នោះឯង ប៉ុន្តែវាព័ទ្ធជុំវិញទៅដោយដើមឈើមើលឃើញតែដំបូលលឹមៗបន្តិច ដូច្នេះអ្នកដែលមិនចាប់អារម្មណ៍មិនដឹងថាទីនោះមានផ្ទះទេ។
កន្លងមកបានប៉ុន្មានថ្ងៃ ពួកគេទាំង ៥នាក់ រស់នៅទីនោះយ៉ាងមានសេចក្តីសុខគ្មានរឿងចម្លែកអ្វីកើតឡើងនោះទេ រហូតដល់ល្ងាចថ្ងៃមួយ រិទ្ធិ និងមិត្តភក្តិ ៤នាក់ទៀត បានជាប់រវល់ធ្វើកិច្ចការនៅសាកលវិទ្យាល័យអស់ មានតែ កេរ ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលទំនេរ ហើយស្នាក់នៅផ្ទះម្នាក់ឯង។ ថ្ងៃនោះម៉ោងប្រហែលជា ៦ល្ងាច កេរ កំពុងតែគេងមើលរឿងភាគក្នុងទូរស័ព្ទដៃរបស់នាងក្នុងបន្ទប់ម្នាក់ឯង ស្រាប់តែឮសម្លេងមនុស្សស្រីដូចជាមិត្តភក្តិនាង គោះទ្វារស្រែកហៅនាងពីខាងក្រៅថា៖ «កេរ! កេរ! បើកទ្វារឱ្យបន្តិច!» ពេលនោះ កេរ ស្ទុះក្រោកឡើងហើយទៅបើកទ្វារបន្ទប់ ប៉ុន្តែនាងមិនបានឃើញនរណាម្នាក់នោះទេ។ កេរ គិតថានាងប្រហែលជាស្តាប់ច្រឡំ ទើបទាញទូរស័ព្ទដៃ ហើយតេទៅរកក្រុមមិត្តភក្តិសួរថា៖ «មាននរណាត្រឡប់មកផ្ទះវិញហើយ ឬនៅ?» ពេលនោះ រិទ្ធិ ក៏បានឆ្លើយថា៖ «នៅទេ! តែកំពុងតែរៀបចេញទៅហើយ ព្រោះទើបតែញ៉ាំបាយរួច! កេរ ផ្ញើទិញអីឬអត់?» ពេលនោះកេរក៏ផ្ញើទិញបាយ១ចានតាមទម្លាប់របស់នាង។ គ្រាន់តែបិទទូរស័ព្ទ ហើយត្រលប់ចូលមកគេងក្នុងបន្ទប់វិញបានបន្តិច សម្លេងគោះទ្វារហៅ៖ «កេរ! កេរ! បើកទ្វារឱ្យបន្តិច!» ក៏បានលាន់ឮម្តងទៀត។ កេរ បើកទ្វារចេញទៅមើលសារថ្មីក៏មិនឃើញនរណាទៀត។ ម្តងនេះ កេរចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនស្រួល ក៏ចូលក្នុងបន្ទប់វិញចាក់គន្លឹះទ្វារជាប់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក កេរក៏បានឮសម្លេងមនុស្សប្រុសម្តង មកគោះទ្វារខ្លាំងៗ និងស្រែកដាក់នាងថា៖ «នាងឯងបើកទ្វារឱ្យយើង ឬមិនបើក?» សម្លេងគោះទ្វារនោះលាន់ឮយ៉ាងខ្លាំងពីទ្វារនៅខាងមុខផ្ទះមក ហាក់ដូចជាមានបំណងត្រូវតែចូលមកផ្ទះឱ្យបាន។ កេរ ឮដូច្នេះភ័យខ្លាំងណាស់ ក៏បិទភ្លើងផ្ទះងងឹតសូន្យ ហើយរត់ចេញពីបន្ទប់នាងយ៉ាងលឿនសំដៅទៅបន្ទប់មិត្តភក្តិស្រីនៅខាងលើជាន់ទី២ សំងំហើយចាក់សោរជាប់ពីខាងក្នុង។ បន្តិចក្រោយមកសម្លេងប្រុសម្នាក់នោះក៏បាត់ តែបែរជាឮសម្លេងអង្រួនដើមឈើនៅកៀនផ្ទះជំនួសវិញ និងសម្លេងដើរគោះបង្អួចខ្លាំងៗ ព្រមទាំងនិយាយថា៖ «នាងឯងបើកទ្វារ ឬមិនបើក? នាងឯងស្មានតែគេចពីយើងផុតមែនទេ?» កេរ ភ័យឡើងស្លេកមាត់រកថាមិនត្រូវគិតតែសំងំពួកក្នុងបន្ទប់មិត្តភក្តិ តែជាសំណាងល្អប្រមាណជា ៥នាទី ក្រោយមកនាងក៏បានឮសម្លេងម៉ូតូរបស់មិត្តភក្តិនៅក្រោមផ្ទះ។
និយាយពីក្រុមមិត្តភក្តិវិញ ពេលនោះរិទ្ធិ ប្រាប់ថា ពួកគេឆ្ងល់ណាស់ កេរ នៅផ្ទះបានយ៉ាងម៉េច ហេតុអ្វីមិនបើកភ្លើងសោះអ៊ីចឹង? ភ្លាមនោះ រិទ្ធិ ក៏បានដកទូរស័ព្ទពីកាតាប បំណងតេទៅរក កេរ ឱ្យបើកទ្វារឱ្យ។ ពេលនោះ រិទ្ធិ បានប្រាប់ថា ឃើញលេខទូរស័ព្ទ កេរ តេមកជាច្រើនដង តែខ្លួនមិនបានលើកព្រោះជាប់រវល់ជិះម៉ូតូតាមផ្លូវ។ ពេលតេចូលលេខ កេរ ភ្លាម រិទ្ធិបានឮសម្លេង កេរ យំយ៉ាងខ្លាំងដូចជាភ័យណាស់ និងប្រាប់ថានាងនៅបន្ទប់ជាន់ទី២ ទើបពួកគេនាំគ្នាបុកទម្លុះទ្វារដើម្បីចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ។ កេរ រត់មកឱបមិត្តភក្តិទាំងយំញ័រខ្លួន ហើយនិយាយពីហេតុការណ៍ដែលនាងបានជួប នាងប្រាប់ថាសម្លេងមនុស្សប្រុសនោះអាចជាកូនប្រុសសតិមិនល្អរបស់លោកយាយ។ ភ្លាមនោះពួកគេទាំងអស់គ្នាក៏នាំ កេរ ទៅផ្ទះលោកយាយ ដើម្បីសួរនាំរកខុសត្រូវ។ លោកយាយក៏បានសុំទោសពួកគេទាំងអស់គ្នាយ៉ាងញាប់មាត់ ព្រោះដឹងថាកូនគាត់មិនបានទៅលួចរបស់ទេ តែបែរជាមានបំណងអាក្រក់ចង់ធ្វើបាបមនុស្សស្រីទៅវិញ ហើយថែមទាំងសន្យាថាមិនឱ្យមានរឿងបែបនេះកើតឡើងម្តងទៀតទេ។
ក្រោយកើតហេតុការណ៍នេះឡើង កេរ ចាប់ផ្តើមភ័យខ្លាច ហើយសំងំនៅតែក្នុងបន្ទប់តែម្នាក់ឯងជាញឹកញាប់ មិនសូវចេញមកក្រៅជជែកលេងជាមួយមិត្តភក្តិដូចពេលមុននោះទេ ពោលគឺនាងចេញមកទៅរៀន ចេញមកពេលញ៉ាំបាយ និងចេញមកពេលងូតទឹកប៉ុណ្ណោះ។ រហូតដល់ថ្ងៃមួយពេល កេរ ចេញមកងូតទឹក មិត្តភក្តិនាងក៏បានសង្កេតឃើញថា នៅលើស្មា និងដៃជើង កេរ សុទ្ធតែស្នាមជាំដុំៗ ទើបរិទ្ធិដាច់ចិត្តសួរ កេរ ថា៖ «កេរ មាននរណាធ្វើបាប ឬឈ្លោះគ្នាជាមួយសង្សារដែរ ឬទេ ហេតុអីមានស្នាមជាំៗពេញខ្លួនបែបនេះ?» កេរ ក៏ទើបតែចាប់អារម្មណ៍ ហើយសង្កេតមើលលើខ្លួននាង ឃើញថាមានស្នាមជាំដូចជាត្រូវគេវាយដំ ឬក្តិចពិតមែន។ កេរ ប្រញាប់ឆ្លើយថា៖ «គ្មានទេ! គ្មាននរណាធ្វើបាប ឬឈ្លោះគ្នាជាមួយសង្សារអីទេ មិនដឹងថាស្នាមជាំនេះមានតាំងពីពេលណា!!» ប៉ុន្តែ កេរ និយាយប្រាប់មិត្តថា រាល់យប់ដែលនាងគេងក្នុងបន្ទប់នោះ តែងតែសុបិនឃើញថា មានបុរសម្នាក់តែងតែដើរគោះទ្វារផ្ទះ គោះបង្អួចផ្ទះ មិនឈប់មិនឈរសោះហាក់ដូចជាមានបំណងធ្វើយ៉ាងណាចូលក្នុងផ្ទះនេះឱ្យបាន។ រហូតដល់យប់មួយនោះ កេរ ថ្លង់ពេកស្ទើរតែគេងមិនលក់ ក្នុងយល់សប្តិនាងក៏និយាយទាំងកំហឹងថា៖ «បើចង់ចូលក៏ចូលមក ថ្លង់ខ្លាំងណាស់វ៉ីយ!!»។ ចាប់តាំងពីយប់នោះមកសម្លេងគោះទ្វារក៏ស្ងាត់ តែក្នុងយល់សប្តិរបស់កេរ ក៏បែរជាឃើញបុរសម្នាក់នោះចូលមកក្នុងផ្ទះ និងតែងតែមកជិះជាន់លើនាង វាយធ្វើបាបដូចជាមានគំនុំ និងមានយប់ខ្លះមកលូកលាន់នាងទៀតផង។ នេះអាចជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យពេលភ្ញាក់ឡើង កេរ តែងមានស្នាមជាំលើខ្លួនដោយមិនដឹងខ្លួន។ តាំងពីថ្ងៃនោះ គ្រប់គ្នានៅក្នុងផ្ទះក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនស្រួល និងជឿថាផ្ទះនេះអាចមានព្រលឹងខ្មោច ក៏បានផ្តល់យោបល់ឱ្យ កេរ ត្រលប់ទៅសម្រាកនៅផ្ទះមួយរយៈពេលខ្លីសិន ព្រោះពេលនោះក៏ដល់ខែសម្រាកវ៉ាកងតូចល្មម។ កេរ ក៏យល់ព្រមទៅសម្រាកនៅផ្ទះស្រុកកំណើតជាមួយឪពុកម្តាយនាង។
ក្រោយមកមិនយូរប៉ុន្មាន កេរ ក៏ត្រលប់មកវិញជាមួយនឹងទឹកមុខស្រស់ស្រាយជាងមុនវិញ គ្រប់គ្នាក៏ភ្លេចរឿងនៅក្នុងផ្ទះទាំងអស់ ហើយត្រឡប់មកប្រើជីវិតរស់នៅក្នុងផ្ទះនោះដោយធម្មតា។ ប៉ុន្តែយប់នោះ កេរ ក៏ស្រាប់តែយល់សប្តិឃើញបុរសម្នាក់នោះមកធ្វើបាបទៀតហើយ តែម្តងនេះគេចូលមកធ្វើបាបនាងមិនបានទេ ព្រោះក្នុងសុបិន កេរ ឃើញលោកយាយនាងមកជួយ។ រិទ្ធិ ឆ្ងល់ណាស់ហេតុអ្វីលោកយាយ កេរ ដែលបានស្លាប់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយបែរជាមកបង្ហាញខ្លួននៅផ្ទះនេះដើម្បីជួយកេរទៅវិញ? ពេលនោះ កេរ ក៏បានប្រាប់ថា ពេលនាងត្រឡប់ទៅផ្ទះ ម្តាយក៏បានឱ្យយ័ន្តការពារខ្លួន ដែលលោកយាយបន្សល់ទុកឱ្យមកទុកជាប់ខ្លួនជានិច្ច ហេតុដូច្នេះគ្មានព្រលឹងព្រាយបិសាចណាអាចមកធ្វើបាបនាងបានទៀតនោះទេ។ ចាប់តាំងពីថ្ងៃនោះ កេរ ក៏លែងឃើញបុរសបិសាចនោះមករំខាននាងទៀត ប៉ុន្តែប្រែទៅជាមិត្តនាងទាំង ៤ របស់នាងវិញ បែរជាបានជួបនូវរឿងប្លែកៗនឹកស្មានមិនដល់។
សូមនិយាយពីហេតុការណ៍ដែល រិទ្ធិ ផ្ទាល់បានជួបវិញម្តង។ នៅយប់មួយ រិទ្ធិ កំពុងគេងនៅក្នុងបន្ទប់ព្រះ សុខៗគេក៏បានឮសម្លេងមនុស្សដើរឡើងជណ្តើរមកពីជាន់ក្រោម ឌឹបៗ ក្រឹក ឌឹបៗ ក្រឹក ដូចជាជើងជាន់ជណ្តើរឮឌឹបៗហើយ មានវត្ថុអ្វីម្យ៉ាងទៀតអូសមកជាមួយ។ សម្លេងនោះបានឮ ៣ យប់ជាប់ៗគ្នា។ ព្រឹកឡើង រិទ្ធិ ក៏បាននិយាយរឿងនេះប្រាប់មិត្តគ្រប់បន្ទប់ ពេលនោះពួកគេក៏បានប្រាប់វិញថាបានឮសម្លេងឡើងជណ្តើរនោះដូចៗគ្នា តែមិនមាននរណាម្នាក់ក្លាហានហ៊ានចេញមកមើលនោះទេ។ ដោយក្តីសង្ស័យដក់ជាប់នៅក្នុងចិត្ត ពេលយប់ទី៤ មកដល់ រិទ្ធិ មិនបានគេងទេ គឺតាំងចិត្តយ៉ាងមុតមាំថា យប់នេះនឹងចាំឃ្លាំមើលសម្លេងឡើងជណ្តើរនោះថាជាអ្វីឱ្យពិតប្រាកដ។ យប់នោះ រិទ្ធិ បិទភ្លើងបន្ទប់ដូចពេលចូលគេងធម្មតា (តែពេលបិទភ្លើងអស់ផ្ទះក៏មិនងងឹតពេកដែរ ព្រោះមានពន្លឺភ្លើពីផ្ទះអ្នកជិតខាងដែលគេបើកចោលចាំងចូលមកក្នុងផ្ទះតាមប្រហោងជញ្ជាំង)។ រហូតដល់ពាក់កណ្តាលអាធាត្រ រិទ្ធិ ក៏បានឮសម្លេងមនុស្សដើរនោះមកពិតមែន សម្លេងដើរទៅៗឡើងមកដល់មុខបន្ទប់ព្រះហើយក៏ចុះទៅវិញសារចុះឡើងៗ ៤-៥ ត្រឡប់។ ម្តងនេះរិទ្ធិ ក៏ចុះពីរំកិលខ្លួនមកលួចអើតមើលតាមប្រលោះក្រោមទ្វារ ពេលនោះគេបានឃើញជើងពណ៌ខ្មៅៗមួយគូរ ស្រដៀងជើងមនុស្សស្រីកំពុងដើរចុះទៅក្រោមវិញ ហើយសម្លេងដែលឮក្រឹកៗតាមជើងដើរនោះគឺ ជាក្រចកជើងដែលដុះវែងអន្លាយរមួលៗចូលគ្នា រហូតធ្វើឱ្យទង្គិចគ្នាជាមួយនឹងឈើជណ្តើរផ្ទះ។ ពេលនោះគាត់ឃើញបន្ទប់មិត្តភក្តិគាត់ ២បន្ទប់ទៀតបើកភ្លើង ហើយស្រែកឡើងដោយភិតភ័យ និងនាំគ្នារត់ចុះទៅក្រោមផ្ទះអស់ទៅ ទៅគេងជាមួយកេរ។ រិទ្ធិ ឃើញតាមប្រលោះទ្វារបែបនោះហើយ រឹតតែខ្លាចកាត់តែខ្លាំង លែងហ៊ានបើកទ្វារចេញពីបន្ទប់តែម្តង ក៏ចូលទៅសំងំពួននៅក្នុងភួយរហូតដល់ភ្លឺ។
ព្រឹកឡើងមិត្តភក្តិក៏បបួលគ្នាមកស្តីឱ្យ រិទ្ធិ ថា៖ «ហេតុអីយប់មិញមិនចេញមកក្រៅបន្ទប់ មិនឮសម្លេងស្រែកទេអី?» រិទ្ធិ ដែលមិនទាន់បាត់ខ្លាចស្រួលបួលផង ក៏ប្រឹងនិយាយបន្លប់ថា៖ «អើ យប់មិញប្រហែលជាគ្នាអស់កម្លាំងពេល ហើយគេងលក់ភ្លឹងតែម្តងទៅ មានឃើញអីចម្លែកមែន?» ពេលនោះមិត្តគាត់និយាយថា ពេលឮសម្លេងមនុស្សដើរក៏បើកភ្លើងមើលឱ្យជាក់ថាជាសម្លេងអី ស្រាប់តែបើកទ្វារមកឃើញមនុស្សស្រីម្នាក់ស្លៀករ៉ូបពណ៌ ស ត្រឹមជង្គង់ ទម្លាក់សក់វែងអន្លាយបាំងមុខជិត ឯជើងនាងទាំង២ មានប្រឡាក់ទៅដោយឈាមស្ញួតៗឡើងក្រម៉ៗគួរឱ្យខ្ពើមរអើម។ ឃើញបែបនេះអ្នកទាំង៣ ក៏ស្រែកផ្អើល ហើយនាំគ្នារត់ចុះទៅក្រោមអស់ទៅ។
រំលងបានប៉ុន្មានថ្ងៃពួកគេរស់នៅទាំងភាពភ័យខ្លាច និងតែងតែនិយាយហេតុការណ៍ដែលខ្លួនបានជួបប្រាប់មិត្តរួមថ្នាក់នៅក្នុងសាលា។ ថ្ងៃមួយក៏មានមិត្តរួមថ្នាក់ម្នាក់របស់ រិទ្ធិ បានប្រាប់ថា គេស្គាល់មនុស្សដែលមានញាណពិសេសអាចមើលឃើញព្រលឹងខ្មោច ទើបណែនាំឱ្យមកជួយមើលផ្ទះរបស់ រិទ្ធិ។ ដល់ថ្ងៃណាត់គ្នា រិទ្ធិ ក៏មាននាំមិត្តប្រុសម្នាក់នោះទៅមើលផ្ទះដែលគេជួល ប៉ុន្តែគ្រាន់តែចុះពីឡានភ្លាម មិត្តម្នាក់នោះក៏ប្រញាប់ឡើងឡានទៅវិញភ្លែតដោយមិននិយាយអ្វីច្រើនទេ គ្រាន់តែប្រាប់រិទ្ធិថា ចាំថ្ងៃស្អែកនឹងត្រឡប់មកមើលសារជាថ្មីម្តងទៀត។ រិទ្ធិ ធ្វើមុខឆ្ងល់ តែក៏មិនបានសួរនាំដែរ។ ស្អែកមកដល់គេក៏មកម្តងទៀតដូចសន្យា ដោយម្តងនេះមានអំបោះសីមា និងខ្សែក.ព្រះ ពាក់ជាប់នឹងក.ផងដែរ តែមិនមែនមកធ្វើពិធីអីទេ គឺយកមកការពារខ្លួន។ គ្រាន់តែមកដល់ភ្លាមអ្នកទាំង ៥ ក៏នាំមិត្តម្នាក់នោះដើរចូលទៅមើល គ្រានតែចូលមកដល់ក្នុងបរិវេណផ្ទះភ្លាមមិត្តម្នាក់នោះក៏លាន់មាត់ថា៖ «អូហូ នេះនាំគ្នារស់នៅបានយ៉ាងម៉េច? មានឃើញទេថា ជុំវិញផ្ទះនេះម្ចាស់គេដាំដើមអី្វខ្លះ?» ភ្លាមនោះរិទ្ធិក៏តបថា៖ «ដើមអី? សុទ្ធតែដើមឈើធម្មតានឹង!!»។ មិត្តនោះក៏ឆ្លើយថា៖ «ដើមឈើដែលដាំជារបងព័ទ្ធជុំវិញផ្ទះនេះ មិនមែនជាដើមឈើធម្មតានោះទេ ប៉ុន្តែវាជាដើមឃុំវិញ្ញាណខ្មោចមិនឱ្យចេញទៅណា (នៅក្នុងជំនឿ)»។ ភ្លាមនោះអ្នកទាំង ៥ សម្លឹងមុខគ្នា និងស្លុតចិត្តខ្លាំងណាស់ និងបានសួរទៀតថា៖ «ចុះម្សិលមិញពេលមកដល់មុខផ្ទះបានជួបអី បានជាប្រញាប់ចេញទៅវិញខ្លាំងម្ល៉េះ?» គេក៏តបថា៖ «ម្សិលមិញពេលចុះពីឡាន ខ្ញុំឃើញតាចាស់ម្នាក់ឈរចង្អុលមុខខ្ញុំពីលើផ្ទះមក ហើយសម្លុតថា ចេញពីផ្ទះអញភ្លាមៗ! ដូច្នេះហើយពេលមកថ្ងៃនេះខ្ញុំក៏បានពាក់ខ្សែសីមា និងខ្សែ ក ព្រះមកជាមួយដើម្បីការពារខ្លួន»។ និយាយចប់រិទ្ធិ ក៏បានសួរបន្ត៖ «ចុះខ្មោចស្រី និងខ្មោចប្រុសដែលពួកយើងបានជួបនោះជានរណាគេដែរ?» មិត្តម្នាក់នោះក៏ប្រាប់ថា៖ «ខ្មោចស្រីក្រចកវែងនឹង គឺមករកកូនរបស់នាង មាននរណាគេចិញ្ចឹមរូបកុមារអីទេ?» អ្នកទាំង ៥ គ្រវីក្បាល ហើយបន្ទាប់មកមិត្តនោះក៏សុំចាកចេញទៅវិញ ព្រោះគេគ្មានជំនាញដេញខ្មោចអីទេ គ្រាន់តែមានញាណដឹងថាទីនេះមានខ្មោច ឬអត់?
ថ្ងៃបន្ទាប់ រិទ្ធិ ក៏បានបបួលមិត្តទាំង ៤ ឱ្យចុះមកគេងជុំគ្នានៅក្រោមផ្ទះតែម្តង ព្រោះបើចែកបន្ទប់គ្នាគេងទៀត ច្បាស់ជាត្រូវខ្មោចចេញមកលងបះសក់គ្រប់គ្នាមិនខាន។ គិតរួចអ្នកទាំងអស់គ្នាក៏ប្រមូលភួយមុងមកដាក់ក្នុងបន្ទប់ទទួលភ្ញៀវក្រោមផ្ទះ ដើម្បីគេងរួមគ្នាទាំង ៥ នាក់។ ថ្ងៃនោះក្រោយនាំគ្នាធ្វើសាច់អាំងញ៉ាំជុំគ្នាហើយ ក៏បបួលគ្នាចូលគេងតម្រៀបគ្នាពេញទាំងម្នាក់ៗភិតភ័យ គេងទាំងអារម្មណ៍មិនស្ងប់នោះទេ។ លុះដល់ពាក់កណ្តាលអាធ្រាត រិទ្ធិ ក៏បានភ្ញាក់ដឹងខ្លួនព្រោះមិត្តម្នាក់ដែលគេងនៅស្តាំដៃក្បែរគេ ស្រែកមមើរយល់សប្តិស្រែកថា ជួយផងៗ ប៉ុន្តែពេលរិទ្ធិងាកទៅមើល ក៏ឃើញខ្មោចនារីស្លៀករ៉ូបសពីថ្ងៃមុននោះ កំពុងអង្គុយលត់ជង្គង់នៅពីលើទ្រូងមិត្តភក្តិ។ ពេលនោះរិទ្ធិភ័យស្ទើតែគាំងបេះដូង ស្របពេលដែលមិត្តម្នាក់ទៀតដែលគេងនៅឆ្វេងដៃទាញដៃគេ ហើយញាក់ភ្នែកធ្វើជាសញ្ញាថា មិត្តម្នាក់នោះក៏បានឃើញខ្មោចស្រីដូចគ្នា។ ពេលនោះអ្នកទាំង២ ភ័យរហូតរឹងខ្លួនកំរើកមិនរួចសោះ បានត្រឹមតែបើកភ្នែកឡេងឡង់ៗទៅមកទាំងភ័យញ័រអស់ហើយ និងព្យាយាមបិទភ្នែកសំងំទៅវិញព្រោះមិនចង់ឃើញរូបភាពគួរឱ្យខ្លាចទាំងនោះ។ រំលងរហូតដល់ម៉ោងប្រហែលជា ៤ភ្លឺ ពួកគេក៏បានឮសម្លេងមាន់រងាវ និងឮរគាំងគោះចេញពីវត្តនៅក្បែរនោះ ទើបធ្វើឱ្យទិដ្ឋភាពគួរឱ្យខ្លាចទាំងប៉ុន្មានរលាយបាត់ទៅបន្តិចម្តងៗ។
ព្រឹកឡើងអ្នកទាំង ៥ ក៏មកអង្គុយប្រជុំគ្នា ដើម្បីសាកសួរចង់ដឹងថា យប់មិញនេះនរណាជួបអ្វីខ្លះ? ងាកទៅស្រីៗទាំង២នាក់ដែលគេងជាប់គ្នា កេរ បាននិយាយថា យប់មិញនាងបានឮសម្លេងរើចានឆ្នាំងចេញពីផ្ទះបាយ (បញ្ជាក់៖ ចានដែលប្រឡាក់ម្ហូបពីល្ងាចមិនទាន់បានលាងនោះទេ គឺទុកសំអាតនៅពេកព្រឹកនេះ)។ សម្លេងរើចានឆ្នាំងទាំងនោះ ដូចជាមានមនុស្សកំពុងតែរកម្ហូបញ៉ាំអ៊ីចឹង ពេលនោះកេរក៏បានងាកសម្លឹងទៅមើល ហើយអ្វីដែលនាងបានឃើញនោះគឺ មានយាយតា ២នាក់ កំពុងកាយយកម្ហូបដែលពួកគេញ៉ាំសល់ពីល្ងាចមិនទាន់ចាកចោលនោះ យកមកញ៉ុកចូលមាត់ដោយសេចក្តីស្រេកឃ្លានជាខ្លាំង។ បន្ទាប់មក កេរក៏បានឃើញនារីស្លៀករ៉ូបសនោះ សុខៗមិនដឹងលេចចេញពីទីណាមកទេ ដើរលបៗមកបើកទូទឹកកក ហើយយកនំខេក១ដុំមកស៊ី ហើយក៏ដើរមកអង្គុយនៅលើទ្រូងរបស់មិត្តប្រុសម្នាក់នោះ។ និយាយដល់ត្រឹមនេះ ដោយក្តីសង្ស័យថាខ្មោចឯណាមកស៊ីនំខេក ពួកក៏នាំគ្នាទៅរកមើលនំខេកក្នុងទូទឹកកក ដែលនៅសល់ពីល្ងាច ២ចំហៀង តែ ឥឡូវនេះឃើញថាវាបាត់មួយចំហៀងបាត់ទៅហើយ។ បន្តិចក្រោយមកក៏មានព្រះសង្ឃមួយអង្គនិមន្តបិណ្ឌបាត្រនៅមុខផ្ទះ ឃើញដូច្នេះ រិទិ្ធ ក៏បបួលមិត្តភក្តិទៅដាក់បាត្រលោក និងឆ្លៀតសួរលោកបែបលេងបន្លំមែនថា៖ «លោកបងៗ! លោកបងចេះមន្តអាគមបណ្តេញខ្មោចទេបាទ៎?» ឮដូច្នេះព្រះសង្ឃអង្គនោះក៏មានសង្ឃដីការសួរមកវិញថា៖ «ញោមមានរឿងអ្វីកើតឡើងមែនទេ?» ពេលនោះពួកគេទាំង៥ ក៏និយាយរៀបរាប់ហេតុការណ៍ដែលបានជួបខ្មោចទាំងអស់ប្រាប់ដល់ព្រះអង្គ។ ព្រះសង្ឃអង្គនេះក៏មិនមានសង្ឃដីការអ្វីច្រើនដែរ គ្រាន់តែប្រាប់ថា ពេលរសៀលបន្តិចសឹមនាំគ្នាទៅជួបព្រះអង្គនៅកុដ្ឋក្នុងវត្ត។ រសៀលនោះក្រុមពួកគេក៏ទៅវត្តជួបព្រះសង្ឃមែន។ មកដល់វត្ត រិទ្ធិ ព្យាយាមជជីកសួរ៖ «តើព្រះអង្គបានដឹងរឿងអ្វីពាក់ព័ន្ធនឹងផ្ទះមួយខ្នងនោះមែនទេ? សូមមេត្តាប្រាប់ពួកយើងឱ្យបានដឹងផង ព្រោះពេលនេះពួកយើងពិតជាភ័យខ្លាចខ្លាំងណាស់ ម្នាក់ៗបាក់ស្បាតអស់ហើយ!»។ ព្រះសង្ឃក៏តបថា៖ «ញោមគិតអញ្ចេះចុះ ពេលណាពួកញោមរើចេញពីផ្ទះនោះចាំមករកអាត្មាម្តងទៀត ព្រោះអាត្មាមិនចង់ឱ្យមានការប៉ះពាល់ទៅដល់ញោមម្ចាស់ផ្ទះទេ! ថ្ងៃណាដែលញោមឈប់នៅផ្ទះនោះ អាត្មានឹងរៀបរាប់ប្រាប់»! ក្រោយមកពួកគេក៏នាំគ្នាថ្វាយបង្គំលាព្រះសង្ឃនោះត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ហើយដោយគ្មានជំរើស ពួកគេក៏ទ្រាំនៅផ្ទះជួលនោះបន្តអស់ប្រមាណជា ២ខែទៀត ប៉ុន្តែនៅកាន់តែយូរជួបខ្មោចក៏កាន់តែខ្លាំង រហូតចុងក្រោយក៏សម្រេចចិត្តថា រើអីវ៉ាន់ចេញពីផ្ទះនោះទៅ។ ហើយរឿងដំបូងដែលពួកគេធ្វើបន្ទាប់ពីរើចេញ គឺទៅសួរលោកយាយម្ចាស់ផ្ទះថា តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងក្នុងផ្ទះនេះពីមុនមក។ យាយម្ចាស់ផ្ទះក៏ប្រាប់ថា មុនពេលគាត់មកទិញដីនេះ មានយាយតាប្តីប្រពន្ធ២នាក់រស់នៅ ហើយពេលតាស្លាប់ទៅ យាយបានទុកសពតានៅក្នុងផ្ទះ និងផ្តែផ្តាំថា ចាំគាត់ស្លាប់ចាំបូជាសពគាត់ទាំង២ព្រមគ្នា។ ក្រោយយាយស្លាប់កូនចៅក៏បានយកសពគាត់ទាំង២ ទៅធ្វើបុណ្យបូជានៅវត្ត ហើយក៏លក់ផ្ទះនេះមកឱ្យលោកយាយ ដោយមិនបានធ្វើបុណ្យនៅផ្ទះនេះឱ្យពួកគាត់ទេ ទំនងប្រហែលជាដូច្នេះហើយទើបព្រលឹងយាយតាទាំង២ នៅតែវិលវល់ក្នុងដី ដែលពួកគាត់ធ្លាប់រស់នៅ។ ក្រោយពេលបានដឹងដូច្នេះហើយ រិទ្ធិ ក៏នឹកថា នោះប្រហែលជាព្រលឹងខ្មោចតាចាស់ ដែលឈរលើផ្ទះចង្អុលមុខពួកម៉ាកគេ ដែលមកមើលកាលពីថ្ងៃមុននោះហើយ។
បន្ទាប់មកដោយសារមិនទាន់អស់ចម្ងល់ ពួកគេទាំង៥នាក់ ក៏បន្តដំណើរចូលទៅសួរលោកបងក្នុងវត្តកាលពីលើកមុនទៀត។ ពេលចូលដល់វត្ត សង្ឃអង្គនោះក៏សួរថា៖ «ពេលនេះពួកញោមរើចេញហើយមែនទេ? បើអ៊ីចឹងអាត្មានឹងឱ្យលោកតាម្នាក់ដែលជាអាចារ្យភ្លុកនៅក្នុងវត្តនិយាយប្រាប់ញោម ព្រោះអាត្មាមិនចង់ឱ្យមានពាក្យគេថាទេ!!»។ ពេលនោះអាចារ្យភ្លុកក៏បាននិយាយប្រាប់ក្រុមរិទ្ធិថា៖ «កូនប្រុសទី២ របស់លោកយាយម្ចាស់ផ្ទះដែលបានស្លាប់ទៅនោះ គឺមិនមែនស្លាប់ដោយជំងឺធម្មតាទេ។ អ្នកភូមិនិយាយតៗគ្នាថា គេជាមនុស្សដែលចូលចិត្តលេងល្បែងស៊ីសង ហើយជំពាក់បំណុលគេជុំទិស ជាពិសេសនោះគឺគេក៏ជាមនុស្សចូលចិត្តលេងមន្តអាគម មន្តខ្មៅ ខុសប្រាសចាកពីគម្ពី និងគ្មានគ្រូបាអាចារ្យណាបង្រៀនអ្វីទាំងអស់ គឺរៀនសូត្រអាគមអូមអាមដោយខ្លួនឯងគ្រប់យ៉ាង ហើយតាំងខ្លួនឯងជាគ្រូខ្មោចទៀតផង។ មានយប់ខ្លះគេបានលួចចូលមកក្នុងវត្តគាស់ខ្មោចអ្នកស្រុកយកខ្លាញ់ទៅធ្វើខ្លាញ់ព្រាយ ដាក់អំពើអ្នកស្រុកដែលគេស្អប់ជាដើម។ ហើយផ្ទះដែលសាងសង់គ្មានហុងហ៊ុយអ្វីនោះគឺ កូនប្រុសរបស់លោកយាយធ្វើឡើងក្នុងគោលចំណងឃុំឃាំងវិញ្ញាណខ្មោចដែលគេចាប់បាន។ ក្រោយមកដោយសារមន្តអាគមទាំងនោះលេងខុសគ្រូវាក៏ត្រឡប់មកចូលខ្លួនគេវិញ ធ្វើឱ្យឈឺទាស់រហូតដល់ស្លាប់បាត់បង់ជីវិតទៅ។ ពេលគ្រូខ្មោចនោះស្លាប់ ព្រលឹងវិញ្ញាណខ្មោចអនាថា និងពពួកមន្តអាគមទាំងឡាយក្នុងផ្ទះដែលមិនទាន់សាបរលាប តែងតែចេញមកលងបន្លាច និងអុកឡុកអ្នករស់នៅក្នុងផ្ទះជានិច្ច ហេតុដូច្នេះទើបលោកយាយ និងកូនប្រុសពៅគាត់សម្រេចរើចេញមកសាងសង់ផ្ទះថ្មីមួយទៀតដែលនៅជាប់ពីក្រោយ ដោយទុកផ្ទះខ្មោចនោះដាក់ជួលឱ្យគេ។ ចំណែកខ្មោចស្រីស្លៀករ៉ូប ស ដែលដើរតាមរកកូននោះ នាងគឺជាអតីតសង្សាររបស់គ្រូខ្មោច ដែលចាញ់ពាក្យលួងលោមយកមកសម្លាប់ក្នុងផ្ទះ។ ពេលនោះនាងមានកូនក្នុងពោះ ២ខែ ក៏ត្រូវគ្រូខ្មោចចាក់សម្លាប់ ហើយវះយកកូននាងមកធ្វើជាកូនក្រក ហើយគ្រូខ្មោចនោះក៏ធ្វើពិធីឃុំព្រលឹងនាងមិនឱ្យចេញទៅក្រៅផ្ទះបានឡើយ ទើបក្រោយពេលគ្រូខ្មោចស្លាប់ព្រលឹងនាងតែងចេញមករកកូននៅពាក់កណ្តាលអាធាត្រ»។
ស្តាប់ចប់មកដល់ត្រឹមនេះ ពួកគេម្នាក់ៗបះរោមច្រូង ព្រោះលោកយាយម្ចាស់ផ្ទះមិនដែលនិយាយប្រាប់ពួកគេទេ ព្រោះគាត់ខ្លាចក្រែងថាគ្មានមនុស្សមកជួលផ្ទះ។ កេរ ក៏ស្រាប់តែនឹកទៅដល់ខ្មោចមនុស្សប្រុសដែលតែងតែមកសង្កត់ធ្វើបាបនាងសឹងតែរាល់យប់នោះ ប្រហែលជាព្រលឹងគ្រូខ្មោចដែលជាកូនប្រុសទី២ លោកយាយនោះហើយ។ តាំងពីពេលនោះមកអ្នកទាំង ៥ មិនដែលសូម្បីតែជិះកាត់មុខផ្ទះនោះម្តងទៀតទេ ក្រោយពីពួកគេទ្រាំរស់នៅផ្ទះជួលមានខ្មោចនោះ អស់រយៈពេលដល់ទៅ ១១ ខែកន្លងទៅ។ ក្រោយរៀនចប់ពួកគេទាំង ៥នាក់ ក៏បានបំបែកគ្នាទៅស្រុកកំណើតរៀងៗខ្លួន ប៉ុន្តហេតុការណ៍ជួបខ្មោចក្នុងផ្ទះជួលក្រោយសាកលវិទ្យាល័យនោះ នៅតែដល់ជាប់ក្នុងចិត្តពួកគេជានិច្ចគ្មានថ្ងៃបំភ្លេចបានឡើយ៕

រក្សាសិទ្ធដោយ៖ The Spirit Story

Address

Phnom Penh

Telephone

+85510232363

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when The Spirit Story posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to The Spirit Story:

Shortcuts

Share

Category