Cristel Brouwer Photography Misc

09/04/2026

This dude was suppose to turn 26 today....
Miss him so much... 💔

Forever in my heart...

30/11/2025

𝙀𝙚𝙣 𝙥𝙖𝙖𝙧𝙙 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙞𝙚𝙯𝙚𝙣 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙩 𝙖𝙡𝙨𝙤𝙛 𝙞𝙚𝙢𝙖𝙣𝙙 𝙚𝙚𝙣 𝙝𝙤𝙤𝙛𝙙𝙨𝙩𝙪𝙠 𝙪𝙞𝙩 𝙟𝙚 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙝𝙚𝙚𝙛𝙩 𝙪𝙞𝙩𝙜𝙚𝙨𝙘𝙝𝙚𝙪𝙧𝙙 – 𝙯𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙨𝙘𝙝𝙪𝙬𝙞𝙣𝙜, 𝙯𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙖𝙛𝙨𝙘𝙝𝙚𝙞𝙙...

Na het plotseling overlijden van mijn grote liefde 𝙇𝙡𝙪𝙠𝙮, die ruim 25 jaar mijn adem, mijn buitenlucht en mijn kompas is geweest, wilde ik eigenlijk niets meer met paarden. Ik had bijna alles verkocht en weggegeven. Het deed te veel pijn – zonder hem voelde alles zinloos.

Gelukkig luisterde ik naar Dick en mijn man. Na een periode van stilte kwam de identiteitscrisis: wie ben ik zonder paard? Na 26 jaar lang paarden aan mijn zijde – eerst lieve Zanora, daarna Lluk – voelde ik me vooral leeg. Stil. On-af. Alsof ik mijn handen nergens kwijt kon. Mijn hart trouwens ook niet.

Mijn man zat in exact hetzelfde g*t. Hij miste Lluk net zo hard. Het buiten zijn. Het zorgen. Het opgebeurd worden door een neus in je jaszak, het opgeduwd worden door de wei. Even de dagelijkse ellende waar we al ruim een jaar inzitten vergeten.

We begonnen toch te zoeken – niet gericht, maar op gevoel. En toen stond ze daar: 𝙁𝙧𝙚𝙮𝙖 (Wij vernoemden haar naar de Godin van de Liefde) of zoals ze officieel heet: Dina des Renaults.

Een 12-jarige verwaarloosde 𝘾𝙤𝙢𝙩𝙤𝙞𝙨 𝙢𝙚𝙧𝙧𝙞𝙚, waarschijnlijk alleen gebruikt om te veulenen. Hoefsmid? Nooit gezien. Vaccinaties? Geen. Vacht? Vol mok en rare plekken. Basisdingen zoals naast je lopen of een voetje geven? Onbekend.

𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘭𝘪𝘬… 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘢𝘴 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴. 𝘈𝘭𝘴𝘰𝘧 𝘻𝘦 𝘷𝘳𝘰𝘦𝘨: 𝘮𝘢𝘨 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘰𝘨 𝘦𝘦𝘯 𝘬𝘦𝘦𝘳 𝘱𝘳𝘰𝘣𝘦𝘳𝘦𝘯?

We namen haar mee – en sindsdien laat ze elke dag zien dat een nieuw begin nooit te laat is. Alles is nieuw voor haar, alles is spannend, maar ze doet enorm haar best. De liefde en dankbaarheid die we terugkrijgen van deze pluizenbol van 1.66 meter zijn ongekend.

We zijn dolgelukkig met haar, maar het heeft me meer dan een maand gekost om dit te delen. Ergens voelde het als verraad naar Lluky – a.k.a. Mr. Wiggles, Gras Maaijer, of die oude wijze professor die altijd precies wist wanneer ik troost nodig had. Maar steeds vaker voelt het alsof hij van bovenaf zachtjes meehielp. Alsof hij het zelf gefikst heeft.

En dat besef… maakt het ineens mogelijk om er écht van te genieten.
Niet zonder hem – maar misschien wel dankzij hem.
Dus – met tranen én trots – presenteer ik jullie:
𝑭𝒓𝒆𝒚𝒂. 𝑶𝒏𝒔 𝒑𝒂𝒂𝒓𝒅.
Een nieuw hoofdstuk.
Niet in plaats van, maar in de lijn van wat er altijd al was.

En ja.. ik schrijf dit stuk met een traan; van liefde, van gemis, maar ook van geluk...

30/11/2025

𝐒𝐨𝐦𝐬 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐣𝐞 𝐠𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧 𝐞𝐯𝐞𝐧 𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐫𝐨𝐦 𝐤𝐢𝐣𝐤𝐞𝐧

Werken voor BuitenGewoon betekent dat ik zowel op pad ben als achter mijn bureau zit. Camera in de tas, werkschoenen aan en rijden maar. Ik kom op locaties waar ik nog nooit van had gehoord en precies dat maakt dit werk zo interessant. Je staat midden in een project, gefocust op wat je moet vastleggen en ineens valt het licht net goed of ontstaat er een zichtlijn die je niet had verwacht.

Achterom kijken blijkt dan vaak de sleutel. Twee stappen verder, even stilstaan, omdraaien… en precies daar ontstaat de mooiste plaat.
Ontdekkingen die je mist als je alleen vooruit blijft kijken.

De foto’s die ik nu deel zijn gemaakt in Drongelen, pal achter het project aan de Kruisstraat dat ik aan het fotograferen was. Een plek die niet op de planning stond, maar wel een beeld opleverde dat bleef hangen.

In mijn werk – en eigenlijk ook daarbuiten – blijkt dat kleine moment van terugkijken vaak precies genoeg om iets groots te zien.

14/10/2025

22/05/2025

𝐖𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐥𝐢𝐩𝐣𝐚𝐜𝐡𝐭 𝐞𝐢𝐠𝐞𝐧𝐥𝐢𝐣𝐤?

Een slipjacht is een moderne, diervriendelijke variant van de klassieke vossenjacht. In plaats van dat er écht wild wordt opgejaagd, volgt de meute honden een kunstmatig geurspoor – ook wel een slip genoemd. Dat spoor wordt vooraf uitgezet door een zogeheten sliprunner, meestal met een lap doordrenkt met geurstof (bijvoorbeeld anijs of vossenurine).

Voor ruiters is het allesbehalve nep: ze rijden in volle galop over weilanden, sloten, bospaden en hindernissen, in formatie achter de honden en Hunt Staff aan. Alles draait om traditie, teamwork en het volgen van de meute – zonder dat er dieren geschaad worden.

Kortom: wél de spanning, wél de stijl, maar zonder de jacht op écht wild. Een slipjacht houdt de klassieke rituelen in ere, op een manier die past bij deze tijd.

--------------------------------------------------------------------------------------------

𝐖𝐡𝐚𝐭’𝐬 𝐚 𝐒𝐥𝐢𝐩 𝐇𝐮𝐧𝐭, 𝐀𝐧𝐲𝐰𝐚𝐲?

A slip hunt is a modern, animal-friendly version of the traditional fox hunt.
Instead of chasing real wildlife, the hounds follow a man-made scent trail — called a slip. This trail is laid out in advance by a sliprunner, using a cloth soaked in scent (usually something like anise or fox urine).

For the riders, it’s just as intense: they gallop across fields, jump natural obstacles, and follow the hounds in formation through woods and countryside. It’s all about tradition, teamwork, and riding with the pack — but without harming animals.

In short: all the thrill, all the elegance, none of the kill.
A slip hunt keeps the classic rituals alive in a way that fits today’s values.

20/05/2025

𝐌𝐲 𝐅𝐢𝐫𝐬𝐭 𝐓𝐢𝐦𝐞 𝐏𝐡𝐨𝐭𝐨𝐠𝐫𝐚𝐩𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐚 𝐇𝐮𝐧𝐭 – 𝐌𝐢𝐧𝐢 𝐇𝐮𝐧𝐭 𝐚𝐭 𝐌𝐞𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐤𝐬𝐞 𝐇𝐨𝐞𝐯𝐞

In February, I photographed my very first mounted hunt: a Mini Hunt at Meerwijkse Hoeve, with only the Midland Hunt present. It was a completely new experience for me. I had never photographed a hunt with hounds before, and honestly – it took some getting used to.

This time, the bloodhounds were present, unlike the later Hunter Trials. And that makes a big difference. The hounds follow a scent trail, which means you can’t just wander around with your camera. I had to be really careful about where I walked – if you accidentally step on the scent trail, you can throw the dogs off. Pretty stressful when you’re still figuring out what’s what!

Luckily, the atmosphere was relaxed, and the people from Midland Hunt were super helpful. They explained the route, showed me where it was safe to stand, and gave me a quick crash course in how the riders, hounds, and Hunt Staff work together. It was a steep learning curve, but really interesting.

This kind of event is so different from anything I’ve photographed before. You can't just chase the perfect angle – you have to anticipate, keep your distance, and respect the rules. It’s more about patience, timing, and being in the right place without interfering.

The photos from that day feel extra special to me because it was my first real introduction to hunt photography. The Hunter Trials I shot later gave me a bit more freedom to move around, but this Mini Hunt taught me the basics – the hard way, maybe, but the right way.

18/05/2025

𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐞𝐞𝐫𝐬𝐭𝐞 𝐤𝐞𝐞𝐫 𝐣𝐚𝐜𝐡𝐭𝐟𝐨𝐭𝐨𝐠𝐫𝐚𝐟𝐢𝐞 – 𝐌𝐢𝐧𝐢 𝐇𝐮𝐧𝐭 𝐨𝐩 𝐝𝐞 𝐌𝐞𝐞𝐫𝐰𝐢𝐣𝐤𝐬𝐞 𝐇𝐨𝐞𝐯𝐞

In februari stond ik voor het eerst met mijn camera aan de rand van een jachtrit: een Mini Hunt op de Meerwijkse Hoeve, waar alleen de Midland Hunt aanwezig was. Voor mij was dit een compleet nieuwe ervaring. Ik had nog nooit eerder een jacht met honden gefotografeerd, en ik kan je vertellen: het was flink wennen.

Bij deze Mini Hunt waren de bloedhonden wél aanwezig, in tegenstelling tot de latere Huntertrials. En dat verandert alles. De honden volgen een spoor, dus je kunt als fotograaf niet zomaar overal gaan staan. Ik moest goed opletten waar ik liep – als je per ongeluk over het spoor van de honden loopt, kun je ze in de war brengen. Best spannend, zeker als je voor het eerst probeert te begrijpen hoe het allemaal werkt.

Gelukkig was de sfeer ontspannen en waren de mensen van de Midland Hunt super vriendelijk. Ze legden me rustig uit hoe de route liep, waar ik wél veilig kon staan en hoe het samenspel tussen honden, ruiters en Hunt Staff werkt. Een leerzame dag dus, en eentje waarbij ik vooral veel heb gekeken, geluisterd en geprobeerd om het allemaal zo goed mogelijk vast te leggen zonder in de weg te lopen (letterlijk én figuurlijk).

Het was anders dan alles wat ik eerder gefotografeerd heb: minder actie op vaste plekken, meer anticiperen en bewegen op afstand. En je hebt niet de vrijheid om “gewoon even een andere hoek” te pakken. Alles draait om timing, positie en respect voor de regels.

De foto's van die dag zijn voor mij extra bijzonder, omdat het echt m’n eerste kennismaking met jachtfotografie was. De Huntertrials die ik later fotografeerde gaven meer vrijheid qua beweging, maar deze dag heeft me echt de basis geleerd.

18/05/2025

08/05/2025

The Loves and Life of a Blue Russian...

21/04/2025

𝗚𝗲𝗲𝗻 𝘄𝗶𝗹𝗱, 𝘄é𝗹 𝘁𝗿𝗮𝗱𝗶𝘁𝗶𝗲
Hoewel de sport zijn roots heeft in de Engelse vossenjacht van de 17e eeuw, is het in Nederland aangepast: diervriendelijk, maar met behoud van de stijl. Geen achtervolging van wild, maar een eerbetoon aan behendigheid, samenwerking en klasse.
In deze Huntertrial stond vooral het springen centraal – en geloof me: dat deden ze met power en precisie.

𝗟𝗲𝘃𝗲𝗻𝗱 𝗲𝗿𝗳𝗴𝗼𝗲𝗱 𝗼𝗽 𝘃𝗶𝗲𝗿 𝗯𝗲𝗻𝗲𝗻
Deze dag voelde als een tijdreis te paard. Geen verkleedpartijtje, maar een levende traditie waarin alles – van de knopen op een jas tot de volgorde in het veld – een betekenis heeft.
Wat een eer om dit te mogen vastleggen.

18/04/2025

𝗗𝗿𝗲𝘀𝘀 𝘁𝗼 𝗶𝗺𝗽𝗿𝗲𝘀𝘀 (𝗲𝗻 𝘃𝗼𝗹𝗴𝗲𝗻𝘀 𝗱𝗲 𝗷𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝘁𝗶𝗾𝘂𝗲𝘁𝘁𝗲)
Wat deze dag extra bijzonder maakte? De aandacht voor traditie en kleding. Alles klopt, tot aan de plastronspeld. Met hulp van m’n stalgenoten (thanks Maxime, Stefan en Annette!) leerde ik in sneltreinvaart de etiquette kennen:

🔹 𝙇𝙚𝙙𝙚𝙣
– Heren: rode jas met drie knopen, witte rijbroek, witte plastron (speld horizontaal), zwarte laarzen met bij voorkeur een bruine kap.
– Dames: zwarte jas met drie knopen, witte rijbroek of beige rijrok, witte plastron, zwarte rijlaarzen.
De deelnemers waren de Midlandhunt (blauwe kraag) en de JVS (groene kraag).

🔹 𝙉𝙞𝙚𝙩-𝙡𝙚𝙙𝙚𝙣
– Zwarte of tweedjas, beige of witte rijbroek, plastron in bijpassende kleur, zwarte cap en laarzen. Stijlvol én met respect voor de traditie. (En stiekem… die tweed zag er echt fantastisch uit in de herfstzon.)

🔹 𝙀𝙭𝙩𝙧𝙖 𝙬𝙚𝙚𝙩𝙟𝙚𝙨
– Plastron = niet alleen sier, maar EHBO-materiaal.
– Sporen zijn verboden bij ontvangst en afterhunt (behalve tijdens de Hubertusmis).
– Alleen de Master en Hunt Staff mogen een slag aan hun whip.
– Fieldmasters herken je aan hun verticale plastronspeld en gele armband.

17/04/2025

In galop de traditie in – mijn eerste Huntertrial achter de lens

Zondag 6 april stond ik met mijn camera aan de zijlijn van de Huntertrials bij de Meerwijkse Hoeve – een prachtige locatie waar ook mijn eigen paard staat (en nee, ik reed zelf niet mee, ik liet het zweten graag aan de ander over 😉).

Dit was mijn eerste keer als fotograaf bij een jachtwedstrijd – of eigenlijk een jacht-achtige wedstrijd, want deze Huntertrial had géén geurspoor en geen honden, maar wél een uitdagend crossparcours vol natuurlijke hindernissen.
Deelnemers reden in paren, en halverwege de rit wisselden ze van positie: de voorrijder werd volger, en omgekeerd. Actie, samenwerking én strategie in één rit.