30/03/2026
De Verhalenverteller (is nooit stil).
Velen kennen hem als kinderboekenschrijver, sommigen als schooldirecteur en/of als leerkracht: Jacques Vriens.
Mijn eerste kennismaking met Jacques was toen ik als kleuter voor het eerst naar de basisschool ging. Dat was in een van de eerste jaren dat de kleutergroep niet meer apart werd gezien van de basisschool maar samengevoegd werd met de groepen 3 tot en met 8 (1985).
Als jonge kleuter keek ik als ukkie op tegen de oudere en grotere leerlingen van de school. En dan had je Jacques, de directeur van de school, een directeur die ook nog voor de klas stond. Dat kom je tegenwoordig niet meer(vaak) tegen.
Tussen alle juffen en een enkele meester viel meester Jacques wel op, of eigenlijk gewoon ‘Jacques’ want meester of juf hoefden we niet te zeggen op ons schooltje:
Een lange man met baardje, corduroy broek, ietwat zware stem, brilletje op de neus en van grote hoogte keek hij naar beneden naar het kleutervolk. Daar had je als leerling heel wat respect voor. (En al helemaal na de poppenkastvoorstelling van de Bakelse Billenbijter! 😄)
Als leerling vervolgde je je weg naar groep 3, groep 4, groep 5 ….. tot je in groep 6/7/8 kwam, dat was best spannend, want dat was de klas van Jacques. Zou hij echt zo streng zijn als dat we dachten? Echt zo streng zijn als we hem er uit vonden zien?
Uiteraard kan ik vertellen dat alles 100% meeviel. Jacques was niet p***e streng, hij was duidelijk en rechtvaardig. Kwam overduidelijk op voor kinderen die dat wat lastig vonden om dit voor zichzelf te doen. Jacques durfde in de klas alles te bespreken, en alles wérd besproken.
Jacques liet zien dat emoties getoond mochten worden door zelf het goede voorbeeld te geven. En uiteraard genoot je in de klas van zijn uitbundige verhalen over geschiedenis, sprookjes en allerlei andere vertellingen.
Goede herinneringen heb ik ook aan de schoolreis naar Ameland met groep 8. Samen met Jacques, Thea en 8 leerlingen brachten we een weekje door op Ameland. Het hoogtepunt vond ik toch wel de wandelingen over het eiland in het donker. Voorafgaand zaten we in de huiskamer van het vakantiehuis en vertelde Jacques een spannend sprookje van Godfried Bomans, over de soldaat met het houten been. ‘Tok, tok, tok’….. hoorden we even later achter ons toen we een wandeling door het pikdonkere bos maakten. Gillend klampten we ons aan elkaar vast waarna we in een deuk lagen van de slappe lach.
Die verhalen, daar kon je niets anders dan volop van genieten.
En nu zo’n 3 decennia later kom ik Jacques tegen op het Doe ’t Festival in Veghel waar hij een voorstelling geeft, waar hij weer een prachtig verhaal vertelt en zijn kinderboeken verkoopt. Ik fotografeer het festival en grijp voorafgaand aan het festival de kans om even contact op te nemen met Jacques met de vraag of ik hem mag portretteren.
“Natuurlijk!” is het antwoord en na een intensieve dag met aan het slot een mooie voorstelling krijg ik hem even voor de lens. Ietwat ongemakkelijk is het toch wel, ik merk aan Jacques dat hij het ongemak weg probeert te praten, de verhalenvertelller is nooit stil…. Veel tijd heb ik niet, Jacques is duidelijk ook vermoeid van de dag en terwijl ik een praatje met hem maak en hem snel op de foto zet komt er nog een laatste jonge fan vragen of Jacques nog een handtekening in zijn boek wil zetten. Natuurlijk wil hij dat nog even doen!
We ronden ons praatje af, nemen afscheid en vervolgen onze eigen weg.
Wanneer ik thuis de foto’s bekijk zie ik het verhaal in de portretten van deze verhalenverteller, tot aan de laatste vermoeide zucht van de dag aan toe. (foto 3)
Dank je wel Jacques!
