11/09/2026
Ik wilde vroeger al heel graag fotograaf worden.
Maar ik zag het nooit als een serieuze baan.
Ik dacht dat je nooit je geld kon verdienen met fotografie. Dat het gewoon een leuke hobby moest blijven…
Ik had een exact pakket op de middelbare school. En het enige wat ik overwoog was: wil ik hbo of universiteit doen, en welke vakken heb ik goede cijfers voor.
Ik had totaal geen richting in wat ik wilde worden.
Ik blonk ook nergens extreem in uit.
En ik maakte allerlei beslissingen op basis van wat ik dacht dat er van mij verwacht zou worden.
Jarenlang in het onderwijs gewerkt.
Terwijl ik als kind nooit schooltje had gespeeld. En niet eens naar een open dag van de pabo was geweest toen ik besloot: misschien is werken met kinderen wel leuk, want verder weet ik het toch niet.
Terwijl, als ik kijk naar mijn interesses als kind…
Ik was dat meisje dat Barbies mooi aan het maken was. Ik kocht zwart-wit ansichtkaarten van indrukwekkende gezichten, die ik dan aan mijn muur hing.
En ik was gek op foto's maken.
Maar door je schoolloopbaan ga je ineens een andere kant op. Een kant waarvan je denkt dat dat van je verwacht wordt.
Wat zat ik ernaast.
Toen ik ooit overspannen thuis kwam te zitten, ging ik pas echt nadenken over waar ik nou eigenlijk echt energie van krijg.
En vanaf toen is het balletje gaan rollen.
Geen idee hoe ik het moest aanpakken. Gewoon doorgaan, en onderweg ontdekken wat de volgende stap zou zijn.
Ik had meer leerhonger dan ooit.
En toen ik de fotografie eenmaal onder de knie kreeg, moest ik nog leren ondernemen. Want zonder dat deel zou ik het nooit als werk kunnen oppakken.
Dat bleek nog de grootste les.
Want dan kom je nog een paar keer tegen je eigen belemmerende overtuigingen aan… en als je daar niet doorheen breekt, dan lukt het je nooit.
Maar ik was gemotiveerder dan ooit.
Ik merkte letterlijk dat mijn energie ging stromen. Dat ik er onuitputtelijk veel tijd in kon stoppen en het heerlijk bleef vinden.
Achteraf de beste beslissing ooit.
Doen wat bij je past.
Ik krijg er niet normaal veel energie van om allerlei gewone vrouwen, zoals jij en ik, te laten zien dat ze waanzinnig mooi zijn. Dat ze zelfs als kunst aan de muur kunnen hangen.
Dat ze het waard zijn om gezien te mogen worden. En dat ze hun ruimte wel wat meer mogen innemen.
Ik was vroeger tenslotte zelf ook dat onzichtbare meisje.
En ik vind het fantastisch dat al die vrouwen voor zichzelf durven te kiezen.
Dat ze ervoor kiezen om te zien dat er niks aan ze veranderd hoeft te worden. Dat ze nu al prachtig zijn.
Waar was jij als kind gek op, voordat iemand er iets van vond? Zet het hieronder, ik lees ze allemaal.
