04/03/2026
गाउँको त्यो शान्त बस्ती पहिले जस्तो रहेन।
घरका आँगनमा बालबालिकाको हाँसो सुनिँदैनथ्यो, साँझ परेपछि चौतारीमा भेला हुने दाजुभाइहरू अब विदेशको भीडमा हराइसकेका थिए।
त्यही गाउँमा बस्ने एक जना केटो थियो – रमेश।
उसका धेरै साथीहरू पढाइ वा कमाइको सिलसिलामा शहर र विदेश लागे। बिस्तारै गाउँ रित्तिँदै गयो।
रमेश हरेक बिहान उठेर खेततिर जान्थ्यो, तर उसको मनमा पहिलेको जस्तो उत्साह थिएन।
उसँग कुरा गर्ने साथी थिएनन्।
चौतारीमा ऊ एक्लै बस्थ्यो, पुराना दिन सम्झिन्थ्यो—
जब सबै मिलेर दशैंमा पिङ हाल्थे, तिहारमा देउसी भैलो खेल्थे।
उसलाई लाग्थ्यो—
“किन सबै जानुपर्छ? के हाम्रो गाउँमा केही सम्भावना छैन?”
बुबा–आमाले पनि शहर जाने कुरा गर्न थाले।
तर रमेशको मन मानेन।
उसलाई आफ्नो माटो, खोल्सा, खेतबारी, अनि गाउँको मन्दिर धेरै प्रिय थियो।
एक दिन उसले निर्णय गर्यो—
ऊ पनि जाने होइन, गाउँमै केही नयाँ गर्ने।
उसले तरकारी खेती सुरु गर्यो, सामाजिक सञ्जालमार्फत आफ्नो उत्पादन बेच्न थाल्यो।
बिस्तारै उसको काम देखेर अरू युवाहरू पनि फर्किन थाले।
गाउँ फेरि विस्तारै चलायमान हुन थाल्यो।
रमेशले बुझ्यो—
बसाइँसराइले गाउँ रित्तिन सक्छ,
तर कसैले हिम्मत गरेर थालनी गर्यो भने
गाउँ फेरि भरिन पनि सक्छ।
