19/05/2026
“Sa Gitna ng Takot at Pag-asa”
May mga gabing tahimik ang dibdib,
pero ang isip ay parang di mapakali’t gising.
Gusto nang umusad, gustong bumitaw,
pero may mga kamay na ayaw bitawan.
Ikaw na laging iniisip ang iba,
bago ang sarili mong pagod at luha.
Pangarap mo’y hindi naman nawala—
natabunan lang ng responsibilidad at bigat ng dala.
May takot sa maling hakbang,
takot na baka hindi kayanin ang laban.
Pero sa bawat pag-aalinlangan,
may tibok ng pusong hindi sumusuko sa laban.
Dahan-dahan kang umaalis sa “tiis,”
kahit nanginginig, kahit may pilit.
Hindi ka mahina—pagod ka lang sa bigat,
pero patuloy kang lumalakad kahit mabigat.
Darating din ang araw na lilingon ka,
at sasabihing, “Kaya ko pala.”
Hindi dahil madali ang dinaanan,
kundi dahil nagpatuloy ka kahit hindi sigurado ang daan.
At doon mo malalaman—
hindi ka lang basta nagdesisyon.
Lumaban ka.
At umusad ka.
