03/04/2026
“Sa Likod ng Krus: Laban sa Stigma”
Sa bawat taon ng paggunita ng Semana Santa, muling binubuhay ng sambayanan ang kwento ng sakripisyo, pananampalataya, at pagtubos.
Ngunit sa gitna ng mga prusisyon, panata, at katahimikan ng banal na linggo…
may isang kwento ang tahimik na umusbong—hindi nakasulat sa kasaysayan, ngunit ramdam sa puso ng mga nakakakita.
Isang tao.
Hindi siya kilala ng marami.
Walang engrandeng papel sa entablado ng relihiyon.
Ngunit ang kanyang presensya… ay naging mensahe.
Habang ang iba ay naglalakad bilang bahagi ng tradisyon, siya ay naglalakad dala ang sariling krus
hindi gawa sa kahoy… kundi gawa sa panghuhusga.
Siya ay isang taong may HIV.
Sa isang lipunang madalas puno ng takot, maling paniniwala, at diskriminasyon,
pinili niyang humarap.
Hindi upang humingi ng awa
kundi upang ipakita ang katotohanan.
Na ang HIV ay hindi sumpa.
Hindi ito dapat katakutan… kundi unawain.
Habang ang ilan ay nagbubulong,
ang iba'y napapaisip.
At sa bawat hakbang niya sa ilalim ng araw ng Semana Santa,
unti-unting nababasag ang katahimikan ng stigma.
Sapagat ang kanyang lakas ay hindi lamang pisikal
ito ay lakas ng loob na tumindig sa gitna ng panghuhusga.
Sa kanyang katahimikan, may sigaw.
Sa kanyang presensya, may panawagan:
“Ang tunay na sakripisyo ay hindi lamang alaala ng nakaraan…
kundi ang laban para sa pagtanggap sa kasalukuyan.”
At marahil, sa araw na iyon
hindi lamang pananampalataya ang nabuhay sa puso ng mga nakakita…
kundi ang pag-unawa.
Sa panahon ng Semana Santa, kung saan ang mundo ay naghahanap ng kapatawaran at pag-asa,
may isang taong nagpatunay na ang pinakamalaking himala—
ay ang pagtanggap sa isa’t isa.
At sa kanyang tahimik na paglaban,
siya ay naging liwanag…
para sa mga taong matagal nang nababalot ng dilim ng stigma.
Sa gitna ng Semana Santa, isang kwento ng tapang ang umusbong—isang paalala na ang tunay na laban ay hindi nakikita, kundi nararamdaman.
