12/03/2026
Kada tapok-tapok sa pamilya, dili jud sipyat ang linya sa akong Iyaan.
"Hapit na ka molapas sa calendar, Day. Panganak na para naay moatiman nimo inig tiguwang nimo," ingon pa niya samtang seryoso kaayo’g nawong.
I just shook my head. Ingon ana diay na? Mag-anak ta para lang naay "insurance policy" puhon? Dili man gud na ingon ana para nako.
Dili jud ko ganahan magka-anak, period. Daghan pa ko’g gustong buhaton sa akong kinabuhi. Tan-awa ra gud ang akong uban kaila. Kaluoy tan-awon, sige’g anak bisag nagkalisod na—ang ending, manghulam na lang bisag kinsa para lang naay ikapalit og gatas o bugas. Halos wala na silay katarong og kaon, stress na kaayo ang nawong, pero sige gihapon og dugang. Is that a blessing? Para nako, kalisod man na.
Wala koy problema sa mga ginikanan nga responsable, pero ako? Dili nako kaya. Maglisod man gani ko og kaon usahay kay picky eater ko, maghilak pa gani ko kung dili matuman akong gusto. Unsaon na lang kung naay bata nga nagdepende nako? Dili nako kaya ang responsibilidad.
"Auntie," tubag nako, "I’m happy for you kung okay na mo sa inyong life nga naay anak. Pero ako, cannot be jud. Dili nako gusto maagian ang kalisod sa pagka-mama. Gusto nako og kalinaw."
Ni hilom sila. Wala sila kasabot nga ang pag-ingon og "dili" kay pag-atiman pud na sa akong kaugalingon. Choice nako ni, ug wala koy mahimo kung dili sila ganahan. My life, my rules.