26/03/2023
Lumipas nanaman ang isang araw at nasaksihan ko ang paglubog ng araw. π
Muli kong masasaksihan ang unti unting pag usbong ng liwanag sa madilim na gabi.
Muli kong iniyak sa Panginoon ang mga hinaing ng aking puso. Parati kong sagot sa mga nagtatanong na, "Paano ko nalalampasan ang mga unos ng buhay?" ay hindi ko alam. Maybe it's God's grace o siguro matatag lang ako. Ang sagot ko naman sa mga nangangamusta sakin ay ayos lang ako, na kahit ang totoo, hindi talaga. Honestly, matagal ko nang iniinda ang sakit na nararamdaman ko. Maraming nangyari na hindi ko maipaliwanag. Pero...
Salamat Ama na sa kabila nito, hindi ka bumitaw. Salamat sa liwanag Mo, nakikita ko ang pagsibol ng pag-asang matatapos din ang mga unos na ito. Salamat sa iyong yakap, walang katapusang biyaya, at higit sa lahat, salamat sa pagbuwis ng buhay para sa pagmamahal Mo sakin. ππ
As I end, let this message reminds you that there is hope and light in the darkness,
You are free to come alive in this space
without knowing how it all falls in place.
You are free to trust that within the change,
there is endless, boundless, grace.
So let it be grace that reminds you
even here, the Light gets through.
You are free to look forward with hope,
no matter what you are leaving behind you.
So look up from the ground
with hope.
As long as you are here
there is more road to go.
- MHN
Dear, you deserve REST. Kailangan mo yun. :)