02/05/2025
Isang araw, isang ahas ang pumasok sa tahimik at payapang lungga ng mga kuneho. Nagtago ang mga kuneho sa gilid ng kanilang tahanan — dahil kailanma’y hindi pa sila nagkaroon ng bisita na tulad nito. Ngunit ang ahas ay nagsalita sa banayad at mahinahong tinig:
"Huwag kayong matakot sa akin... Labis akong nag-iisa. Wala akong kaibigan, at sabik akong makaramdam ng init. May dala akong sinaunang karunungan na nais kong ibahagi sa inyo."
Nagkatinginan ang mga kuneho, nag-aalangan, ngunit sa huli’y pinili nilang bigyan siya ng pagkakataon. Nakinig sila sa kanyang mga kuwento at alamat — nahalina sa kanyang tahimik at tila mahika na boses. Nagsalita siya na parang isang pilosopo…
Hanggang sa kinagat niya ang isa sa kanila — at naglaho.
Kinabukasan, bumalik muli ang ahas.
"Maawa naman kayo... Alam n’yo namang ako’y isang ahas. Mahirap para sa akin na hindi kumagat. Pero nagsusumikap akong magbago. Dapat tinatanggap ng tunay na kaibigan ang kahinaan ng isa’t isa, hindi ba?"
Nag-atubili ang mga kuneho, ngunit muling nagpasiya na siya’y papasukin.
Muli — magaan na usapan, mga kuwento, malambing na tinig…
At muli — isang biglaang, masakit na kagat.
Sa ikatlong araw, isinara na ng mga kuneho ang lungga gamit ang isang malaking bato.
Ang ahas ay pumulupot sa harap ng batong iyon — humihikbi, nangungumbinsi, nangangakong magbabago, nagnanais ng isa pang pagkakataon. Ngunit wala nang lumabas.
"Wala talagang lugar sa mundong ito para sa mga nag-iisip nang malalim!" singhal ng ahas habang gumapang palayo sa dilim.
Minsan, ang mga mapanganib ay nagkukubli sa magagandang salita, nagpapanggap na marunong at hindi nauunawaan — pero muli’t muli silang nananakit kapag pinagkatiwalaan.
Kaya’t huwag mong kalilimutan: kung paulit-ulit kang sinasaktan ng isang tao — kahit pa may maskara ng sinseridad, kahit pa puno ng magagandang pahayag at malalalim na kaisipan — huwag mo na muling buksan ang puso mo para sa kanila.
Ang pagiging mabuti ay hindi nangangahulugang pagtitiis sa walang katapusang sakit.
CTTO
