Jentl - beeld en taal

Jentl - beeld en taal Beeld en taal. Alle teksten en afbeeldingen zijn auteursrechtelijk beschermd. Persoonlijk geschreven teksten door Jentl van Wijk.

“de klok tikt wel maar weigert mij mee te nemen”
25/08/2025

“de klok tikt wel maar
weigert mij mee te nemen”

“We willen thuiskomen met huid en glimlach intact,geen naam in de krant,maar gewoon een vrouw, een meisje,iemand die mor...
21/08/2025

“We willen thuiskomen
met huid en glimlach intact,
geen naam in de krant,
maar gewoon een vrouw, een meisje,
iemand die morgen weer een dag krijgt.”

Wens je weer heel. Voor wie zoekt, wie voelt, wie ooit brak maar nog steeds beweegt. Insta:tekst: foto: .louise ...
17/07/2025

Wens je weer heel.

Voor wie zoekt,
wie voelt,
wie ooit brak maar
nog steeds beweegt.

Insta:
tekst:
foto: .louise

Ik blijf schrijven aan een man die al meer dan honderd jaar dood is. Niet omdat ik geloof dat hij me terugschrijft. Maar...
15/07/2025

Ik blijf schrijven aan een man die al meer dan honderd jaar dood is. Niet omdat ik geloof dat hij me terugschrijft. Maar omdat ik geloof dat hij het zou begrijpen.

Zijn brieven waren nooit bedoeld als literatuur, maar ze waren het wel. Zijn schilderijen waren nooit bedoeld als museumstuk, maar ze werden het wel. En zijn leven werd nooit bedoeld als spiegel, maar dat is het geworden.
Voor mij dan tenminste.

Ik blijf schrijven aan Vincent van Gogh omdat hij het was die bleef schilderen toen niemand hem zag. Hij stuurde brieven aan zijn broer alsof het zijn enige manier van ademhalen was. Hij gebruikte woorden om de storm in zijn hoofd even op papier vast te pinnen.

Ik herken dat. Dat blijven geven, ook als niemand erom vraagt. Dat hopen dat iemand het leest. Dat iemand iets zegt als:
ik zie het. Ik zie jou.
Ik blijf schrijven aan Van Gogh omdat zijn kleuren mij leren dat gevoel niet hoeft te kloppen, maar wel mag bestaan. Omdat zijn blauwe luchten en gele velden mij zeggen:

je mag hier zijn. In al je woede, je vreugde, je gekte, je kracht.

Ik blijf schrijven aan hem omdat ik anders soms niet weet aan wie. Omdat ik met hem kan zeggen wat ik met niemand anders durf.
Soms vraag ik me af: is het een vorm van bidden?
Een soort innerlijke correspondentie met het deel van mij dat blijft maken? En misschien zelfs, het deel dat blijft leven?

Misschien is Vincent gewoon een naam geworden voor alles wat ik niet kwijt wil. Voor de kunstenaar in mijzelf die ik blijf redden. Voor het kind in mij dat kleur ziet waar anderen grijs voelen.
Ik blijf schrijven aan Van Gogh omdat ik blijf bestaan. Tegen beter weten in. Tegen de stilte in. Tegen de leegte in. En in alles: met kleur.

(Wist je dat ik een bundel schreef met allemaal Brieven aan Vincent?)

Tekst: jentl van wijk
Foto: Floortje Louise

06/07/2025

Ik zakte diep weg in die depressie. Geen energie, geen richting.
En toen kwam deze avond. Op blote voeten. Gronden. Met woorden, muziek.

Het gaf een energie. Niet die energie waardoor je de marathon kunt rennen. Of ineens je huis blinkend gaat maken. Ik werd heus niet ineens fris en fruitig wakker met een jippie gevoel.

Maar ik voelde wel weer even dat dit dus is wat ik kan. Waar ik goed in ben. En vooral dat creëren werkelijk mijn brandstof is.
En ook,
hoe mooi het is om intuïtief te werken met iemand, zoals Victor en ik dat deden. We waren volledig afgestemd op elkaar.

Het heeft me erg op elkaar afgestemd. Over hoe in het leven te staan. Te werken. Maar ook over relaties, gezondheid, en het kijken naar jezelf.

Voor nu voel ik vooral: dit was werkelijk prachtig. En hoe jammer dat ik de avond niet volledig heb gefilmd. Het is nu eenmaal zo. Ik heb twee filmpjes, niet de beste kwaliteit maar des te meer reden om het nog eens te doen. En nog vaker. En de enige manier dit te bereiken is het de wereld in te gooien.

Ik zie mooie boekhandels voor me. Kleine theatertjes. Musea. Bibliotheken. Scholen. Ik zie voor me dat ik mag vertellen over Van Gogh. Over mentale gezondheid. Over blijven staan in het donker, licht en kleur zien. Over taal als licht.

Muziek die daar dan bij mag ademen, zoals het nu deed. Dan bloeit het. Dan gebeurt er iets. En dat, beloof ik je, kan ik (kunnen wij) je geven.

Hier een reel, vet amateuristisch, ik ben beter in schrijven oké?

Kom je mij ook eens bezoeken? Als je een leuke plek weet, tag ze gerust!

Ik stond daar, blootsvoets, in het licht van een kaars, tussen woorden die op papier stonden en ik hoopte levend te kunn...
30/06/2025

Ik stond daar, blootsvoets, in het licht van een kaars, tussen woorden die op papier stonden en ik hoopte levend te kunnen maken voor de mensen die kwamen luisteren.
Victor () speelde piano. We hadden niet gerepeteerd. Sterker nog, we hadden elkaar nog niet ontmoet, behalve gesproken via een scherm. Ik had hem geen noten gegeven, geen ‘dit moet je doen’, enkel mijn gevoel. Ik stuurde hem wat zinnen, een kleur, een ademhaling. En wat hij speelde was precies wat er klonk in mij.

Onze klanken vloeiden samen.
Alsof hij mijn ademhaling speelde.

De avond was opgebouwd als een reis, althans dit was mijn hoop, dat het zo overkwam. Langs scherven en verlangen. Langs stilte en schreeuwen. Door de korenvelden heen waar Vincent de schoonheid probeerde te vangen als het voor hem te donker werd.

Ik vertelde over hem, hij was erbij, omdat hij misschien de enige is die zou begrijpen hoe het is om te bloeden in kleur.
En ook hier, Victor gaf er ritme aan, melodie. Het maakte dat de woorden nog meer durfden te dansen.

Ik las voor uit mijn bundels, uit ongepubliceerd werk, losse flarden die ik nooit de moeite waard had gevonden te delen.
En op sommige momenten, hield ik mijn adem in.

Het galmt nog na in mij, deze avond. En vooral het samenspel met Victor. Hoe we dit zo intuïtief hadden gedaan vind ik, ik gebruik het woord nogmaals, magisch.

💫

Vanmorgen viel ik weer even. Omdat vallen soms onvermijdelijk is als je jezelf zo openlegt. Maar oh, wat was dit prachtig te doen. Ik hoorde mensen het zeggen, dit vaker te moeten doen, dat het goud was. (Dus theaters en boekhandels, kom maar op. ;-))

Deze avond, ik draag het voor altijd met me mee.

Piano: Victor Lange
Woorden: Jentl van Wijk
Locatie: Woudkapel Bilthoven
Foto’s, ach, telefoonkiekjes want al ben ik fotograaf ik was totaal niet bezig met dat het misschien fijn zou zijn ook beelden te hebben. En ergens, mezelf terugzien is nog wel een dingetje.

Ik zou willen dat ik flessen konwat hier gebeurt.Dat ik het op een dag vol donderwolkenkon opentrekken,en het gelach eru...
25/06/2025

Ik zou willen dat ik flessen kon
wat hier gebeurt.
Dat ik het op een dag vol donderwolken
kon opentrekken,
en het gelach eruit kon laten dansen.
Een slok zon op mijn huid,
een plons tegen de zwaarte.
Voor als alles te veel voelt,
voor wat ik dragen kan,
en het water me dan herinnert
dat ik er ben
zonder iets te moeten zijn.

We hebben ze nodig We hebben ze nodigde jongens die zacht zijn.Niet van het opstropen van mouwenen vuisten op tafels,nie...
15/06/2025

We hebben ze nodig

We hebben ze nodig
de jongens die zacht zijn.
Niet van het opstropen van mouwen
en vuisten op tafels,
niet van wil is wet
of de rug recht tot hij breekt.
Maar van schouders die durven zakken,
niet om op te geven
maar om te ontvangen.
Laat ze maar zakken, jongen.
Gun jezelf een arm
die er vanzelf overheen valt.

We hebben ze nodig,
de jongens met tranen
die niet verborgen worden
achter grappen of geruis.
De jongens die stil durven zijn,
niet omdat ze niets te zeggen hebben,
maar omdat ze willen horen
wat de ander te vertellen heeft.
“Toe maar,” fluisteren hun ogen,
“vertel me wat ik nog niet weet.
Ik wil klein durven zijn
zodat jij kunt groeien.”

We hebben ze nodig,
de mannen die bang zijn
en het niet verstoppen.
Die hun hart durven neerleggen
in de schoot van moeder aarde.
Die met al hun gebroken mannelijkheid
blijven zorgen.
Niet omdat het moet,
maar omdat ze voelen
dat liefde ook daden kent.

We hebben ze nodig.
We hebben ze zó nodig.
De lieve mannen.
De zachte mannen.
De zorgende mannen.
De dansende jongens
en de jongens die kleuren dragen
zoals anderen stropdassen.
De mannen die lachen met open monden,
de jongens die geen schaamte meer kennen
in hun liefde voor zachtheid,
en die feminisme
niet als bedreiging maar als thuis herkennen.

Op een dag als deze,
waarop vaders in het licht worden gezet,
wil ik iets anders vieren:
de mannen die de moed hebben
om niet alleen sterk te zijn,
maar ook zacht.

Hij schreef het niet. Niet precies zo. Maar ik hoor het ergens tussen zijn penseelstreken en brieven fluisteren. Dan wee...
13/06/2025

Hij schreef het niet. Niet precies zo.
Maar ik hoor het ergens tussen zijn penseelstreken en brieven fluisteren. Dan weet ik, hij hád het kunnen zeggen.

Voor wie vandaag het licht niet ziet, maar wél blijft kijken.
Voor wie zich ook soms raar voelt in deze wereld. Blijft zoeken naar schoonheid in een wereld vol ruis.

Deel gerust als het je raakt, of als je het licht en de kleur met me mee wil verspreiden.

Ik sta vrijwel nooit op de foto omdat ik liever kijk dan bekeken word en omdat ik de laatste tijd niet lekker in mijn ve...
12/06/2025

Ik sta vrijwel nooit op de foto omdat ik liever kijk dan bekeken word en omdat ik de laatste tijd niet lekker in mijn vel zit. Letterlijk en figuurlijk.

Maar vandaag pakte mijn dochter de camera. Dus hier ben ik.
En dat leek me een mooi moment me maar even voor te stellen. Dus hier dan tien dingen over mij, in willekeurige, onlogische volgorde:

1. Toen ik Belle en het Beest zag wist ik: ik hoef geen prins, ik wil een boekenkast met een trap. Die droom is gebleven. (En inmiddels weet ik dat die prins sowieso niet bestaat.)

2. Wij, mijn kinderen en ik, hebben een gezellig neurodivers gezin. Grappig, gevoelig, eigenzinnig met soms een uitdaging hier en daar. Het is fijn met ons drie vol chaos, creativiteit, diepe gesprekken en kruimels in bed.

3. Fotografie is voor mij geen trucje. Het is kijken met je binnenkant. Wachten op stilte. En dan, klik. Ik let niet zozeer op de perfecte hoek. Ik vang een frons, een sprankel, een schaduw. Ik wacht op echtheid.

4. De serie ER heb ik zeker zo’n 30 keer gekeken als het niet meer is. Ik zat ooit in een fanfiction groep waar we naar elkaar schreven, zeer fanatiek.

5. Soms leef ik op poëzie en daglicht. Soms op pure chocola en cynisme. Beide zijn essentieel.

6. Ik geloof dat alles een verhaal in zich heeft, ook een deuk in een oud soepblik. Misschien vooral dat.

7. Kringlopen is een werkwoord. Een sport. Olympisch niveau beoefen ik inmiddels. Ik zoek altijd naar bepaalde parels. Ik hou van de geur van oude boeken, met een regel voorin geschreven. De levens die al geleefd zijn.

8. Mijn leven voelt soms als een mix van een coming-of-age film, een Zweedse arthouse-docu en een TikTok waarin iemand een kast in elkaar zet en halverwege instort. Het is ook een mix van licht en donker, van kinderen opvoeden terwijl ik mezelf nog aan het uitvinden ben, van kunst maken en brood smeren.

9. Ik ben allergisch voor small talk maar kan uren praten over taal, het leven, kinderlijke verwondering, herstelprocessen, liefde en waarom de geur van regen op aarde zo belangrijk is.

10. Ik post niet strategisch. Ik post op gevoel. Hartstikke stom maar ik weet dan wel, als je mijn post leest dan heeft het algoritme een zeldzaam goed humeur.

een blik is soms gewooneen blik ooit soep van de Lidl nu levensvatbaar een kunstobjecteen beetje roestwat scheefgegroeid...
12/06/2025

een blik is soms gewoon
een blik
ooit soep van de Lidl
nu levensvatbaar
een kunstobject

een beetje roest
wat scheefgegroeid enthousiasme
en toen iemand die dacht:
het fundament ontbreekt,
de aarde mist

een bodem hoop
met een vergeten za**je
of een bolletje dat dacht dat het
voorjaar was
en

kijk dan
alsof het bedoeld was
alsof die muur altijd al droomde
van petunia’s en oud ijzer altijd al
bloeiambities had

ineens
sta je daar dus tegen
beter weten in
te groeien

in een blik

dat eigenlijk al afgeschreven was

© jentlvanwijk - echtewoordkunsten.nl

08/06/2025

Hij was al meer dan honderd jaar dood.
En toch voelden zijn woorden alsof ze voor mij geschreven waren. Alsof ze me aanraakten.

Ik kende hem niet. Hij mij al helemaal niet. Maar in zijn brieven vond ik iets terug van mezelf.

Hij schreef over ademnood, over zwaarte, over het verlangen naar licht. Niet als kunstenaar op afstand, maar als mens. Zo raakte hij iets in mij aan dat ik zelf nauwelijks onder woorden kreeg.

Ik zag op vele plekken zijn kunst, kon het voelen, als ik zijn schilderijen zag. Het is moeilijk uit te leggen wat er gebeurde als ik voor zijn schilderijen stond. Met mijn toenmalige partner kon ik het beleven. De rilling over mijn huid. Dat de ademhaling die Vjncent leek in te houden als hij even twijfelde over een penseelstreek ook mijn adem deed stokken.
Ik heb in een paar woonplaatsen van hem gewandeld. Plekken gezien waar hij verbleef, in diverse staten van zijn zijn en hij heeft beschreven in zijn brieven naar Theo.
Het voelde een beetje alsof ik hem leerde kennen.

Dus begon ik terug te schrijven.

Niet om hem te redden, maar om mezelf niet kwijt te raken.

Brieven aan Vincent werd een bundel.
Een briefwisseling tussen zijn donker en het mijne.
Een zoektocht naar taal, troost, en soms ook naar stilte.

Misschien schreef ik aan hem.
Misschien schreef ik aan mezelf.
Misschien ook aan jou.

Zet je geluid aan, laat me weten wat het met je doet.

Adres

Oud-Gastel

Website

,

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Jentl - beeld en taal nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Jentl - beeld en taal:

Snelkoppelingen

Delen