08/08/2026
Վերջերս ավելի հաճախ եմ մտածում, թե որքան շատ բան է տեղավորվում մեկ կյանքի մեջ։
Մարդիկ, որոնց հանդիպում ես պատահաբար ու հետո հասկանում՝ գուցե հենց այդպես էլ պետք է լիներ։
Մարդիկ, որոնց կորցնում ես, բայց ինչ-որ բան նրանցից մնում է քո մեջ։
Քաղաքներ, ճանապարհներ, երկար գիշերներ, չասված խոսքեր, մեծ սպասումներ ու փոքրիկ երջանկություններ։
Ես այլևս չեմ ուզում ամեն ինչ հասկանալ, վերահսկել կամ հասցնել։
Ուզում եմ ապրել այն, ինչ գալիս է՝ ամբողջությամբ։
Սիրել՝ առանց չափելու։
Գնալ՝ երբ ներսումս ինչ-որ բան ասում է՝ գնա։
Մնալ՝ երբ սիրտս ասում է՝ մնա։
Ու չվախենալ նորից սկսելուց, նույնիսկ եթե չգիտեմ՝ ուր է տանելու այդ ճանապարհը։
Գուցե կյանքը հենց սա է՝
անընդհատ կորցնել հինը, գտնել նորը ու ճանապարհին չմոռանալ քեզ։
Ես դեռ շատ բան չգիտեմ։
Բայց գիտեմ, որ դեռ ուզում եմ ապրել, զգալ, ստեղծել, սիրել ու զարմանալ։
