03/05/2024
Bloemen in een tijd van transformatie.
Mijn ogen waren nog nooit vaker gesloten,
terwijl ik nooit helderder zag.
Ik kreeg bloemen,
want daar had ik om gevraagd.
In mijn blootje naar de supermarkt.
En ik durf mij te schamen,
want ik ken hier niemand.
Een plekje op mijn hoofd waar geen haar groeit.
Een error in mijn patronen.
Vervreemd van mijn eigen systeem.
Liefdevolle laagjes afgepeld tot in een diep donker g*t.
Ik speel maar toneel besef ik.
Maar wat wil ik dan?
Soms is een metafoor nodig,
om te snappen waar het nu echt over gaat.
Wat mooi, dat ik ook mijn lelijkheid mag zien.
En ik geef mee,
zoals een bloem die met haar blaadjes ook haar identiteit verliest.
De natuur die mij omringt is groter en weidser dan ik.
En toch zijn we allemaal evenveel waard.
Het landschap waarin ik mij beweeg is gelijk aan het lichaam waarin ik leef.
'Blijven zwemmen want anders verdrink je'
Pas later besef ik dat deze gedachte ook mijn eigen leven dirigeert.
Tegen de stroom in was de boodschap, maar hoe zie ik de stroom wanneer ik mij er middenin bevind?
Zeldzaam en onmisbaar zijn we allemaal
in dit goddelijk georchestreerd geheel.
En ook ik ontkom niet aan de ongemakken van het leven.
Maar ook niet aan de geneugten ervan.
Doe mij ze maar allemaal.
Alleen nu met een klein beetje meer afstand tussen mezelf, en de beleving ervan.