On Being Born

10/12/2023

Vandaag is het 💫 een dag waarop we stilstaan bij de baby’s en kinderen waar we veel te vroeg afscheid van hebben moeten nemen. Soms heel vroeg in de zwangerschap, soms op het einde of er tussenin, en soms ook (lang) na de geboorte. Kinderen die ook onze kinderen zijn, kinderen die voor altijd onzichtbaar zullen zijn, of dat geworden zijn. Maar die zo aanwezig zijn, zo geliefd, en die zo gemist kunnen worden…

Ik denk vandaag extra aan Mace*, wiens mama je op deze foto kan zien na de geboorte van haar derde zoontje, Millo. Mace* die echt een deel is van hun gezin, en wiens naam ook echt genoemd mag worden. Want zo vaak hoor ik dat het zo moeilijk is en toch op een bepaalde manier taboe blijft, terwijl het net zo betekenisvol en belangrijk is om deze lieve sterrenkindjes levend te houden. Zoals het gedicht van Neeltje Maria Min:
“noem mij, bevestig mijn bestaan, laat mijn naam zijn als een keten. noem mij, noem mij, spreek mij aan, o, noem mij bij mijn diepste naam. voor wie ik liefheb wil ik heten”

Dus vandaag noem ik ook nog deze lieve sterrenkindjes: .
Witse*, die 6 weken geleden heel stil geboren werd, waar zo lang naar verlangd was, die zo geliefd is en gemist wordt. Wiens mama ik niet ga taggen omdat ik weet ze in alle rauwe rouw geen behoefte heeft aan geboortefoto’s.
Idas*
Abel*
Mathéo*
Lou* en Finn*
En als je begint met namen, is er ook het risico op vergeten. Het spijt me als ik jouw kindje niet genoemd heb. Ik hoor graag zijn of haar naam in de reacties 🙏🏻

En daarnaast denk ik aan m’n eigen allereerste babietje, dat ik bijna 13 weken mocht dragen, een verlies dat intussen ‘gewoon’ een deel van ons verhaal is geworden. En aan de hele vele kleine babietjes van mensen die ik van dicht of van ver ken en die nooit een naam kregen, maar wel gekoesterd worden in vele harten. En aan al wie ik niet ken en die eenzelfde verdriet en gemis met zich meedraagt. Ik zie jou.

10/12/2023

Vandaag is het 💫 een dag waarop we stilstaan bij de baby’s en kinderen waar we veel te vroeg afscheid van hebben moeten nemen. Soms heel vroeg in de zwangerschap, soms op het einde of er tussenin, en soms ook (lang) na de geboorte. Kinderen die ook onze kinderen zijn, kinderen die voor altijd onzichtbaar zullen zijn, of dat geworden zijn. Maar die zo aanwezig zijn, zo geliefd, en die zo gemist kunnen worden…

Ik denk vandaag extra aan Mace*, wiens mama je op deze foto kan zien na de geboorte van haar derde zoontje, Millo. Mace* die echt een deel is van hun gezin, en wiens naam ook echt genoemd mag worden. Want zo vaak hoor ik dat het zo moeilijk is en toch op een bepaalde manier taboe blijft, terwijl het net zo betekenisvol en belangrijk is om deze lieve sterrenkindjes levend te houden. Zoals het gedicht van Neeltje Maria Min:
“noem mij, bevestig mijn bestaan, laat mijn naam zijn als een keten. noem mij, noem mij, spreek mij aan, o, noem mij bij mijn diepste naam. voor wie ik liefheb wil ik heten”

Dus vandaag noem ik ook nog deze lieve sterrenkindjes: .
Witse*, die 6 weken geleden heel stil geboren werd, waar zo lang naar verlangd was, die zo geliefd is en gemist wordt. Wiens mama ik niet ga taggen omdat ik weet ze in alle rauwe rouw geen behoefte heeft aan geboortefoto’s.
Idas*
Abel*
Mathéo*
Lou* en Finn*
En als je begint met namen, is er ook het risico op vergeten. Het spijt me als ik jouw kindje niet genoemd heb. Ik hoor graag zijn of haar naam in de reacties 🙏🏻

En daarnaast denk ik aan m’n eigen allereerste babietje, dat ik bijna 13 weken mocht dragen, een verlies dat intussen ‘gewoon’ een deel van ons verhaal is geworden. En aan de hele vele kleine babietjes van mensen die ik van dicht of van ver ken en die nooit een naam kregen, maar wel gekoesterd worden in vele harten. En aan al wie ik niet ken en die eenzelfde verdriet en gemis met zich meedraagt. Ik zie jou.

16/10/2023

It’s a bit (very) quiet over here. Some people asked me if I was going to enter again for the competition. A few months ago I would have said a big yes to that, because I absolutely LOVE this competition and the way it works, the feedback, and the huge learning opportunity it is. But my photography life seems so far away right now. After the big move and settling in, came holidays and then my underwater photography course, and right when I got back, our container arrived and now my house is filled with stuff and we need to get organized. There just is no room in my mind for editing and going through galleries, I am not in the right mindset for it. But I have been debating why I would want to join in again. Is it because I want to prove I am still here? I still matter as a birth photographer? But why and to whom? To myself or to others? I also was asked to be a judge this year, something I found incredibly flattering. For a while I was really thinking about it, but time went by and I felt the same questions pop up.. Why is it so tempting? Why would I say yes? I don’t have the time to prepare myself properly for judging, and if I am being honest, I think if I would say yes despite my time constraints, I would probably only do it because it would be good for my ego (which does absolutely not mean the same goes for other judges!!!). Which isn’t necessarily a bad thing, but it just doesn’t make sense right now. And why am I telling you this? Because I start to feel that my birth photographer adventure might be over, at least for the coming years. And this competition is in a way triggering, but also helping me gather my thoughts on this. [continue reading in the comments 🙏🏻]

29/07/2023

This year I entered the birth photography competition from the International Association of Professional Birth Photographers (IAPBP). After my incredibly good result in another birth photography compeition I must admit I had high hopes. But with so many amazing entries from so many amazing photographers, and only a handful of awards, I knew the competition would be tough. When one of my images was mentioned and given feedback during the live panel discussion, with the highest scoring images, I was stoked. But shortly after that it turned out I didn't win any award, and couldn't help myself feeling dissappointed. I know, rationally I didn't need to, the winning images were absolutely breathtaking and unique. But even though I tell myself I am not ambitious, maybe in some way I am. It took me a while to digest this, also trying to figure out what exactly I need to prove to who by joining and wanting to win something. Still not sure about the answer, but I do know I am not alone, even the most talented photographers share these same feelings, so I guess it just makes me human. And I can also applaud myself for still joining in. With each competition I have learnt so much and that's also worth a lot!

And while I didn't win an award, I did have a beautiful result, with 3 images in the top 20% of images, meaning they scored higher than 80% of all entries. That also means something ☺️

So, long overdue, here are these 3 images. I have posted the 2 last ones before in my feed, but not this first one, that I gave the title 'Together In Another Universe'. Still so in love with these images, and still so much love for the people in them ❤️ Because those are the people that I do it for, in the end. They are the ones who award me with their trust, their gratitude and their love, and what could be more meaningful than that?

Ps. It didn’t take me until now to digest, just fyi 😅 after a while I just had too much other things on my mind, that this just didn’t feel so relevant anymore. But these images and results deserve a place in my feed, so that’s why I post them now!

19/07/2023

* Just Like The Rose *

I entered this image, with this title, in the category ‘story in 1 image’ of the Birth Becomes You Showcase 2023, strictly speaking a competition but with the intention to be more about showcasing birth in all its aspects than about doing another birth photography competition. And that is specifically why I picked this rather unusual image when I decided very last minute to enter. I had been so absorbed with our move from Belgium to the Solomon Islands that I didn’t have the mental bandwidth to really think long and hard, nor to do any additional editing which I usually do when I enter competitions. But I loved this image from one of my very last births. It’s different, and it feels different. It’s not the typical awardwinning birth image. It doesn’t draw you in emotionally but (to me) it is intriguing and artful. So that’s why I didn’t overthink it too much and just entered this one for this Showcase. Having to pick just 1 image instead of multiple certainly makes it very challenging 😅

This week you can all vote for your favorite image (hopefully mine 😂😅🙏🏻😉), and every day you can vote once! So please go ahead, I will link in my stories where you can vote! Make sure to check out all the amazing images in the different categories if you have the time for it!

Lastly: why I entered the category ‘story in 1 image’? And why this title? Because what you see here is a Rose of Jericho. A desert plant that has a highly symbolical meaning and purpose in birth. When put in the water, even after years and years without water, this wonderful plant slowly but surely opens itself. Just like the one giving birth. And in this particular birth, such a beautiful powerful homebirth, mom and Rose opened seemingly simultaneously. So meaningful to watch ❤️

04/05/2023

14/04/2023

❤️ Gelukkige verjaardag lieve Ellis ❤️
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Ooit nam ik me voor om bij elke verjaardag van een van ‘mijn’ babietjes er een post voor te schrijven. Ik denk dat ik dat welgeteld 3 keer gedaan heb, moet ik met schaamrood op de wangen bekennen. Nochtans gebeurt het me niet vaak dat ik een verjaardag vergeet, al is ook dat me al minstens 1 keer gebeurd, deze week maandag zelfs, toen die lieve Eleonora 1 jaar werd op paasmaandag. Ik had er wel aan gedacht op voorhand, maar de dag zelf was zo hectisch dat het aan m’n aandacht ontsnapte.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Deze aprilweek is trouwens een drukke verjaardagsweek: 10 april werd Eleonora 1, 13 april werd Yulia 2, en vandaag, op 14 april wordt Ellis 2! Ik ben bovendien momenteel aan het wachten op een babietje dat voor gisteren uitgerekend was. Wie weet komt er dus heel binnenkort nog een babietje bij op de kalender! Wie een gokje wilt wagen wanneer deze baby geboren gaat worden: laat je gerust gaan in de comments 😉
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Maar voor nu: hip hip hoera voor deze drie feestvarkentjes ❤️ en voor hun ouders en dan vooral de mama’s, die ook zelf terug mee geboren werden 🙏🏻❤️🔥 drie geboortes die alledrie voor mij in m’n geheugen gegrift staan, om zoveel redenen. Drie verhalen van kracht en vertrouwen, soms temidden van heel erg moeilijke omstandigheden. Drie moeders waar ik vol trots en vuur naar kijk, met een hart vol liefde. Jullie zijn ❤️🔥❤️🔥❤️b___


⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

20/03/2023

- Let me feel the warmth of your skin -
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Oh how birth can be magical and wonderful and full of surprises too. About 10 minutes before this image I arrived at this mom’s home, together with the first midwife, Sarah from while the 2nd midwife arrived shortly after. About 3 minutes before this image, mom had asked the midwife to check her. The midwife asked if she was sure, and after confirmation she did what mom asked. The answer was ‘somewhere between 5 and 10cm’, because midwife Sarah didn’t want to disencourage mom, who was very clearly transitioning, by telling her she was ‘only’ 5cm dilated. The next contraction moms’ water breaks, and the very next one, baby is born.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Yes, you read that correctly: in about 3 minutes mom went from 5cm to baby. Read that again.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
So if you need proof that dilation doesn’t follow certain rules (such as 1cm per hour) and certainly also doesn’t always tell you what is going on in your birth process, here it is! This is 1 reason why most independent midwives, who are so familiar with the natural birth process, often don’t need to check your cervix, unless there is a specific reason to do so.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
And last but not least: don’t you also love this image as much as I do? When I see this image I can almost feel it. The warmth of this fresh, wet baby, touching his mom’s skin for the first time, while she looks at him, stunned by what had just happened. Oooh how I love birth, and ooh how I love this dear friend of mine ❤️ she is having a pretty rough time with a complete lack of sleep and feeding issues, so I would love if you all could send her some extra love and strength and courage ❤️🙏🏻❤️
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

10/03/2023

- devotion-
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Deze foto is een van de foto’s die ik heb ingezonden voor de geboortefotografie wedstrijd van de International Association of Professional Birth Photographers. Ik gaf hem de titel ‘devotion’, en hoop eigenlijk dat die titel voor zich spreekt. Ik vond het zo mooi om zien hoe deze twee samen doorheen het geboorteproces gingen. De sfeer was lang ontspannen, met grapjes en plagerijtjes. Precies wat paste bij deze twee fijne mensen, die voor het eerst ouders zouden worden. Naarmate de weeën heftiger werden, bleven de plagerijtjes weliswaar wat achterwege, maar de connectie tussen hen twee bleef continu heel tastbaar aanwezig. Zoals hier. Het wordt steeds moeilijker voor papa om iets te kunnen doen of vinden om z’n vrouw te ondersteunen, maar wat hij wèl kan doen, is er zijn. Haar aanraken en haar door zijn aanwezigheid tonen dat hij er simpelweg is. Voor haar en bij haar. Dat noem ik toewijding, ‘devotion’.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Warme herinnering aan de mooie geboorte van Nelle ❤️🙏🏻 met mama en papa 🙏🏻❤️😘
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Ik leverde deze foto trouwens zowel in kleur als in zwart-wit. Zelf blijf ik toch naar kleur neigen, waar ik zo’n voorliefde voor heb. En jullie?
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

28/02/2023

Dit moment. Dit is alles. Dit is waar je al die maanden naartoe hebt geleefd. Dit is waar je al die uren voor gewerkt hebt. Dit is alles dat ertoe doet nu. Je baby. Veilig in je armen. Bij jou, bij jullie. Alsof het anders was. En het zal nooit meer anders zijn.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
“noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
voor wie ik liefheb wil ik heten.”
- Neeltje Maria Min
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Over de geboorte van deze lieve baby zou ik zoveel kunnen zeggen. Zoveel willen zeggen. Want wat werd wordt daar veel gevoeld. Maar voor nu houd ik het hierbij. Want deze foto behoeft niet méér woorden, en mag gewoon gevoeld worden ❤️
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Ps. Jammer genoeg kapt instagram altijd een stuk van de foto. Volledige foto post ik in m’n stories 🙏🏻❤️
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀

22/02/2023

Ik krijg wel eens de vraag of ik ook geboortereportages in het ziekenhuis maak, omdat de meeste foto’s die je hier ziet genomen zijn bij thuisbevallingen. Het antwoord is zeker ja, ook al waren er van de 22 geboortes die ik afgelopen 2 jaar fotografeerde slechts 5 in het ziekenhuis, en kan ik natuurlijk moeilijk ontkennen dat ik echt enorm houd van thuisgeboortes. Maar tegelijk maakt het meestal eigenlijk niet uit waar het is, want elke keer weer is het zo ongelooflijk bijzonder om het wonder van nieuw leven te mogen aanschouwen. Het hele proces, het verhaal van deze unieke mensen, en deze unieke, nieuwe baby. Elk verhaal is anders, maar het wordt nooit gewoontjes. Zoals hier, in oktober, van Millo, een lang verwachte regenboogbaby, en een verhaal dat me al raakte van lang vooraleer hij op komst was, toen z’n mama me contacteerde met exact de vraag waarmee ik deze caption begon, en ze me vertelde over haar twee zoontjes, eentje hier en eentje in de sterren. En hoe ze hoopte dat er een brusje zou komen en ik de geboorte zou kunnen fotograferen. Je kan je voorstellen hoeveel het voor me betekende toen ze me contacteerde dat er een broertje op komst was, en hoe ik samen met hen heb uitgekeken naar z’n komst. Zulke verhalen maken dat een foto voor mij nooit gewoon maar een foto is. Er zijn altijd zoveel verhalen en zoveel emoties die betekenis geven.
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Deze foto toont het begin van de weeënstorm die begon na het breken van de vruchtzak, en die twee uur later eindigde met de geboorte van Millo. Die lieve kleine jongen waar zo naar werd uitgekeken. Een foto die me overgave toont. En loslaten. Het gaat gebeuren. Hij komt, en hij blijft. Rauw en echt en zo wondermooi. Dankjewel lieve en voor het vertrouwen om de geboorte van jullie 3e zoontje voor jullie te mogen vastleggen 🙏🏻❤️🙏🏻
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Ps. Helaas ben ik helemaal volgeboekt, dus zoek je een geboortefotograaf, contacteer dan een collega! 🙏🏻

06/01/2023

Het is hier weer een hele tijd stil geweest. Ik heb echt een rustperiode ingelast, en zoals sommigen onder jullie misschien gemerkt hebben, ben ik ook heel afwezig geweest op social media. Hier en daar wat stories, maar verder niks. Gewoon tijd samen met m’n gezin. Lode is enkele weken thuis, er was de kerstdrukte (een periode die me altijd nogal weet te overprikkelen), de kinderen zijn thuis, we gingen enkele dagen naar de Ardennen, en m’n jongste dochter wordt vandaag 9. En ik heb het ook eventjes lastig gehad. De verhuis komende zomer brengt ook veel afscheid, van mensen, maar ook Bv. van m’n bedrijf, waar ik met hart en ziel aan heb gewerkt. Dat doet ook verdriet, en ik heb de ruimte genomen om dat even te doorvoelen. Waarschijnlijk niet voor het laatst. Maar goed, dat was m’n leven van de afgelopen weken in een notendop. Op enkele emails na, heb ik helemaal niks werkgerelateerd gedaan. Volgende week begin ik weer. Een update van m’n website staat bovenaan de to do lijst. Maar ook nog een kleinigheidje voor m’n liefste klanten van het voorbije jaar. Want wat zou ik zonder hen zijn. Dan was m’n bedrijf helemaal niet geworden wat het nu is. En daar ben ik super dankbaar voor 🙏🏻
⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀
Voor het nieuwe jaar wens ik jullie allemaal heel veel moois. Ik wens jullie toe dat het leven lief mag zijn voor jullie, en andersom. Dat jullie voluit mogen leven en beleven, ervaren, voelen, dragen en gedragen worden. Dat jullie weg bezaaid mag zijn met kleine en grote gelukjes. Dat er licht is, maar ook ruimte voor het donker, want dat hoort er ook bij. En dat er liefde is, altijd opnieuw. Liefde liefde liefde. Ik klink met jullie op 2023, een nog onbeschreven blad, dat elke dag gevuld mag worden met nieuwe verhalen. Jullie verhalen. En de verhalen van nieuw leven, zoals dat van de baby in deze foto, lieve Lucie, binnenkort een jaar oud. Niks zo vers en nieuw en onbeschreven als een zachte, pasgeboren baby ❤️🙏🏻