Ann-elise Lietaert I Hoofd vol verhalen

Ann-elise Lietaert I Hoofd vol verhalen Hier worden beelden omgetoverd tot hartverwarmende of juist coole retro kaartjes! Ook voor ander fo BE0651 651 740

1. ๐‡๐ž๐ญ ๐ฎ๐ข๐ญ๐›๐ž๐ฌ๐ญ๐ž๐๐ž๐ง ๐ฏ๐š๐ง ๐ฏ๐จ๐ž๐ฅ๐ž๐ง๐๐ˆ๐„๐Œ๐€๐๐ƒ ๐‹๐„๐„๐‘๐ƒ๐„ ๐‡๐„๐Œ ๐’๐“๐Ž๐๐๐„๐Bij mijn buurvrouw rijdt sinds kort Ronny II rond. Een robotstofz...
24/06/2026

1. ๐‡๐ž๐ญ ๐ฎ๐ข๐ญ๐›๐ž๐ฌ๐ญ๐ž๐๐ž๐ง ๐ฏ๐š๐ง ๐ฏ๐จ๐ž๐ฅ๐ž๐ง

๐๐ˆ๐„๐Œ๐€๐๐ƒ ๐‹๐„๐„๐‘๐ƒ๐„ ๐‡๐„๐Œ ๐’๐“๐Ž๐๐๐„๐

Bij mijn buurvrouw rijdt sinds kort Ronny II rond. Een robotstofzuiger met vijfsterrenrecensies. Hij beweegt zich bedachtzaam door de woonkamer, botst tegen stoelpoten en kiest dan een andere richting.

Mijn buurvrouw houdt van hoogtechnologische snufjes.
Naast de soepmaker en de druifontpitter staat ook Mia, die tomaten van hun vel ontdoet. Het zijn slechts enkele van de keukenmachines die ze bezit die haar redden van het voelen.

Tijdens de koffie vertelt ze over Ronny I. Ze lacht erbij, zoals mensen lachen om iets dat pas achteraf grappig wordt.

Ronny I was minder slim en minder voorzichtig. Op een vrijdag, terwijl zij aan het werk was, reed hij recht door het gevoeg van hun hond. Er was geen sensor die protesteerde, geen algoritme dat twijfelde. Ronny I reed erin, hapte en ging verder.

Toen ze thuiskwam, waren er bruine sporen op de marmeren vloer. De hond en zijn ontlasting waren duidelijk aanwezig geweest, maar Ronny I had niets gezien. Ronny I bestaat niet meer. Nu is er Ronny II. Die herkent stoelpoten, tapijten en dat wat warm blijft liggen.

Terwijl ze praat, trilt mijn horloge. Tijd om te bewegen! Efficiรซnt en gezond. Immer weer vooruit. En toch, dat ding telt mijn stappen, maar weet niet wanneer het beter voor me is om te blijven stilstaan. Ik denk aan Ronny I. Aan hoe niemand hem leerde te stoppen, zelfs toen hij al lang vastzat in de s**t.

-

Mijn eindwerk voor STAP Roeselare is ondertussen al een eindje af.

Raakvlak is een bundel geworden waarbij cursiefjes en slam poetry bewegen tussen denken en voelen, tussen het persoonlijke en het maatschappelijke.

Op vraag van enkele vrienden en kennissen laat ik exemplaren bijdrukken. Wie er graag 1 wil, pm. Prijs hangt af van het aantal exemplaren (nu kom ik op 24,75,- maar dat wordt uiteraard minder met meer exemplaren, ik laat definitieve prijs nog weten voor ik bestel).

๐“๐Ž๐Œ๐€๐“๐„๐๐๐„๐‹๐Œ๐€๐‚๐‡๐ˆ๐๐„ (๐’๐‹๐€๐Œ: ๐™๐ˆ๐„ ๐…๐ˆ๐‹๐Œ๐๐‰๐„)

Ann-elise Lietaert Ann-elise Lietaert

Ik besef dat ik nog geen enkele communiereportage gedeeld heb dit jaar. Niet omdat ze er niet waren. Wel omdat mijn dage...
25/05/2026

Ik besef dat ik nog geen enkele communiereportage gedeeld heb dit jaar. Niet omdat ze er niet waren. Wel omdat mijn dagen momenteel een beetje voelen als een wasmachine op centrifugeersnelheid 1400. Fulltime werken รฉn een bijberoepโ€ฆ Respect voor mensen die dat combineren, maar in elk geval: het is niets voor mij.

Nog รฉรฉn maand en vijf dagen en dan wordt er een punt gezet achter een hoofdstuk van tien jaar illustratie & fotografie. En eerlijk? Dat voelt verrassend okรฉ.

Ik ben sowieso geen mens van โ€˜dit doe ik nu tot aan mijn pensioenโ€™. Ik ben eerder een reiziger tout court. Iemand die onderweg af en toe van landschap verandert. En ik geloof ook oprecht: wanneer iets niet meer goed voelt, dan is het in ieders belang dat iemand anders het overneemt. Dat geldt voor jobs. Maar ook voor fotografie.

Maar wat ben ik dankbaar. Voor de voorbije tien jaar. Voor alle gezinnen. Voor al die kleine mensen die ondertussen grote mensen geworden zijn. Voor de mamaโ€™s die me ooit boekten voor een eerste communiereportage en nu plots chauffeurs zijn van pubers met okselhaar.

Iemand zei onlangs dat mijn kracht erin ligt mensen echt te laten glimlachen. Niet de โ€˜zeg eens cheeseโ€™-glimlach. Maar de kleine, onverwachte glimlach.Ik denk dat dat misschien klopt.

Want kijk: ook dit was weer zoโ€™n gezin. Eentje dat ik al op zoveel momenten voor mijn lens mocht hebben. En waarvan ik zelf spontaan begin te glimlachen in nabewerking wanneer ik zie hoe zij in beeld spontaan glimlachen.
Dat blijft bijzonder. Altijd.

Maar goed, merci voor alles, voor alle uren voor mijn lens, voor het vertrouwen, voor mijn toegenomen Facebook-populariteit de laatste tien jaar ;-)

Dankbaar aan al mijn klanten!
Heel hard dankbaar voor alles!

Tiny kot: Merci voor de prachtige locatie

16/04/2026

Wat als je morgen als man wakker wordt?

De vraag landt tussen glazen en kruimels.
We fantaseren.
Over seks.
Over stemmen die anders klinken.
Over blikken die blijven hangen of net wegdraaien.

โ€˜Is een ochtenderectie eigenlijk elke dag?โ€™ vraagt iemand.
โ€˜En zou ik dan minder tegen mijn zin naar de keuring gaan?โ€™

Het gesprek groeit. Zwelt. Wordt groter dan de tafel.

Ik luister, ik knik, draai mijn glas langzaam rond.

Als ik morgen als man wakker word,
dan is er maar รฉรฉn ding waar ik mij echt zorgen over maak.
Niet mijn stem, niet mijn kleren, niet de blikken, maar mijn parkeervaardigheden.

Want stel dat ik dan moet parkeren
zoals men dat van mannen verwacht.
Zelfzeker, in รฉรฉn beweging en vlot in achteruit.
Achteruit, zonder aarzelen?

Even later zie ik een vriend in zijn auto.
Ik kijk hoe schuin hij parkeert
en hoe zelfverzekerd hij uitstapt,
en ik denk: misschien zit mannelijkheid
niet in hoe je parkeert,
maar in hoe weinig je je aantrekt
van wat anderen daarvan denken.

Maar goed, misschien denk ik te veel in vakjes.
Mijn vriend lijkt het alvast niet te doen.
Die stapt gewoon uit.

En de allerallerlaatste reportage aan het inladen!Dankjewel voor al die jaren! ๐Ÿ˜˜
08/04/2026

En de allerallerlaatste reportage aan het inladen!

Dankjewel voor al die jaren! ๐Ÿ˜˜

Jona en ik zijn twintig jaar getrouwd. Dat is opmerkelijk. Niet omdat we zo goed bij elkaar passen, maar omdat we dat ne...
07/04/2026

Jona en ik zijn twintig jaar getrouwd.
Dat is opmerkelijk.
Niet omdat we zo goed bij elkaar passen, maar omdat we dat net niet doen.
Hij houdt van techniek en ik van kunst.
Hij verliest zich in kabels en motoren, ik verdwijn in literatuur.

Ook in opvoeding lopen we uit de pas.
Ik bescherm en hij laat los.
Ik vraag: wat als ze vallen? Hij zegt: dan leren ze opstaan.
En hij denkt trouwens zelden na over wat andere mensen denken.
Ik wel. Ik zie blikken, hoor stiltes, voorvoel meningen nog voor men ze uitspreekt.

En ergens daartussen, in dat schuren en verschuiven, ligt ons.
In muziek die we blijven herhalen tot ze bijna van ons wordt.
In samen vertrekken zonder precies te weten waarheen.
In het minimalistische houden van eenvoud.
In de oneindige rituelen die niemand ziet.
In hoe we, ondanks alles, naar de wereld blijven kijken
met een soort gedeelde verwondering.

Twintig jaar al duwt hij mij uit mijn hoofd en duw ik hem richting voelen.
Soms betrap ik mezelf op de vraag: zou ik vandaag nog trouwen?
En eerlijk? Nee.

Omdat ik ondertussen weet hoe absurd zoโ€™n belofte is.
Je zegt ja tegen een toekomst die zich niet laat vastleggen.

Maar er is ook iets dat ik wรฉl zeker weet.
Als iemand mij vandaag vraagt: kies je opnieuw voor hem?
Dan twijfel ik geen seconde:
ik kies voor de man die mij al twintig jaar draagt en verdraagt.

Alleenโ€ฆ ik beloof het hem niet meer.
Ik toon het gewoon, elke dag opnieuw.
Als een onuitgesproken eendagsbelofte, die ik duizenden keren vernieuw.

Ann-elise Lietaert

Nog volop aan het nabewerken.Beelden die zich niet haasten.Alsof ze nog even willen blijven.Een knappe zus die mee in be...
05/04/2026

Nog volop aan het nabewerken.
Beelden die zich niet haasten.
Alsof ze nog even willen blijven.
Een knappe zus die mee in beeld schuift.
Alsof niets ooit alleen bedoeld is.

Na vandaag nog morgen reportages
en dan woensdag na het werk:
mijn allerallerlaatste reportage.

Ik zeg het en het voelt tegelijk zwaar en licht.
Alsof ik iets afrond dat misschien
nooit bedoeld was om af te zijn.

Want wat doe ik eigenlijk, al die jaren?
Ik kijk.
Ik wacht.
Ik vang wat er al was.

Ik leef een beetje mee in het leven van anderen.
En ergens daarin liep ook altijd mijn eigen verhaal mee.

Mijn persoonlijke zoektocht naar thuiskomen.
Kijken en zoeken waar mijn kijken en voelen kan thuiskomen.

Maar wat is dat eigenlijk, thuis?
Is dat een plek of een moment of iemand die even blijft staan?

Of is het iets dat altijd net buiten bereik ligt,
en wordt het pas zichtbaar wanneer je stopt met zoeken?

Ik heb het in lang in beelden gezocht, in mensen.

Goed, nog een laatste keer tekenen met licht.

En dan stop ik. Of neeโ€ฆ

Ik stop met het benoemen ervan als werk.

Want kijken, dat blijft.
Zoeken wellicht ook...

Adres

Kwellestraat
Langemark
8920

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Ann-elise Lietaert I Hoofd vol verhalen nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Ann-elise Lietaert I Hoofd vol verhalen:

Delen