05/06/2026
Zij ❤️
Gisterenmiddag checkte ik quasi achteloos mijn mails terwijl ik op kantoor zat. Een mailtje van .
You’ve won an award.
Gaan zoeken naar het winnende beeld en dan zien dat het dit hele verhaal was dat de jury raakte.
Ongeloof, tranen, kippenvel en trillende handen. Mijn collega’s die vroegen “gaat het Tine?”…
Een award winnen, dat verwacht ik nooit. Maar het gevoel van dat ik met mijn camera met dit verhaal een jury kon ontroeren, dat blijft speciaal. Zéker met dit verhaal.
Want zij…
Zeker niet de Bomma van de grootste emoties. Voetjes op de grond en in de realiteit. Maar wat bewonder ik haar. Voor haar positiviteit, haar wilskracht, haar doorzettingsvermogen.
Ze stond aan de zijde van mijn bompa en mijn tante, zonder klagen, zij droeg. Ze verloor hen, ze verloor een kleinkind. Ze belandde op een haar na onder het wiel van een vrachtwagen. En telkens stond ze opnieuw recht, kop omhoog en vooruit.
Ze zei “zou je dat nu wel doen Tine, hier gebeurt toch niks”. Maar daar gebeurde alles ❤️
Dankbaar, dat ik haar nog in mijn leven heb. Dankbaar, dat ik haar mocht fotograferen. En tegelijk ook zo dubbel, want wat had ik deze beelden ook zo graag gemaakt bij mijn andere grootouders, zodat ik nu nog elke rimpel zou kunnen onthouden…
Dankbaar. Voor haar. Voor de award. Voor de foto’s, voor altijd ❤️