13/05/2026
Afgelopen zondag heb ik 2 uur lang gehuild.
Niet omdat er iets ergs was hoor. Integendeel.
Ik wou gewoon een leuke foto zoeken van mama en mij voor moederdag. Ik dacht dat eens 'effekes' te doen.
Ik begon met mijn communie-album. Daarna nog een ander album. En nog een en voor ik het wist zat ik op bed met het geboortealbum van mijn dochter in mijn handen en de tranen die over mijn wangen rolden.
Niet van verdriet, maar van alles tegelijk.
Van hoe klein ze was, hoe snel het gaat. Hoe een jonge mama en papa wij waren die heel graag een baby wilden en het toch maar voor elkaar gekregen hebben. Hoe ik fier ben op hoe wij ondertussen zo'n flinke dochter van 17 hebben, die al aan het leren autorijden is 😱.
The shock! I know. Hoe dan?
Ik ben oprecht blij dat al die momenten vastgelegd zijn. Om naar terug te kijken, om te voelen en te denken wat ik zondag allemaal voelde en dacht.
En dat allerbeste, is waarom ik fotografe ben.
Om u ook die momenten en herinneringen te bezorgen. Dingen die ge misschien ooit vergeet, maar dan dat album opraapt en denkt ‘oh jaaaa’. En nu denkt ge misschien bwa, da heb ik niet nodig.
Tot het er op een dag niet meer is, tot uw baby geen baby meer is, maar een jongvolwassene is. Tot oma en opa er jammer genoeg niet meer zijn.. Dan zijn we maar al te blij dat die foto's en albums er zijn om zo terug te denken aan hoe alles toen was.
En om deze langste post ooit af te sluiten nog een tip van Flip:
Een album bladert niet terug als ge het niet hebt. Laat een mooi boek maken van uw fotosessie. Een gsm of usb stick kan stuk gaan en dan zijt ge al die mooie herinneringen kwijt. Wat een zonde zou dat zijn.
