Little Bear - Angelskeepsake

25/07/2026

Wanneer iemand een dierbare verliest, hoor je vaak:

“Met de tijd wordt het wel beter.”

Maar rouw werkt niet zo.

Dit model, ontwikkeld door Tonkin, laat zien dat rouw niet noodzakelijk kleiner wordt. De pijn die je voelt, blijft vaak even groot. Wat wél verandert, is jouw leven eromheen.

Je groeit.
Je doet nieuwe ervaringen op.
Je leert opnieuw lachen.
Je maakt nieuwe herinneringen.
Misschien komen er nieuwe mensen in je leven.

Niet omdat je de persoon die je verloor vergeet.

Maar omdat jouw leven langzaam weer ruimte krijgt om verder te groeien.

Dat betekent niet dat verdriet verdwijnt.

Sommige dagen voelt het gemis nog even intens als jaren geleden.
Een geur, een liedje of een datum kan je plots weer helemaal terugbrengen naar dat ene moment.

En dat is niet omdat je “niet ver genoeg bent” in je rouwproces.

Dat is omdat liefde zich niet laat meten in tijd.

Misschien moeten we daarom ook stoppen met tegen mensen te zeggen dat ze hun verdriet moeten loslaten.

Misschien mogen we hen gewoon de ruimte geven om verder te groeien, mét hun verlies.

Want rouw is geen hoofdstuk dat je afsluit.

Het wordt een deel van jouw verhaal.

En ook dat verhaal verdient een plaats. 🤍

18/07/2026

Zo blij met dit nieuws! Berrefonds dankjewel voor alles! 🙏🏻♥️

💙 Trots op onze bijdrage aan een nieuw wetsontwerp

Binnen het zomerakkoord van de federale regering werd een heel belangrijk wetsontwerp goedgekeurd voor betere rechten voor ouders van een stilgeboren kindje. Niet alleen verandert de pijnlijke naam van ‘akte van een levenloos kind’ naar ‘akte van een stilgeboren kind’, het zal voortaan ook vanaf een wettelijke zwangerschapsduur van 140 dagen mogelijk zijn om een achternaam aan je kindje te geven. ❤️

Twee belangrijke wijzigen die voor heel wat ouders een immens verschil zullen maken. Want het is zoals minister Annelies Verlinden zelf zegt: ‘Door te kiezen voor respectvol taalgebruik in de administratieve procedure willen we ouders die één van de moeilijkste momenten van hun leven doormaken, zo goed mogelijk ondersteunen.’

We zijn ontzettend fier en ook dankbaar dat onze stem werd gehoord. We hebben de gevoeligheid rond de benaming van deze akte en het belang van het geven van een achternaam meermaals aangekaart tijdens heel wat constructieve politieke contacten. We zijn heel erg trots dat we met kleine, maar betekenisvolle stappen kunnen wegen op een beleid dat beter zorgt voor al die gezinnen die een kind missen.

Achter de schermen werken we uiteraard heel hard verder, want we weten dat er nog veel beter kan, maar vandaag zijn we blij dat we mee het verschil konden maken.

Dankjewel aan iedereen die dit mee mogelijk maakte en ons hielp om onze stem luider te laten klinken.❤️
Maud Vanwalleghem Nahima Lanjri Annelies Verlinden

14/07/2026

Vier jaar geleden werd ik mama van Tibbe.

Vandaag denk ik aan hem. Aan alles wat hij mij leerde, zonder ooit een woord te kunnen zeggen.

Een tijd geleden maakte ik dit Kintsugi-hart. Ik brak het bewust, om het daarna opnieuw samen te brengen. Niet omdat ik geloof dat alles ooit weer wordt zoals vroeger. Integendeel.

Terwijl ik de scherven één voor één terug een plaats gaf, besefte ik dat het niet alleen over het hartje ging.

Het ging over mij.

Sommige stukjes van mezelf hadden een andere plaats gekregen. Andere stukjes pasten niet meer in wie ik vandaag ben. En sommige kregen, net door de breuken, een heel andere kleur.

Dat hart is niet meer hetzelfde als vroeger.

En ik ook niet.

Dat besef voelde eerst confronterend. Vandaag voelt het juist als rust. Ik hoef niet meer terug te verlangen naar wie ik ooit was. Ik mag helemaal mezelf zijn, gevormd door liefde, verlies, verdriet, hoop en alles wat daartussen ligt.

En misschien is dat wel wat rouw doet.

Niet alles terug heel maken zoals het was, maar ons langzaam leren leven met een nieuwe versie van onszelf.

Het mooiste is misschien nog dit…

Mocht ik vandaag opnieuw een hart maken, dan zou het er opnieuw helemaal anders uitzien. Want ook de afgelopen jaren ben ik blijven groeien. Ben ik opnieuw veranderd. En dat is niet fout. Dat is leven.

Vandaag, op Tibbe zijn vierde verjaardag, wilde ik dit hartje nog eens tonen. Omdat het me eraan herinnert dat liefde blijft groeien, zelfs wanneer iemand er niet meer is.

En omdat ik iedereen in rouw zo’n moment gun. Een moment waarop je letterlijk de tijd neemt om naar je eigen scherven te kijken, ze vast te nemen, te voelen en ze op jouw manier opnieuw samen te brengen.

Daarom organiseren Isabel en ik in september opnieuw een Kintsugi-workshop.

Niet om iets te herstellen.

Maar om jezelf, precies zoals je vandaag bent, met zachtheid te mogen ontmoeten. 💛

Gelukkige sterrenverjaardag mijn kleine grote vriend 🐘🥳🤍

Kom jij ook naar deze prachtige workshop? Alle info op de website LINK IN BIO

07/07/2026

Wanneer ouders onverwacht afscheid moeten nemen van hun kindje, lijkt alles tegelijk te gebeuren.

Verdriet.
Ongeloof.
Praktische keuzes.
Een wereld die plots stilstaat.

En precies op dat moment moeten ouders beslissingen nemen waarvan ze nooit hadden gedacht dat ze die ooit zouden moeten nemen.

“Willen we foto’s?”
“Mogen we ons kindje nog vasthouden?”
“Kunnen we hand- en voetafdrukjes maken?”
“Is het niet te laat?”

Het antwoord is vaak: ja.

Niet omdat je alles moet doen.

Maar omdat je de kans verdient om te kiezen.

Want herinneringen maak je niet om het verdriet groter te maken.

Je maakt ze omdat liefde tastbaar mag blijven.

Een foto.
Een haarlokje.
Een hand- of voetafdruk.
Een dekentje.
Een naamkaartje.
Of een prachtig 3D-beeldje van die kleine handjes of voetjes.

Wat vandaag misschien klein lijkt, kan jaren later een onschatbare waarde krijgen.

Daarom wil ik ook graag mijn waardering uitspreken voor ondernemers die met zoveel zorg en respect herinneringen helpen bewaren. 🤍

Zo maakt Imprintedme met ongelooflijk veel liefde prachtige 3D-afdrukken van handjes en voetjes van sterrenkindjes. Niet zomaar een kunstwerk, maar een tastbare herinnering die ouders voor altijd kunnen koesteren. Het is mooi om te zien hoeveel warmte en aandacht zij in elk werk stopt.

Dat is ook waar Little Bear voor wil staan.

Niet bepalen wat ouders moeten doen.
Maar ervoor zorgen dat ze weten wat er allemaal mogelijk is.

Dat ouders op een van de moeilijkste momenten uit hun leven de informatie krijgen die ze nodig hebben om keuzes te maken die bij hén passen.

Want er bestaat geen juiste of foute manier om afscheid te nemen.

Er bestaan alleen keuzes die goed voelen voor jouw gezin.

En als rouw- en verliesconsulent vind ik het mijn verantwoordelijkheid om ouders daarin te begeleiden. Door te informeren. Door mogelijkheden aan te reiken. En door samen stil te staan bij wat voor hen waardevol kan zijn.

Want een herinnering kun je later altijd koesteren.

Een kans die je nooit hebt gekregen, kun je helaas niet meer terughalen. 🤍

Heb je vragen als sterrenouder of toekomstige sterrenouder (net slecht nieuws gekregen) over wat mogelijk is voor jullie?

Neem dan zeker c

04/07/2026

ᴡɪꜱᴛ ᴊᴇ ᴅᴀᴛ?

ꜱᴏᴍᴍɪɢᴇ ᴋᴇᴜᴢᴇꜱ ᴛɪᴊᴅᴇɴꜱ ᴇᴇɴ ᴢᴡᴀɴɢᴇʀꜱᴄʜᴀᴘ ʟɪᴊᴋᴇɴ ᴏᴘ ᴅᴀᴛ ᴍᴏᴍᴇɴᴛ ᴍɪꜱꜱᴄʜɪᴇɴ ᴘᴜᴜʀ ᴀᴅᴍɪɴɪꜱᴛʀᴀᴛɪᴇꜰ.
ᴛᴏᴛ ᴊᴇ ᴢᴇ ᴏɴᴠᴇʀᴡᴀᴄʜᴛ ɴᴏᴅɪɢ ʙʟɪᴊᴋᴛ ᴛᴇ ʜᴇʙʙᴇɴ.

Wanneer ouders niet gehuwd zijn, ontstaat de juridische afstamming van de vader niet automatisch. Daarom kan een erkenning vóór de geboorte een belangrijke stap zijn.

Veel gemeenten bieden de mogelijkheid om deze erkenning al vanaf het zwangerschapsattest te regelen, vaak zelfs eenvoudig op afspraak of online.

Waarom deel ik dit?

Niet omdat we ervan uitgaan dat een zwangerschap slecht zal aflopen.

Integendeel.

Maar omdat ik in mijn werk zie hoeveel extra verdriet administratieve regels kunnen veroorzaken wanneer ouders net hun kindje verloren zijn.

Op dit moment kan een kindje dat levend wordt geboren, in bepaalde situaties nog tot zeven dagen na de geboorte erkend worden. Bij een levenloos geboren kindje bestaat die mogelijkheid doorgaans niet meer. Daardoor kunnen ouders in een periode van intens verdriet ook nog geconfronteerd worden met een juridische realiteit waar ze nooit bij hebben stilgestaan.

Persoonlijk hoop ik dat de wetgeving in de toekomst verder evolueert. Dat elk kindje, ongeacht of het levend of levenloos wordt geboren, dezelfde mogelijkheid krijgt om ook na de geboorte nog erkend te worden. Want ouderschap wordt niet bepaald door de duur van een leven, maar door de liefde en verbondenheid die er al vanaf het prille begin was.

Daarom deelt Little Bear niet alleen ondersteuning bij verlies en rouw, maar ook informatie die hopelijk nooit nodig is, en die toch een groot verschil kan maken wanneer het leven onverwacht een andere wending neemt. 🤍

04/07/2026

02/07/2026

Voor de buitenwereld was er nog niets te zien.

Geen buik.
Geen babykamer.
Misschien wist bijna niemand dat er een zwangerschap was.

Maar jij wist het wel.

Vanaf het moment van die positieve test veranderde er iets.

Je keek anders naar de toekomst.
Je maakte plannen.
Je dacht na over hoe het leven er binnenkort zou uitzien.
Misschien zag je op de echo een klein kindje.
Misschien zelfs al een flikkerend hartje.

Voor de buitenwereld was het “nog maar” acht weken.

Voor jou was het al een leven waar je van hield.
Een toekomst die langzaam vorm kreeg.
Een kindje dat een plaats had gekregen in je hart.

En dan…

Stilte.

Daarom doet een miskraam zoveel meer dan het beëindigen van een zwangerschap.

Het neemt ook afscheid van alle dromen die onderweg al waren ontstaan.
Van de toekomst die je in gedachten al zo vaak had beleefd.
Van een stukje van jezelf dat zich al mama of papa voelde.

Misschien is dat ook waarom we wat zachter mogen zijn voor elkaar.

Want we weten nooit welk verhaal iemand met zich meedraagt.

Misschien verloor iemand een kindje waarvan bijna niemand wist dat het bestond.
Misschien draagt iemand een gemis dat voor de buitenwereld onzichtbaar is, maar elke dag voelbaar blijft.

Bij Little Bear geloven we dat verlies niet begint bij een bepaald aantal weken zwangerschap.

Verlies begint op het moment dat liefde ontstaat.

En daarom is er ook vanaf het prille begin ruimte voor begeleiding, erkenning en een verhaal dat verteld mag worden. 🤍

27/06/2026

Soms is het even stil.

Misschien viel het je op dat er de afgelopen weken wat minder verscheen op onze pagina.

Niet omdat Little Bear stil heeft gestaan, maar omdat het leven soms vraagt om even een stap terug te zetten.

De zwangerschap brengt ontzettend veel moois met zich mee, maar na een eerder verlies brengt ze ook onzekerheid en angst. Daarnaast zijn er de dagen waarop werk, gezin en Little Bear elkaar afwisselen, en de voorbije warme weken waarin mijn lichaam heel duidelijk aangaf dat rust geen luxe was, maar een noodzaak.

Misschien is dat ook iets wat ik dagelijks probeer mee te geven aan anderen.

Dat het oké is om niet altijd “aan” te staan.
Dat luisteren naar je lichaam geen teken van zwakte is.
Dat vertragen soms de meest liefdevolle keuze is die je voor jezelf kunt maken.

Little Bear blijft een plek waar ruimte is voor verlies, rouw, hoop en kwetsbaarheid. Alleen mag ik mezelf af en toe ook dezelfde zachtheid gunnen die ik zo graag aan anderen geef.

Dankjewel om hier te blijven. Om mee te lezen, mee te voelen en mee te groeien, ook wanneer het even wat stiller is.

Liefs,
Kiana 🤍