ARTFO

25/07/2026

De reuzenchampignon (Agaricus augustus) is een schimmel uit de stam van de steeltjeszwammen. Het relatief grote vruchtlichaam is een eetbare paddenstoel en komt voor in een groot aantal biotopen, waaronder loof- en naaldbossen.

18/07/2026

07/07/2026

Artistiek wolkendek

03/07/2026

Passerelle van Caestert

01/07/2026

De eerste Coeur de Boeuf / Marmande-type is een feit. Tomaten planten buiten.
🍅

29/06/2026

Een zwarte p**l, vlak onder de Eiffeltoren, buigt bijna door onder het gewicht van honderden liefdessloten.
Het is een druiventros van metaal, goud en zilver, felrood en zachtroze, hartjes met krabbels. Sommige blinken nieuw in de zon, andere zijn al dof en verweerd.
Op de achtergrond vervaagt het ijzeren kantwerk van de toren tot een zachte waas, alsof Parijs zelf even opzij stapt. De liefde blijft hier niet zweven, ze wordt vastgeklikt, verzegeld, en achtergelaten om te roesten in het licht.

29/06/2026

Een Parijse Haussmann-gevel die zich als een stenen taart omhoog schuift in de lucht.
Vanuit kikkerperspectief zie je de ritmiek: balkonnetjes, gebeeldhouwde frontons, mansardedaken met hun rij dakkapellen, en hier en daar een gestreept zonnetentje. Het bleke kalksteen vangt het daglicht, strak en elegant, maar wordt meteen verzacht.
Want de foto ademt groen. Onderaan een dichte, bijna schilderachtige massa fris lenteloof, bovenaan een paar donkere blaadjes die als een gordijn in beeld hangen. Daartussen: een aquarel van blauwe lucht met sluierwolken.
Het is stad en natuur die elkaar omarmen, het monumentale dat even klein wordt onder de bomen, en het vluchtige blad dat het eeuwige steen tijdelijk inkadert.

28/06/2026

Vanuit kikkerperspectief duwt het zwarte hek zich als een strak ritme van spijlen in de voorgrond, hard, grafisch, bijna een partituur. Daarachter gloeit de warme, blonde steen in de middagzon, vol schaduwen en steunberen die omhoog willen.
De torenspits prikt in een diep, bijna onrealistisch blauw, een dunne wolkensluier eromheen als adem. De klok op de gevel staat stil op een namiddaguur, maar het licht zegt: hoogzomer.
Het is een foto van contrasten: het aardse ijzer dat afsluit, en de stenen verticaliteit die ontsnapt.

26/06/2026

Door een karmijnrode deuropening kijk je een snoepdoos uit 1852 binnen.
Alles is geordend en overdadig tegelijk: rijen blauw-witte blikken als porselein op de schappen, een zware houten toonbank vol pastilles en oude weegschalen, en boven alles een vergulde kroonluchter die het donkere balkenplafond verguldt.
De vloer met zijn rood-grijze bloemtegels tikt het ritme, de lichtslingers rond de p***n knipperen zacht. Het is geen winkel meer, het is een bewaard recept, nostalgie die je kunt wegen en meenemen.

26/06/2026

De zwart-witte tegelvloer trekt je naar binnen, langs ronde tafeltjes en bruine leren banken die wachten op gesprekken. Boven je hoofd glanst een gouden plafond, en helemaal rondom stapelen honderden wijnflessen zich tot aan de nok, elk met een wit nummer — een muur van geheugen.
Het licht is warm en laag, de spiegels verdubbelen de ruimte. Links zit één vrouw in rood, stil te eten, het enige levende kleurvlak in een interieur dat tijd lijkt te bewaren in plaats van te verbruiken.