01/17/2026
Today I volunteered with Iranian seniors in Toronto.
They wrote messages and placed them on a map of Iran.
For many, this map is all that’s left of home.
They don’t know if they’ll ever return—not because they don’t want to, but because they can’t.
This is what long-term displacement looks like.
This is the cost of a regime that turns its own people into exiles.
A map on a wall.
A lifetime of loss.
And a country that still belongs to them—even if it refuses to let them return.
Translation of the messages:
«استقامت و پایداری رمز پیروزی است»
“Endurance and perseverance are the key to victory.”
«ایران عزیزم را به خدا میسپارم (آمین)»
“I entrust my beloved Iran to God (Amen).”
«آرزوی آزادی از دل همهی مردم»
“A wish for freedom from the heart of all the people.”
امروز با گروهی از سالمندان ایرانی در تورنتو داوطلبانه همکاری کردم.
از آنها خواسته شد یک پیام کوتاه بنویسند و آن را روی نقشهی ایران بچسبانند.
برای بسیاری از آنها، این نقشه نزدیکترین چیزیست که امروز به «خانه» دارند.
نمیدانند آیا هرگز بازخواهند گشت یا نه. بعضی میدانند که هرگز نخواهند توانست.
تماشای نوشتنشان—آرام و با دقت—هم دلگرمکننده بود و هم دلشکن.
این تنها کاریست که در این لحظه میتوانند انجام دهند.
و به شکلی عجیب، همین برایشان همهچیز است.
