My relationship with photography began early—sparked by the thrill born from experiencing the new, the unknown, from a sense of adventure and travel. Photography entered tango, and tango entered photography. After all, I always strive to photograph instinctively. The lights, the music from grand orchestras, the dark embraces, the inner light of your partner, the deep breaths that each time reveal
a new world—a world that invites you to study it, understand it, and explore it. It was an alarm, and I couldn’t resist it. Gradually, I began to see the light within it; to come into genuine contact with people I met for the first time. And everything was already there: everything I wanted and hoped to see, taste, and hear—the music, the closed eyes, the eroticism, the myths and truths of people. My relationship with photography—particularly in portraiture, weddings, and humanity in general—gave me a powerful impetus, full of information and fresh images of what tango is and how one might capture its allure. To “lock” it in a single moment, in a photograph. Lights, music, and emotions—a staged view of life, condensed into the three minutes that a dance piece lasts. It’s an art form that anyone can share: dance it, see it, live it, and feel it. In real life, what impresses is how a photograph acquires direction and tends toward absolute expressiveness—it’s captivating. It’s a dissonance of composition with reality—and that’s precisely where the truth of our inner state is revealed. Considering the world around me as a theatrical stage, I photograph with raw instinct, isolating figures with the thought that this will aid in comprehending humanity. A photograph at the very moment we dance tango.
______________________________________________________________________
Η σχέση μου με τη φωτογραφία ξεκίνησε νωρίς — πυροδοτημένη από τον ενθουσιασμό που γεννά το βίωμα του καινούργιου, του άγνωστου, από την αίσθηση περιπέτειας και ταξιδιών. Από την άλλη, η σχέση μου με το τάνγκο ήρθε λίγα χρόνια αργότερα — και ήταν αδύνατο να μην συναντηθούν αυτά τα δύο. Η φωτογραφία μπήκε μέσα στο τάνγκο και το τάνγκο μέσα στη φωτογραφία. Άλλωστε, πάντα προσπαθώ να φωτογραφίζω με ένστικτο. Τα φώτα, οι μουσικές από τις μεγάλες ορχήστρες, οι σκοτεινές αγκαλιές, το εσωτερικό φως του παρτενέρ σου και οι βαθιές ανάσες που κάθε φορά σου αποκαλύπτουν έναν νέο κόσμο — έναν κόσμο που σε καλεί να τον μελετήσεις, να τον κατανοήσεις, να τον εξερευνήσεις. Ήταν ένας συναγερμός και ήταν αδύνατο να μη τον υποκύψω. Σιγά σιγά άρχισα να βλέπω το φως μέσα σε αυτόν· να έρχομαι σε αληθινή επαφή με ανθρώπους που συναντούσα για πρώτη φορά. Και όλα ήταν ήδη εκεί: όσα ήθελα και ευχόμουν να δω, να γευτώ, να ακούσω — η μουσική, τα κλειστά μάτια, ο ερωτισμός, οι μύθοι και οι αλήθειες των ανθρώπων. Η σχέση μου με τη φωτογραφία —και ειδικά με το πορτρέτο, τον γάμο και τον άνθρωπο γενικότερα— μου έδωσε μια δυνατή ώθηση, γεμάτη πληροφορίες και νέες εικόνες για το τι είναι το τάνγκο και πώς μπορεί να αιχμαλωτίσει κανείς τη γοητεία του. Να την “κλείσει” μέσα σε μια στιγμή, σε μια φωτογραφία. Φώτα, μουσικές και συναισθήματα — μια σκηνοθετημένη άποψη της ζωής, συμπυκνωμένη στα τρία λεπτά που διαρκεί ένα κομμάτι χορού. Είναι μια μορφή τέχνης την οποία ο καθένας μπορεί να μοιραστεί: να χορεύει, να βλέπει, να ζει και να αισθάνεται. Στην πραγματική ζωή, εντυπωσιάζει ο τρόπος με τον οποίο μια φωτογραφία αποκτά σκηνοθεσία και τείνει στην απόλυτη εκφραστικότητα — είναι καθηλωτικό. Είναι μια ασυμφωνία σύνθεσης με την πραγματικότητα, κι εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται η αλήθεια της εσωτερικής μας κατάστασης. Θεωρώντας τον κόσμο γύρω μου ως θεατρική σκηνή, φωτογραφίζω με ακατέργαστο ένστικτο, απομονώνοντας φιγούρες με τη σκέψη ότι αυτό θα βοηθήσει στην κατανόηση της ανθρωπότητας. στα αγγλικα Μια φωτογραφία την ώρα που χορεύουμε τάνγκο.
