22/02/2026
Καρναβάλι του Ρίο.
Πριν 40 χρόνια, με φιλμ Kodachrome 64 και Ektachrome 64, ο Βαγγέλης Ρασσιάς απαθανάτισε τον παλμό μιας πόλης που δεν κοιμάται ποτέ.
Χρώματα πυρακτωμένα.
Σώματα σε διαρκή κίνηση.
Ιδρώτας, φτερά, βλέμματα που καίνε κάτω από τον τροπικό ουρανό.
Και όμως — από τότε μέχρι σήμερα, τίποτα δεν άλλαξε πραγματικά.
Η σάμπα παραμένει.
Ο ρυθμός αυτός που δεν ακούγεται μόνο — αλλά κατοικεί μέσα σου.
Χτυπά στο στέρνο. Στα πόδια. Στη μνήμη.
Και πάνω απ’ όλα, η saudade.
Αυτό το βραζιλιάνικο συναίσθημα που δεν μεταφράζεται εύκολα.
Η γλυκιά έλλειψη.
Η νοσταλγία για κάτι που ζεις την ίδια στιγμή που ξέρεις ότι θα χαθεί.
Το φιλμ κράτησε εκείνη τη στιγμή ζωντανή.
Το Kodachrome απέδωσε το κόκκινο σαν φωτιά.
Το Ektachrome έδωσε βάθος στον ουρανό και στο δέρμα.
Αναλογική μνήμη.
Αναλογικός ρυθμός.
Μια πόλη που χορεύει πάνω στην ίδια της την απουσία.
f/3,5 f/2,8
Υ.Γ. Τα φιλμς kodachrome που ηταν στα 100 ,εμφανιζονταν στην Ελβετια. Τα εστελνα στο Παρισι και απο εκει Ελβετια. Τις φωτο τις ειδα οταν επεστρεψα στο Παρισι τελη Απριλη του 1984...με χρι τοτε υπεθετα οτι οι φωτο ηταν σωστές. Τα ektachrome 64 τα εμφανιζα στο Rio ,απο αυτα ειχα μια ιδεα του τι ειχα κανει...
