07/02/2026
నిజంగా ఒకసారి ఆలోచిస్తే,
మన జీవితంలోకి వచ్చిన ప్రతిదీ శాశ్వతం అనుకుంటాం.
మనుషులైనా…
సంబంధాలైనా…
పరిస్థితులైనా…
కానీ నిజంగా అలా ఉందా?
ప్రతి మనిషి మన జీవితంలో
పూర్తి కథ కోసం వస్తాడా?
లేక కేవలం
ఒక అధ్యాయం పూర్తి చేయడానికి మాత్రమే వస్తాడా?
ఇక్కడే మనం ఎక్కువగా మిస్ అయ్యేది.
వాళ్లు మారిపోయారు అంటాం.
వాళ్లు దూరమయ్యారు అంటాం.
మనల్ని వదిలేశారు అంటాం.
కానీ ఒక్కసారి మనల్ని మనమే ప్రశ్నించుకుందాం:
👉 వాళ్ల పాత్ర నిజంగా అప్పటికే పూర్తైపోలేదా?
👉 మనమే ఇంకా అదే సీన్లో ఉండిపోలేదా?
సినిమా అయిపోయాక కూడా
థియేటర్లో కూర్చుంటే
కథ మళ్లీ మొదలవుతుందా?
లేదుకదా.
అలాగే,
వాళ్ల దారి వేరయినప్పుడు
వాళ్లను అలాగే వెళ్లనివ్వడం
బలహీనత కాదు.
అది పరిపక్వత.
ఇది విడిపోవడం కాదు.
ఇది “నీ ప్రయాణం నీవు చూసుకో,
నా ప్రయాణం నేను చూసుకుంటాను”
అనే నిశ్శబ్ద ఒప్పందం.
ఇక్కడ ఇంకో ప్రశ్న.
వాళ్లు వెళ్లిపోయారని
మన జీవితం ఆగిపోవాలా?
మన నవ్వు నిలిచిపోవాలా?
మన ప్రయాణం రద్దవ్వాలా?
అది న్యాయమా?
కథలో ఒక పాత్ర వెళ్లిపోయిందని
రచయిత పెన్ను పక్కన పెట్టేస్తాడా?
లేదు.
కొత్త పేజీ తిప్పుతాడు.
కానీ మనం ఏమి చేస్తాం?
అదే పేజీని తిరగేస్తూ
అదే డైలాగ్ చదువుతూ
అదే సీన్కి బాధపడుతూ ఉంటాం.
ఇది ప్రేమ కాదు.
ఇది అలవాటు.
నిజంగా ధైర్యం అంటే ఏమిటి?
👉 తెలిసిన వాతావరణం నుంచి బయటపడటం
👉 “ఏదో మారుతుంది” అని నమ్మటం
👉 వాళ్లు ఇచ్చిన మంచి తీసుకుని
నొప్పిని వదిలేయటం
ఇది అంత ఈజీ కాదు.
కానీ అవసరం.
ఎప్పుడూ “ఎందుకు?” అని అడుగుతుంటే
మనసుకి సమాధానం దొరకదు.
కొన్ని విషయాలకు
సమాధానం ఒక్కటే —
అది జీవితం.
అంతే.
అందుకే,
వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా
ముందుకు నడవాలి.
తెర మీద నుంచి వెళ్లిపోయిన నటుడి కోసం
నాటకం ఆపకూడదు.
మన ప్రయాణం ఇంకా కొనసాగుతూనే ఉంది.
కొంచెం మార్గం మారింది అంతే.
ఇది ఓదార్పు కాదు.
ఇది అర్థం చేసుకున్నాక వచ్చే
నిశ్శబ్ద శాంతి.
✍️ తేళ్లూరి శ్రీనివాసరావు
