23/03/2016
Caeu o sol, o ceo perde o seu azul e comeza a mesturarse co negro para acabar perdéndose durante horas. Ao mesmo tempo aparecen esas pequenas estrelas, que parecen guiarnos o camiño, que nos animan a subir, a perdernos entre ese ceo escuro pero fermoso, onde, alí si, habitan as verdadeiras estrelas. Esquece esa luz artificial, que no fondo espertarán apagadas, sen vida, e ergue a cabeza, mira o ceo, porque alí, aínda que sen atopalas permanecen acesas día e noite, esperando desaparecer nalgún momento, sabendo que millóns de persoas ergueron a cabeza buscando esa luz verdadeira.
