30/09/2024
ကၽြန္မတို႔အသက္အရြယ္ေတြက
အခ်စ္ကိုကေလးတစ္ေယာက္လို
ငိုယိုပူဆာလို႔မွမရေတာ့တာ...
ငယ္ငယ္ကဆို
အေဖအေမကမခ်စ္ေတာ့ဘူးလို့ေျပာရင္
မခ်စ္ရမလားဆိုၿပီး
ေအာ္ဟစ္ငိုယိုခဲ့ဖူးၾကတယ္မဟုတ္လား...
ဒီေတာ့စတာပါခ်စ္တာေပါ့လို႔
အေဖအေမကျပန္ေျပာမွေက်နပ္သြားတာေလ...
ခုခ်ိန္မွာတစ္စုံတစ္ေယာက္က
မခ်စ္ေတာ့ဘူးလို႔
အရိပ္အေယာင္ျပလာရင္ေတာင္
ကၽြန္မတို႔မွာငိုယိုေတာင္းခံခြင့္မွမရွိေတာ့တာ...
အရာရာထိန္းသိမ္းရမယ့္အရြယ္တစ္ခုကိုေရာက္လာေတာ့လဲ
လိုခ်င္ရင္ေတာင္မသိမသာမ်က္ႏွာလြဲသြားရမယ့္အရြယ္ျဖစ္ေနၿပီေလ...
တစ္ေယာက္ေယာက္ကမလိုလားဟန္ျပလာၿပီဆိုရင္လဲ
ကိုယ့္အသိစိတ္နဲ႔ကိုယ္ႏွုတ္ဆိတ္ေနေပးရမယ့္အရြယ္မဟုတ္လား...
ဒီအသက္အရြယ္မွာ
ေနရာေလးတစ္ခုကိုရဖို႔
တစ္ေနရာစာအေရးပါဖို႔အတြက္နဲ႔ေတာ့
ကၽြန္မတို႔က ပ်ာယာေတြခတ္ေနရ
မယ့္အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ဘူးေလ...
ကိုယ္ရထားတဲ့ေနရာေလးမွာ
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းေနတတ္ေအာင္
သင္ခန္းစာေတြလဲအေတာ္အသင့္ရေနၿပီပဲ...
ဘဝရဲ့တစ္ဆစ္ခ်ိဳးအရြယ္ကိုေရာက္လာတာနဲ႔အမၽွ
ရရွိလိုက္တဲ့သင္ခန္းစာေတြတတ္ေျမာက္သြားတဲ့နည္းပညာေတြ
သင္ယူထားတဲ့စည္းစနစ္ေတြက
ကၽြန္မတို႔ရဲ့ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ထိေနနိုင္ဖို႔အတြက္
အေတာ္ေလးကိုအင္အားျဖစ္ေနပါၿပီ...
ကေလးတစ္ေယာက္လို
ငိုလြယ္ျပဳံးလြယ္တဲ့အရြယ္မဟုတ္ေတာ့လဲ
မုန္းတယ္လို႔တစ္စုံတစ္ေယာက္ကေျပာလာခဲ့ရင္
အင္းပါလို႔ညင္သာစြာေခါင္းညိတ္နိုင္တဲ့အခ်ိန္ကို
ေရာက္ေနၿပီမဟုတ္လား...
#သၽွင္လြန္း