09/02/2026
IJskoud. Zo koud dat inademen even wennen was, die lucht in je keel.
De stad voelde chaotisch, intens, alsof we zonder remmen een rollercoaster in werden getrokken. In korte tijd werden we bij meerdere families uitgenodigd om het Mongoolse nieuwjaar te vieren. Het was bijzonder om een cultuur zo van dichtbij te mogen ervaren.
Maar pas toen we met de UAZ op een willekeurige plek de asfaltweg af reden en de leegte in trokken, voelde ik het echt.
"Ja, dit is Mongolië.
Zo wijds. Zo leeg."
Dagenlang reden we door de wildernis. Geen wegen, geen borden, geen idee waar we precies waren of hoelang we nog onderweg zouden zijn. Je besef van afstand en tijd verdwijnt daar volledig. Zo anders dan hoe we hier leven, met deadlines, files en altijd haast.
Op een gegeven moment kwamen we “in de buurt” van de bergen waar we wilden snowboarden. Ze lagen daar, zichtbaar aan de horizon. Maar verder rijden met de UAZ was onmogelijk. Het plan waar we dagen naartoe hadden gewerkt, bleek onhaalbaar. Dat was lastig. Je komt met een doel, je werkt ernaartoe, en dan moet je het loslaten.
Ik hoor de jongens het nog zeggen.
Rens: “Het avontuur begint pas, wanneer alles fout loopt.”
Peter: “Nou, zal ik dan ook maar een band lek steken?”
En ergens hadden ze gelijk. Vanaf dat moment begon het avontuur pas echt.
Snowboarden achter een auto op een bevroren meer met 60 km per uur.
Slapen in een tipi tussen de rendieren.
Op zoek naar sneeuw in de heuvels.
Reizigers uit de Gobi-woestijn leren snowboarden.
Dingen die je niet kunt plannen. En misschien ook niet zou moeten willen plannen.
Tijdens dit soort reizen besef je hoe anders het leven had kunnen zijn als je ergens anders was geboren. Niet beter of slechter. Gewoon anders. En als je dat naast je eigen leven legt, stel je jezelf onvermijdelijk vragen.
Waar zijn we mee bezig?
Waarom maken we sommige dingen zo belangrijk?
Waar draait het nou echt om?
lifeontheroad
remotelife
travelstories
expeditionlife
reisverhaal
avontuurlijkleven
onderweg
