17/03/2024
Er mag zéker meer aandacht zijn voor de partners tijdens, en na, een bevalling. Om maar enkele voorbeelden te noemen:
• Ik heb meerdere keren ervaren dat een partner na de bevalling langdurig en volledig alleen met een pasgeboren baby achterbleef in de verloskamer, nadat de moeder naar de operatiekamer moest. Hoewel mijn uurtjes er dan al opzaten, en ik in sommige gevallen zelfs al naar huis had kunnen gaan, bleef ik in die gevallen dan altijd bij de partner totdat de moeder weer terug was en de rust weer was neergedaald. Mijn hart brak soms als ik de onzekerheid, angst of verdriet bij de partners zag op die momenten. Die laat je niet alleen...
• Maar ook: Wanneer ik de foto's af kwam leveren heb ik daarbij meerdere keren van partners vernomen dat ze zo ontzettend waren geschrokken van de vorm van het hoofdje van de baby, direct toen de baby geboren werd. Een punthoofdje, een met vocht gevulde grote bult... het komt allemaal best geregeld voor. Maar het komt in de voorbereiding voor een bevalling maar weinig aan bod. Waardoor blijkbaar sommige partners denken dat een kindje gehandicapt wordt geboren en de schrik hen op dat moment letterlijk om het hart slaat. Zó onnodig. Wat doen we partners aan? Want een dergelijke heftige emotie of ervaring is eenvoudig te voorkomen door dit op te nemen in de voorlichting.
• En wat te denken van de partners die mee gaan met de baby naar een andere afdeling, terwijl de moeder nog achterblijft op de verlosafdeling en ook zorg nodig heeft? Als partner kun je op dat moment niet bij beiden blijven. Kun je je voorstellen wat dat met iemand kan doen?
Wat vind jij?
'Moeder en kind maken het goed', maar hoe is het met de vader? Na een pittige zwangerschap of bevalling is er vaak veel aandacht voor het welzijn van moeder en kind. Voor vaders is er minder oog – terwijl die er net zo goed last van kunnen hebben als er iets heftigs is voorgevallen. Vader Ivo van ...
