23/04/2026
“We dachten eerst: we hoeven geen foto’s van de uitvaart”
Dat was eigenlijk onze eerste gedachte. Het voelde niet passend om dit verdrietige moment vast te leggen. In het dagelijks leven doe je dat ook niet. Als je kind huilt, pak je ook geen camera maar ga je troosten.
Maar daarna beseften we ons dat zo’n dag vaak in een waas aan je voorbijgaat. Er gebeurt zoveel. Mensen die er zijn, dingen die worden gezegd, hoe je samen naar buiten loopt… Je onthoudt niet alles. En het idee dat je dat later kunt terugzien, dat je denkt: oh ja, die was er ook, of: zo ging dat toen… dat begon steeds meer waarde te krijgen.
Daarnaast dachten we: van alle grote momenten in je leven maak je foto’s. Van een bruiloft, van je kinderen, van allerlei mijlpalen. Een afscheid is óók zo’n groot moment. Waarom zou je daar dan geen foto’s van hebben? Want naast het verdriet zullen er ook heel veel mooie en waardevolle momenten zijn.
De twijfel zat echt in dat verdrietige stuk. Het voelt in eerste instantie niet passend om dat vast te leggen. Maar als je er langer bij stilstaat, merk je dat een afscheid niet alleen verdriet is. Het is ook verbinding. Mensen die elkaar vasthouden, die er voor elkaar zijn. Juist dat stuk willen we graag bewaren.
Het vastleggen van de uitvaart voelt ook als een afsluiter, het is de laatste keer dat je samen bent. En we vinden het belangrijk dat we daar later nog op terug kunnen kijken. Ook op dingen die we misschien vergeten zijn en dat we via de foto’s het gevoel van die dag weer een beetje kunnen terughalen.
In het begin dachten we ook: wat ga je daarna met die foto’s doen? Ga je dat nog bekijken? Maar dat veranderde toen we het voorbeeldalbum zagen. Het werd ineens iets tastbaars. Iets wat je erbij kunt pakken wanneer je daar behoefte aan hebt, in plaats van dat het ergens op een computer staat.
Voor ons past dat ook heel erg. Mijn moeder maakte altijd fotoboeken, we hebben er een hele stapel van. Dit voelt als het laatste boek waar hij nog bij is.
En als je verder kijkt… er is een kleinkind op komst dat opa nooit zal kennen. Door de foto’s is er toch iets om terug te zien en om verhalen bij te vertellen. En ook voor onze jonge kinderen, die nu nog niet alles zullen onthouden, is het fijn om later terug te kunnen kijken.
Zoals je bij andere momenten zegt: “Weet je nog, toen…”, zo kan dat straks ook met dit afscheid. En we kunnen het nooit meer overdoen.
