21/04/2026
.
Deze serie maakte ik vooral met het laatste beeld in mijn gedachten.. Er was een idee en ik probeerde dat uit te werken.. Maar ik vond het laatste beeld niet zo sterk, de boodschap erachter zeker wel, maar de uitwerking is nog niet wat ik voor ogen had.. Dus daar ga ik nog even aan sleutelen 😉❤️, toch wilde ik hem wel delen..
Vandaag zou mijn vader 70 zijn geworden, en mijn stiefvader dit jaar 74.. Beiden moet ik helaas missen.. Dus toen ik bedacht dat ik een serie wilde maken van mezelf waarin ik emotie ging tonen, heb ik muziek aangezet waarbij ik wist dat ik aan hun zou denken.. Terwijl ik dit schrijf en dus weer onvermijdelijk aan hun denk, vloeien de tranen alweer.. Want missen doe ik ze elke dag ontzettend..
Waarom juist nu zo’n kwetsbare serie van mezelf delen?
Ik dacht de laatste tijd dat ik mezelf een beetje aan het kwijtraken was.. Nu weet ik dat ik in de perimenopauze zit en dat ik mezelf niet kwijtraak maar blijkbaar aan het heruitvinden ben..
De ene week zat ik vol energie en voelde ik mij echt goed. En dan ineens zakte dat gevoel weg, voelde alles zo zwaar en voelde ik mij zo down en prikkelbaar, dat ik zelfs momenten had dat het leven niet zo zinvol voelde. Ik herkende mezelf niet meer, en dat is verwarrend en pijnlijk.. Mijn sociale batterij was enorm laag en tegelijk was dat ook goed, want ik had elke vezel energie echt nodig voor mezelf en mijn kinderen..
Ik kan nog wel meer delen over wat de perimenopauze met mij doet. Misschien komt dat nog. Of als je er echt nieuwsgierig naar bent, of zelf het gevoel hebt hier ook al in te staan, vraag mij gerust..
Maar ik wil ook graag vooruit blijven kijken, genieten van dat wat goed gaat.. En langzaam mezelf herontdekken, soms is dat zwaar, maar soms ook bijzonder mooi en bevrijdend..
Voor nu, omarm ik mezelf in wie ik ben.. En ben ik trots op de bergen die ik zichtbaar en soms onzichtbaar verzet ❤️
Zelfportretten door;
📸