Hans Rutten Photography

15/02/2023

Rood en rood

11/09/2022

Pand. Ergens in Heerlen.

29/09/2019

BMX



@ Heerlen

30/03/2019

Central Park van Bruce Davidson

Een park is een park en soms is het meer dan een park. In iedere stad vind je ze. Het zijn plekken waar mensen ontspannen, flaneren, sporten of gewoon wat rondlopen. Even ontsnappen aan de drukte en massaliteit van de stad. Het is echter ook een plek waar veel verhalen te vinden zijn. Bruce Davidson woont in New York en ging vanaf 1991 regelmatig naar Central Park. Vier jaar lang verkende hij het en vond allerlei verhalen en bijzondere momenten. Het knappe van dit boek is dat het niet bij snapshots blijft. Door de vele bijzondere mensen en situaties krijgt het boek diepgang. Het park komt tot leven. Het is echter ook een toevluchtsoord. Mensen die niet mee kunnen komen in de stad, zoeken ook hun heil in het park. Davidson heeft ze ook meegenomen in het boek. Op zijn kenmerkende manier worden ze respectvol geportretteerd.

Dit boek sluit mooi aan bij ander werk van Davidson, denk bijvoorbeeld aan ‘East 100th Street’, grote maatschappelijke thema’s zoals armoede en discriminatie. In Central Park zijn ze niet meteen zichtbaar aanwezig, maar als je goed kijkt zie je ze wel. Details zijn vaak veelzeggend. Het park is een plek voor de succesvollen en voor de achtergestelden. De overeenkomst is dat iedereen hier komt om even te ontsnappen aan de drukte van de stad.

Vanaf 7 april 2019 is er een groot retrospectief te zien van Bruce Davidson in het K*K in Monschau, https://www.kuk-monschau.de/

Tekst: Hans Rutten Photography

www.ForumBEELDtaal.nl

20/01/2019

Bij

16/11/2018

Bieke Depoorter: Ou Menya

Een briefje met daarop in het Russisch het verzoek om een slaapplaats. Dat was het enige dat Bieke Depoorter had. Drie keer een maand trok ze door Siberië, iedere dag in een ander dorp. Met het briefje legde ze contact en probeerde een slaapplaats te krijgen. De bank of een stoel, meer was niet nodig. Het lukte haar om bij veel mensen te overnachten, en foto's te maken.
Als een buitenstaander kijkt ze naar de mensen. Gedreven vanuit verwondering ervaart ze wat er voor haar gebeurd. We worden deelgenoot van huishoudens. Gezinnen aan tafel, mensen die zich wassen, kinderen die moeten gaan slapen. Alledaagse zaken worden interessant. Het is heel herkenbaar en toch lijkt het een andere wereld. Wat hier zeker aan bijdraagt is de sfeer in de foto's. Door veel in het donker te fotograferen zit er nogal wat ruis in de beelden. Deze technische tekortkoming is in dit geval echter een krachtige toevoeging. De foto's krijgen iets schilderachtigs. Het werkt een beetje vervreemdend maar maakt het prettig om naar de beelden te kijken.
Wat vooral blijft hangen uit het boek is de omgang van de mensen met elkaar en hun gezinsleven. Het intieme dat normaal niet snel naar buiten komt.
Het boek is sober van opzet maar wel XXL. Hierdoor zijn de foto's ook lekker groot afgedrukt waardoor de beelden “binnenkomen”. Het maakt indruk en nodigt uit om door te kijken. Het is een sleutelwerk in het oeuvre van Depoorter en zeker een aanrader.
Ou Menya is het eerste van de drie boeken van Bieke Depoorter.
Het is de serie waarmee ze in 2009 afstudeerde aan het KASK in Gent. Daarna ging het snel met haar carrière.
In 2011 werd ze Nominee bij Magnum Photos en sinds 2016 is ze volwaardig lid.

Op dit moment loopt er een grote tentoonstelling over de projecten van Bieke Depoorter in het Fotomuseum Antwerpen - FOMU.

Tekst: Hans Rutten Photography

23/08/2015

23/08/2015

black metal