06/03/2019
Verlies...
Op een ‘mooie’ dag in oktober rij ik erheen. Als ik aankom zie ik de rouwauto staan en buiten op de tafel liggen bloemen, prachtige bloemen, waaronder irissen....
Er wordt gevraagd of ik even wil wachten. ‘Uiteraard’ denk ik, het gaat niet om mij.
Ik fotografeer de ochtend zoals hij deze ochtend is, de bloemen, de zon die waterig door de bomen straalt, de sfeer hoe deze dag begon...
Dan loop ik naar binnen, ik zie de kist, een vader, een moeder, broer, zus. Een gezin waarvan nu eentje mist.
Ik krijg een omhelzing van moeder, ik slik en kijk naar de foto. Haar dochter...
Samen rijden we naar het bos waar ze vaak liep. Ze heeft er heel wat voetstappen gezet. Nu het laatste ritje, maar dan in de auto.
Onderweg naar de kerk stap ik uit en maak foto’s, nog één keer het dorp inrijden...
In de kerk, ik zie ze binnenkomen, oma, ooms, tantes, neven, nichten, vriendinnen, vrienden, buren, de kerk zit vol.
Dan is er het koor, de soliste, de muziek, de woorden...
Tot slot de gang naar de begraafplaats, lopend in de zon, een strakblauwe lucht, een lange stoet.
Bij de allerlaatste gang wordt ze liefdevol gedragen door haar vriendinnen.
Bij het graf zijn er nog woorden en iedereen neemt afscheid...
En ik... ik leg alles vast...
Dag Iris...