15/03/2026
De wilde vrouwen van Duiven
Het begon allemaal met een grap. Op 30 mei 1962 waren er gemeenteraadsverkiezingen. Enkele mannen besloten om eens een goede grap uit te halen. Ze vonden de lokale politiek maar duf en saai. Volgens deze mannen deugde er niet veel, er was te weinig initiatief en de raadsleden liepen maar mee met de burgemeester en gemeentesecretaris. En de kiezers lieten zich al jaren voor de gek houden door de zittende raadsleden.
Een verslaggever uit die tijd lijkt dit wel te ondersteunen. Hij schreef bijvoorbeeld: de Raad van Duiven bestond het om 4 ½ uur lang ‘in de ruimte’ te praten. Of terwijl, een vergadering duurde veel te lang, zonder dat er nog iets besloten werd.
Wat was het idee van deze mannenclub?
Een kieslijst met alleen maar vrouwen! Er was geen programma, maar toch werden er kandidaten benaderd.
Het spel kon beginnen!
Zoals het met een dorp gaat kwam er meteen een hele machine met geruchten op gang. Ook burgemeester Sloet hoorde hier van en deed verschillende pogingen om erachter te komen wat hier nu waar van was. Maar helaas, hij kon er niet achter komen.
De organisatie van de nieuwe partij wilde niemand iets wijzer maken en zij bestelden een inschrijvingslijst bij de gemeente Westervoort. Deze formulieren zijn in het hele land hetzelfde, dus dit was geen probleem.
Groot was de verbazing bij de gemeente Duiven toen er in april 1962 een kandidatenlijst werd ingeleverd samen met 25 handtekeningen. (Dit was wettelijk nodig om mee te mogen doen met de verkiezingen). Omdat er inderdaad alleen vrouwen op stonden werden ze al snel “De Wilde Vrouwenlijst” genoemd. Duiven stond op zijn kop!
De pers
Al snel nam de pers het ernstig. De regionale kranten schreven: “Duivense duifjes dingen naar zetel in de Raad”, “Wilde vrouwen lijst in Duiven”, “Wilde vrouwen in Duiven wensen grote schoonmaak."
De Telegraaf weidde er een artikel aan met als titel “Mysterieuze krachten in vrouwenlijst met dokter als gangmaker.” In dit artikel probeerde de telegraaf er achter te komen waarom deze partij meedeed en wat ze wilde bereiken. De verslaggever kon er niet veel van maken. Slechts één iemand wilde praten met de man, maar dat verhaal was zo onduidelijk dat hij er niet veel mee kon.
Er deden in 1962 7 partijen mee met de verkiezingen, zij hadden samen 41 kandidaten voor 11 raadszetels. De campagne werd gevoerd onder het motto: “Grote schoonmaak in de gemeenteraad”. Verschillende mensen waren boos door de gebruikte poster. Kijk zelf maar.
Je ziet een vrouw met een mattenklopper in haar hand een aantal personen van het papier te vegen. Bij haar voet zie je een vrouw getekend, en het was duidelijk wie dat was. Er was namelijk maar één vrouwelijk raadslid destijds, mevrouw M.H.A. Jansen-Weenink. Tussen deze laatste en lijst 7, de wilde vrouwen, woedde een felle strijd.
De verkiezingen en daarna
Na de verkiezingen blijkt dat lijst 7 één iemand in de raad krijgt. Mevrouw Hoppenreijs mag de raad in voor lijst 7. En ook mevrouw Jansen, die zo kwaad was op de poster, heeft haar plek in de raad behouden. Na de verkiezingen blijkt dat alles weer snel terugkeert naar de oude situatie. En ook de nieuwe partij blijkt niets nieuws toe te voegen. Een hoop gezeur om niets dus… Maar wel leuk!
Omdat het tegenwoordig heel normaal is dat vrouwen deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen en vrouwen andere uitdagingen zoeken, zijn er andere zaken waar vrouwen zich tegenwoordig mee vermaken.
bron helaas onbekend. Vermoedelijk een regionale krant. (Liemers Vizier?!)
