04/09/2026
Wat zouden we zeggen als de natuur een mens was?
Zouden we zeggen.. dat we je beroven, en niet geven om de tol die het eist? Dat we jouw ruimte innemen, met geen enkel respect voor wat jij daar hebt gegroeid en opgebouwd? Dat we geen respect hebben voor jouw ritme en wat je nodig hebt om te overleven en te kunnen blijven geven? Dat we nemen wat we willen. En daarmee de cyclus waarin je kan blijven geven in evenwicht, vernietigen.
We werken niet met je samen, we pakken en doen wat we willen. We geven er niet om dat je zoveel meer kennis en ervaring hebt, met al die jaren die jij hier al bent. We luisteren niet.
Maar weet je ook, dat we net zo goed moeite hebben met onszelf respectvol behandelen? Dat we het moeilijk vinden om te zorgen voor onze aard en wat we werkelijk nodig hebben. We putten onszelf ook uit, en zijn vaak de verbinding met de natuurlijke wereld kwijtgeraakt.
Misschien, kunnen we leren om te zien. Dat wat we vernietigen, een symptoom is van iets diepers. Ik vraag me af, zit deze neiging tot vernietigen in onze natuur? Of zijn we iets verloren, zijn we de verbinding tussen alles wat leeft vergeten?
Misschien kunnen we het ons weer herinneren. Het weten. Dat wat we doen ertoe doet. Hoe we met onszelf overweg gaan, en hoe we met jou omgaan.
Misschien kunnen we leren. Leren om samen te werken. Hoe we alles wat je geeft kunnen koesteren en ook kunnen leren zorgen voor wat jij nodig hebt.
Misschien kunnen we beginnen met kijken. Om de wortel van dit probleem dat voor ons ligt te vinden. En onze verantwoordelijkheid te accepteren om te geven. Te geven om onszelf, te geven om de wereld, te geven om het leven, en te geven om jou.
Laten we het samen doen.
Het zal niet perfect zijn, maar we willen leren.
~
•