29/04/2026
Als je in een burn-out terecht komt is beter worden en jezelf weer lekker voelen het enige wat je wil.
Maar het allerergste is dat je het gevoel hebt dat je je kinderen keer op keer teleurgesteld simpelweg omdat je nergens heen durft. Angst en paniek om weg te gaan en gewoon de puf niet hebben om iets leuks met je gezin buitenshuis te doen is vreselijk. Ook merk je dat je kids zichzelf druk maken over jou, daardoor verdrietig en soms gefrustreerd en minder vrolijk zijn. Je moederhart breekt want dat is het laatste wat je wil; dat je kinderen deze gevoelens ervaren omdat jij last hebt van het verleden en te lang in een stressvolle situatie gezeten hebt.
Al bijna een jaar vecht ik tegen deze burn-out en wat voor anderen de normaalste zaak van de wereld is, is voor mij een hele opgave.
Als daar dan ook nog je hoogsensitiviteit en je hooggevoeligheid bij komt kijken wordt alles extra zwaar.
De laatste tijd gaat het gelukkig wat beter en voel ik beetje bij beetje weer meer vertrouwen in mezelf en in mijn lichaam.
Gisteren had ik een super leuk uitje zonder Isaac, en dus sinds lange tijd weer alleen met de kids, naar de open training van PSV in het PSV Stadion. Voor de meesten iets gewoons maar voor mij dus heel veel mensen en stuiterende kinderen en een super groot stadion waar ik nog nooit (nee echt nog nooit😅) geweest was.
Wat heb ik genoten omdat ik de kids zo zag genieten. En nee, we gingen niet weg voordat we een aantal handtekeningen en een foto gescoord hadden.
Ik voelde me eindelijk weer eens rustig buitenshuis zonder Isaac en dat terwijl ik twee maanden geleden nog niet eens m’n eigen dorp uit durfde en alleen naar de supermarkt ging.
Het is moeilijk om dit in woorden te omschrijven als je dit gevoel niet kent maar geloof me… vrijheid wil niet zeggen dat je ook altijd vrij bent want soms zit je gevangen in jezelf en dat heeft een vreselijk effect op alles en iedereen om je heen.
Dankbaar voor mijn lieve man, kinderen, familie en vrienden aan mijn zijde en trots op mezelf dat ik steeds een stapje dichterbij mijn eigen “ik” ben. ❤️
Ik heb even getwijfeld of ik dit wel zou delen maar ik vind dat er nog veel te weinig begrip is voor mentale gezondheid. Omdat je het aan de buitenkant niet ziet denken velen dat alles goed met je gaat terwijl dat misschien niet waar is. Een lach op je gezicht wil niet altijd iets zeggen en het wil ook niet meteen zeggen dat het beter gaat. Soms is dat masker het enige wat we op dat moment nog hebben om een beetje positief de dag door te komen.
❤️
