Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 19:00 Dinsdag 09:00 - 17:00 Woensdag 09:00 - 19:00 Donderdag 09:00 - 19:00 Vrijdag 09:00 - 19:00

Uit het hart Fotografie

Startpagina
Nederland
Hellevoetsluis
Uit het hart Fotografie

Uit het hart Fotografie is te boeken voor Bruiloften, Portret en gezinsfotografie , maar ook voor ui www.uithethartfotografie.nl
KVK 68246595

Uit het hart Fotografie is te boeken voor Bruiloften, Portret en gezinsfotografie , maar ook voor uitvaarten.

13/04/2026

Soms voel ik me als een uil.
Stil, observerend en voelend.
Niet uit zwakte, maar omdat stilte soms meer wijsheid heeft dan lawaai. 🦉

09/04/2026

Lente ☀️💗

07/04/2026

Mensen vragen wel eens wat ik nou fotografeer met zo’n halve meter camera en lens van bijna 5 kilo.

Nou, dit dus.
Een ransuil.
Mijn eerste nog wel.

Dus nee, ik maakte niet even een paar foto’s.
Ik kwam gewoon thuis met 600 foto’s, want stel je voor dat net die ene mooie blik wazig was.

Mijn camera kan 120 foto’s per seconde schieten, maar ik stond daar gewoon anderhalf uur met een halve sportschool in m’n armen naar een uil te kijken alsof dat heel normaal gedrag is.

De ransuil bleef rustig.
Ik niet. 🤎📷

27/03/2026

Vandaag mocht ik een uitvaart fotograferen waarin opnieuw zichtbaar werd hoe bijzonder het werk van Stichting Ambulance Wens is. Wanneer aanwezig zijn bij het afscheid van een geliefde bijna niet meer mogelijk lijkt, maken zij het toch mogelijk. Geen groter cadeau dan er nog één keer echt bij te kunnen zijn. Niet als patiënt, maar als mens. Als geliefde. Als iemand die afscheid mag nemen. Dat is onbetaalbaar. 🤍

18/03/2026

Soms heeft iemand niet de makkelijkste weg. Soms zitten er wat extra bochten, drempels en omwegen in. Maar als je echt iets wilt en je blijft ervoor gaan, dan kun je meer bereiken dan mensen soms denken.

En vandaag is daar het bewijs van: gewoon in één keer geslaagd voor zijn rijbewijs. 🥹✨

Niet omdat alles altijd vanzelf ging, maar juist ondanks zijn dingetjes. Doorzetten, blijven geloven in jezelf en niet opgeven… dát brengt je verder.

Zo trots op jou. Soms heb je misschien een andere route nodig, maar je komt er wel. En vandaag laat je dat gewoon even heel mooi zien. 💛🚲

01/03/2026

Maan vandaag bijna vol.

15/02/2026

Our Tiny place on this tiny world.

26/01/2026

Kijk mij daar staan. Handen in m’n zij, glimlach op m’n gezicht, jurk die glinstert alsof het allemaal vanzelf ging. En toch hoor ik het soms bijna in andermans hoofd:

“Wat staat ze te pronken.”
“Wat wil ze bewijzen?”
“Ze vindt zichzelf ineens wel heel wat.”

Veranderen maakt mensen onrustig. Niet omdat ik zo hard roep, maar omdat ik niet meer pas in het plaatje dat ze van mij hadden. Ze kenden die versie die zichzelf kleiner maakte, die grapjes maakte voordat iemand anders het kon doen, die alvast “ach joh” zei zodat niemand het hoefde te zeggen. En als je dan opeens rechtop gaat staan, letterlijk en figuurlijk, dan voelt dat voor sommigen alsof je zonder toestemming bent doorgegroeid.

Ja, ik ben 45 kilo afgevallen.
Ja, ik heb nu een gezond BMI.
En ja, ik voel me soms gewoon een lekker ding.

Maar wat mensen niet zien: dit is geen simpele voor en na. Mijn lichaam ging vooruit, maar m’n hoofd moest rennen om bij te blijven. Het ging zo snel dat ik het amper kon bevatten. Ik ben al 17 maanden aan het wennen. Aan een spiegel die niet meer meteen vijand is. Aan botjes die ineens op plekken zitten waar ik ze eerder niet voelde. Aan complimenten die fijn zijn, maar soms ook steken, omdat ze me herinneren aan al die jaren waarin er juist het tegenovergestelde werd gezegd.

En het gekke is: van binnen ben ik niet ineens iemand anders. Mijn hart klopt nog hetzelfde. Ik geef nog steeds dezelfde liefde, dezelfde hulp, dezelfde aandacht. Alleen draag ik het nu in een lijf dat letterlijk lichter is geworden, en in een houding die niet meer automatisch zegt: “Maak me maar klein, dan val ik niemand lastig.”

Dus nee, ik ben niet arrogant. Ik ben eindelijk gestopt met mezelf verstoppen. Ik kom erachter dat ik er mag zijn. Dat ik dit eigenlijk altijd al was… alleen kon ik het niet zien, omdat ik te lang heb geloofd wat anderen vonden en zeiden.

Dus ja, ik ben veranderd. En ik ben er nog steeds. Met hetzelfde hart. Alleen eindelijk wat lichter. In mijn lijf, maar vooral in mijn hoofd.

18/01/2026

Gisteren had ik een fotoshoot in Egypte. En laat ik eerlijk zijn: stoer, ja… maar ik voelde me allesbehalve stoer. Ik heb lang niet meer zulke zenuwen door m’n aderen gevoeld, van dat soort zenuwen waarbij je hoofd zegt “doe normaal” en je lijf antwoordt: “nee.” 😅

Misschien hielp het dat ik dit deed in een land waar bijna niemand mij kent. Geen blikken van vroeger, geen bekende gezichten, geen verhalen die al klaar liggen voordat ik überhaupt iets heb gedaan. Gewoon ik, mijn eigen drempels, en een koffer vol lef: camera mee, jurk mee, make-up mee. Alles zelf geregeld. En toch voelde het als een gigantische stap.

43 kilo minder is al een enorme verandering, maar eerlijk is eerlijk: als je vroeger gepest bent, weegt zo’n stap niet alleen in kilo’s. Dan gaat het dieper. Dan gaat het over durven kijken naar jezelf zonder meteen de oude stemmen mee te horen. En ja, ik heb ook dat bekende pakketje: dat minderwaardigheidsgevoel dat soms ineens uit een hoekje springt alsof het huur betaalt.

Maar toen ik de foto’s terugzag, gebeurde er iets. Niet alleen “mooie foto’s” of “leuk plaatje”, maar een besef dat ik even kwijt was: ik ben niet anders dan de rest van de wereld. Ik hoor hier net zo goed. En weet je wat? Die pesters van toen hadden vooral iets lelijks in zichzelf. Ik niet.

En dat… dat vind ik misschien wel het stoerste van alles. 📸✨

15/01/2026

De Melkweg in Egypte.

10/01/2026

Vandaag was zo’n dag waarop je weer even voelt hoe bijzonder een begrafenis eigenlijk is. Alles draait om rust, om respect en om het goed doen voor de mensen die achterblijven. Je komt aan, je loopt dat pad op, je voelt de stilte en je merkt meteen dat iedereen op scherp staat. Niet omdat ze kritisch zijn, maar omdat verdriet je zintuigen open zet. Alles komt harder binnen.

Langzaam druppelen mensen binnen. Sommigen praten zachtjes, anderen zeggen helemaal niks. Er zijn blikken die je niet snel vergeet. Een hand op een schouder. Een arm om iemand heen. Kleine gebaren die eigenlijk alles zeggen. En in die paar minuten voordat het begint, gebeurt er al zoveel zonder woorden.

En dan begint het. Je weet precies wat je moet doen, maar je voelt ook: dit is niet zomaar een “klus”. Je beweegt mee met het moment. Je bent aanwezig, maar zo onzichtbaar mogelijk. Je let op de details, op het licht, op de sfeer. Op de dingen die later zoveel betekenen: een bloem die wordt neergelegd, een trilling in een stem, een knikje, een blik omhoog, een hand die even blijft rusten op het monument.

Vandaag kreeg ik zóveel dankbaarheid terug. Mensen kwamen echt naar me toe met complimenten. Dat het fijn voelde dat ik er was. Dat ze blij waren dat alles vastgelegd werd. Dat ze vertrouwen voelden. En eerlijk? Dat deed me goed. Want ik vind het altijd spannend of alles technisch ook echt loopt zoals het moet.

Maar het lukte. Foto’s, video, het geluid… alles viel op z’n plek. En toen ik dat later besefte, dacht ik alleen maar: ja. Dit is waarom ik dit doe. Niet omdat het “mooi” is, maar omdat het waardevol is. Omdat je mensen iets geeft wat ze later niet meer kunnen terughalen: dat ene moment, precies zoals het was.

Vandaag was koud, intens en emotioneel. Maar ik reed naar huis met een warm gevoel. Dat het gelukt is. Dat ik het goed heb gedaan. En dat mensen het hebben gevoeld.

07/01/2026

En dan sneeuwt het.

Niet zo’n halfslachtige, natte “net-niet” sneeuw die na drie minuten verandert in prut. Nee… van die sneeuw die alles stiller maakt. Alsof de wereld even een deken over zichzelf heen trekt en zegt: rustig maar.

Dus ga je lopen. Gewoon even langs de mooie plekjes in je omgeving, zonder groot plan. Je denkt dat je alleen maar frisse lucht gaat halen en misschien een paar foto’s… maar sneeuw heeft altijd een verborgen agenda.

Want voor je het weet, gebeurt het weer: je brein pakt je bij je kraag en zet je zonder waarschuwing terug in je oude thuis.

Terug naar de straat waar je opgroeide. Waar je als klein meisje met je slee van de helling af gleed alsof je een Olympische afdaling deed (en je in werkelijkheid vooral hoopte dat je niet ondersteboven eindigde). Waar je sneeuwballen gooide met bloedserieus fanatisme alsof het een oorlog was en jij de generaal. En waar je op sommige plekken op de sloot hebt geschaatst… met dat gevoel dat je nergens zo dapper bent als wanneer je tien bent en het ijs “best wel kan hoor”.

Dat is wat sneeuw doet.
Het maakt niet alleen wit, het maakt open.
Het schuift deuren in je hoofd weer op een kier, en ineens ruik je dingen die er niet meer zijn: koude wanten, natte sjaals, ademwolken, die typische winterlucht die je alleen in je jeugd écht lijkt te voelen. En je bent weer even dat meisje. Niet omdat je terug wilt, maar omdat het er gewoon nog zit.

Ik heb genoten. Ik heb gewandeld. Foto’s gemaakt. Kijken, vastleggen, bewaren. Alsof ik stiekem bewijs wilde verzamelen dat dit moment echt bestond.

En uiteindelijk eindigde ik op de kinderboerderij. Alsof de dag dacht: we sluiten af met iets liefs.
Het was een mooie dag. Zo’n dag die je niet per se groot hoeft te maken, omdat hij vanzelf binnenkomt.

Adres

Friso 11
Hellevoetsluis
3224GJ

Openingstijden

Maandag	09:00 - 19:00
Dinsdag	09:00 - 17:00
Woensdag	09:00 - 19:00
Donderdag	09:00 - 19:00
Vrijdag	09:00 - 19:00

Website

http://www.uithethartfotografie.nl/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Uit het hart Fotografie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.