09/08/2026
๐๐ณ๐๐ฐ๐ต๐ฒ๐ถ๐ฑ๐๐ณ๐ผ๐๐ผ๐ด๐ฟ๐ฎ๐ณ๐ถ๐ฒ ๐ฏ๐ฒ๐ด๐ถ๐ป๐ ๐ป๐ถ๐ฒ๐ ๐ฏ๐ถ๐ท ๐ฑ๐ฒ ๐ฐ๐ฎ๐บ๐ฒ๐ฟ๐ฎ
Ik ben drie kwartier te vroeg op de locatie waar ik vandaag ga fotograferen: het afscheid van een 86-jarige vrouw.
Ze heeft altijd samen met haar dochter en twee zoons gewoond. Haar dochter is een alleenstaande moeder met een eigen bedrijf. Voor de jongens was hun oma dan ook als een tweede moeder.
Omdat ik de locatie niet ken en de familie nog nooit heb ontmoet, ben ik extra vroeg aanwezig om me rustig te oriรซnteren. Waar staat het woonhuis? Waar is de kerk en hoe ver ligt die van het woonhuis vandaan? En waar bevindt zich de begraafplaats?
Via Google Maps heb ik me al een beetje voorbereid, maar in het echt is het natuurlijk prettiger om alles zelf even te bekijken.
Alles blijkt op loopafstand te liggen. Daarom besluit ik alleen, met mijn cameraโs, naar het woonhuis te lopen. Daar word ik warm ontvangen door de dochter en haar twee zoons. O ja, en ik vergeet bijna het hondje: wat een sc***je!
In de woonkamer staat de mand van de overledene. Het eerste wat me opvalt, is de warme plek waar de mand staat. De mand staat prachtig in het licht, omringd door een zee van bloemen. Wat komt daar een heerlijke geur vanaf. De hele kamer ruikt naar bloemen.
Eerlijk gezegd vind ik het niet erg om even alleen in de kamer te zijn. Zo krijg ik de tijd om alles rustig vast te leggen: de bloemen, de mand, de fotoโs, de kaartjes en alle andere details.
Omdat we nog tijd hebben voordat de rouwauto arriveert, loop ik met de familie mee naar de tuin. Daar raken we met elkaar in gesprek. De jongens vertellen over hun oma en over de rol die zij altijd in hun leven heeft gespeeld.
Bijzonder om te horen, want ook ik ben mede door mijn oma grootgebracht ๐. Daardoor voelt hun verhaal voor mij heel vertrouwd.
Wanneer de uitvaartondernemer arriveert, neemt de focus op het fotograferen het weer over.
Het afscheid verloopt precies zoals de familie het voor ogen had. De familie wandelt achter de rouwauto aan naar de kerk, waar een mooie en warme dienst plaatsvindt. Een dienst met een lach en een traan. Daarna lopen we samen naar de begraafplaats.
Hoe mooi is het als je als fotograaf een prachtige bomenlaan cadeau krijgt, met licht dat precies goed valt. Heerlijk om met mijn camera te spelen en verschillende dingen uit te proberen.
Natuurlijk zorg ik er eerst voor dat ik een aantal goede beelden heb gemaakt, voordat ik de creativiteit verder opzoek.
Na de ceremonie op de begraafplaats loop ik als laatste terug naar de kerk, waar ook de condoleance plaatsvindt. Daar maak ik nog een aantal fotoโs, waarna ik afscheid neem van de familie.
Als ik mijn tas pak, loopt de dominee op me af. Ik geef hem een hand om afscheid te nemen en hem te bedanken voor de mooie woorden en de dienst.
Dan geeft hij me een compliment dat ik niet had verwacht:
โJe was prettig en respectvol, hield rekening met het geloof en ik heb je bijna niet gezien.โ
โUhhhโฆ dank u wel.โ
Ik heb het inmiddels geleerd: als je een compliment krijgt, zeg je gewoon โdank u welโ. โบ๏ธ
Bij de auto kleed ik me snel om, want mijn grijze pak en witte blouse wil ik na deze warme dag echt graag uit. Het is 34 graden en mijn korte broek, shirt en slippers zitten toch een stuk lekkerder. ๐
Terwijl ik terug naar huis rijd, voel ik de energie van de dag nog helemaal. En wanneer ik terugdenk aan het compliment van de dominee, denk ik:
๐ ๐ฆ๐ด! ๐๐ฐ๐ฆ ๐ต๐ฐ๐ง ๐ช๐ด ๐ฉ๐ฆ๐ต ๐ฐ๐ฎ ๐ป๐ฐโ๐ฏ ๐ฎ๐ฐ๐ฐ๐ช ๐ค๐ฐ๐ฎ๐ฑ๐ญ๐ช๐ฎ๐ฆ๐ฏ๐ต ๐ต๐ฆ ๐ฌ๐ณ๐ช๐ซ๐จ๐ฆ๐ฏ. ๐๐ป
Liefs Gonnie ๐
