23/11/2020
Kind,
wat ben je
wonderbaarlijk,
prachtig en lief.
Kind,
ik kan je
geen perfecte wereld geven,
maar zal er
altijd voor je zijn.
(N. Bleijenberg- van Leeuwen)
Het is al even gelee; de week van het leven.
Toch sudderen sommige dingen soms nog lang na.
Gaan we er wel wat over schrijven, of niet…
Dus lieten we het even voor wat het was.
En toch…
Toch is het minileven té waardevol om het te laten gaan.
We hebben het gezien in onze directe omgeving, wat het met een mens doet, wanneer je voor een keuze geplaatst wordt.
Wanneer je gezegd wordt dat het leven van kindje zó niet levensvatbaar is, dat het een lijdensweg zal gaan worden, áls ie al geboren wordt…
Hij werd geboren. Met een zeer ernstige hartafwijking. Hij leefde slechts 8 weken.
Maar in die 8 weken, mocht hij een liefhebbende vader en moeder hebben, die dagelijks baden voor het behoud van hun kindje.
We hebben de pijn en het verdriet gezien. Het afscheid meegemaakt.
Nooit thuis geweest, maar in zijn rieten mandje kwam hij eenmaal thuis voor zijn laatste afscheid.
En toch…
Toch konden ze zeggen; het was goed.
De pijn was er niet minder om.
Maar God zorgde.
Daarnaast weten we ook van iemand die wél de keuze maakte van abortus.
Een afschuwelijke oorzaak zorgde dat ze zwanger raakte.
Wij hoorden er jaren later van, toen lag het allemaal al achter haar.
Oordelen wij?
Nee.
Maar we geloven in élk leven.
Elk leven is het waard om geboren te mogen worden.
Zelf hebben we 3 dove broers.
Een handicap?
We praten liever niet over handicaps en zien ze zoals ze zijn.
Waardevol, uniek, en zijn net zoals jij en wij.
Ook kregen we zelf met zorgen te maken.
Er was toen nog geen 20 weken echo.
Totaal onvoorbereid belandden we in een ziekenhuiswereld.
Waar men sprak over afwijkingen, en wat als we dat eerder hadden geweten…
Als we het eerder hadden geweten, waren we misschien iets voorbereid op de jaren die daarna kwamen, maar het leven zou er mogen zijn.
Omdat we geloven dat elk leven het waard is!
En kijk die voetjes is… zó mooi, zó uniek, zó pril…
Daar lag ik dan, op m’n knieën voor het bed, achter de camera.
Te genieten van die pootjes...