07/09/2026
September is hier. ✨️
De maand waarin ik, tien jaar geleden, mama werd van Otis. Ons tweede kindje. Hij overleed na drieëntwintig weken zwangerschap en liefde is het enige dat hij heeft gekend. Mijn hartslag zijn enige vertrouwde geluid. Ik mocht hem vasthouden toen hij het leven losliet. Kleine, kleine, mooie Otis.
Hij zit in alles wat ik creëer.
Hij leerde mij anders kijken. Niet het snelle kijken maar het kijken dat blijft hangen. Het soort kijken dat een moment vasthoudt voor het weer verdwijnt. En hij leerde mij hoe snel het leven kan veranderen, en dat weten maakt me gevoelig voor wat klein is en onopgemerkt en toch groots. Voor wat pas later, met de tijd, zijn waarde laat zien.
Hij leerde mij over voelen. En ik ben niet meer bang om mezelf te laten zien, ook tijdens mijn werk, óók als het kwetsbaar is. Dat is geen zwakte geworden maar een uitnodiging; voor de mensen voor mijn lens om ook volledig zichzelf te zijn. Niet perfect. Wel echt. Dát zoek ik, in ieder beeld dat ik wil maken.
Hij leerde mij nog meer en beter te observeren. Want verdriet leerde me vertragen; zien wat waardevol is, in alle lagen van het leven. En liefhebben van wat ik zie, heb ik door hem geleerd. Ik heb de diepte van het donker gekend, ben verzopen in verdriet en leerde daarna opnieuw over kleur en het geluk; zachter en bewuster leven en kiezen.
Alle momenten die ik vastleg gaan over liefde, over herinneringen, over samenzijn, over koesteren dat wat is. En dat alles tegelijk.
Otis maakte van mij een andere mama, een ander mens dan ik al die jaren voor zijn komst was. Én de fotograaf die ik vandaag ben.
En ik koester dat. ❤️✨