03/11/2022
En toen was het stil …..
De moeilijkste dag uit mijn leven en dat van ons gezin. Ik heb je moeten laten gaan. Maar het doet zo’n pijn om je te missen. Het is zo onwerkelijk. Maar dat wordt verzacht omdat ik weet dat je nu geen pijn meer hebt en je rust hebt. Want je was ‘op’ zoals je zelf zei. Met al je kracht en moed heb je de laatste 6 jaar geknokt om beter te worden. Talloze operaties en behandelingen heb je ondergaan. Helaas had je een slecht lootje getrokken en kwam er geen verbetering. De situatie werd uitzichtloos. De beslissing van euthanasie is dan ook wel overwogen genomen. Het gaf je zo’n rust. Uitkijkend naar ‘ nooit meer pijn’ hebben we het laatste halfjaar heel intens samen mogen zijn. Je vond het heel fijn dat ik vaak thuis was bij jou en het samen een koffietje drinken en s’middags samen eten waren voor ons zo’n mooie momenten. Alles wat in je vermogen lag wat we konden doen, hoe klein ook , hebben we kunnen doen. En daar ben ik heel dankbaar voor.
Maar waar je echt naar uitkeek en voor geknokt hebt was ons parelen huwelijk. Dat vond je zo belangrijk en was je erg trots op dat we dat zouden halen. 30 oktober 2022 30 jaar getrouwd. We hebben het gehaald en ook gevierd in kleine intieme kring. Zo mooi en bijzonder waren de twee dagen. Met hele warme mooie mensen om ons heen. De afgelopen paar dagen hebben we heel intens met ons gezin mogen beleven. Dat pakt nooit iemand ons meer af. Niet in waarde uit te drukken, zo kostbaar.
Maar lieve schat, 2 november, je was er klaar voor. Jouw laatste reis. Alles zelf geregeld. Alles zoals jij het gewenst hebt. Je hebt zo goed voor ons gezorgd, gesteund, lief gehad. Wat was je trots op je gezin. Ik heb zo van je gehouden, en jij van mij. Zo genoten van elkaar en van elkaars vriendschap. En wij zijn ook zo ongelofelijk trots op jou. Wat een ontzettend mooi, moedig en sterk mens was jij. Maar nu laten we je los.
Vaarwel , vlieg wel lieve lieve schat ❤️ rust zacht ⭐️
