24/01/2023
De afgelopen 10 dagen was het even behoorlijk stil van mijn kant. Dit had een oorzaak.
Vrijdag 13 Januari is mijn lieve schoonmoeder Janke Drenth plotseling overleden. In de week die erop volgde was er tijd nodig voor rouw, verdriet en samenzijn. Ik heb van dichtbij mogen zien en meemaken hoe de familie van mijn man als een soort deken zich ontfermden over mijn schoonvader. Dat was een mooi gezicht, al was de oorzaak dan zo verdrietig. Afgelopen zaterdag was de uitvaart. Ik maakte daar foto's, net als van de opbaring en het sluiten van de kist. Afscheidsfotografie is een van de mooiste dingen die je kunt doen als fotograaf. Maar ondanks dat ik dit wel vaker gedaan heb, kwam dit deze keer flink binnen. Het was ontzettend moeilijk om het verdriet vast te leggen van mensen die zo dichtbij je staan. En verdriet was er. Het was diep en rauw en persoonlijk.
Ik heb wel geprobeerd een beetje actief te blijven deze week, maar dat is me gewoonweg niet gelukt. Ik heb even een moment nodig om weer op de rails te komen.
Wel heb ik ook nu weer bewust gevoeld en gezien hoe belangrijk foto's zijn, helemaal als dat een van laatste dingen is wat er nog rest van iemand. Gelukkig waren er veel oude en nieuwere foto's bewaard van Janke, en haar leven met de mensen die haar omringden. MAAK die foto's. Die zijn zo dierbaar.
Liefs,
Anouk