18/03/2026
Ik deelde gister niet de hele waarheid...
Nadat ik gister had gepost waarom ik even telefoonloos was en wat voor inzichten het me had gegeven, besefte ik dat ik niet hele verhaal had vertelt. Dat ik onbewust een gedeelte had weg liet, omdat er schaamte op lag. Omdat het écht was en rauw. Waarbij ik voel dat ik soms de enigste ben, maar waarvan ik weet dat meer mensen hier mee weleens of vaker mee strugglen.
Ik weet al langer dat me telefoon een energielek is, dat wanneer ik me slecht voel ik grijp naar me telefoon. Om me mezelf af te leiden, te verdoven, te vluchten, wat het ook is, om even niet te voelen en niet hier te zijn. Op korte termijn lijkt het een goed afleiding, maar eigenlijk wordt het slechte gevoel alleen maar erger. Je kan niet stoppen en voordat je het weet ben je weer een uur aan doomscrollen. Om er daarna spijt van te hebben, jezelf schaamt en jezelf verwijt: dat je het weer zo ver hebt laat komen Ondertussen vertel je jezelf smoesjes waarom je het echt even nodig had.
De avond voor dat ik viel, was het weer raak. Ik was mezelf weer verloren in een eindeloze stroom aan content, terwijl ik dit eigenlijk niet wilde. Het voelde niet als toeval dat me telefoon kapot viel, het was mijn eigen manifestatie omdat ik dit niet meer zo wilde.
En door even helemaal geen telefoon meer te hebben, krijg ik naast de inzichten ook de ervaring hoe het voelde om even geen ruis en afleiding te ervaren. Dat gaf me een hoop meer rust en helderheid, alsof me systeem zei: hehe, eindelijk.
Toen ik begin deze week een nieuwe telefoon ging kopen was me systeem het er dan ook helemaal niet mee eens en voelde ik vooral heel veel weerstand. Maar he, ik heb me er door heen bewogen, want een telefoon is toch wel handig en ik zie er ook zeker de voordelen van. Voor mij voelt deze nieuwe telefoon, als een nieuw begin waarmee ik een andere relatie ga opbouwen. Eentje die mij ondersteund met wat ik wil bereiken, inplaats van een energielek.
Ben benieuwd wie dit herkend. ☺️