Gwendolyn Pieters Fotografie

15/09/2026

Teksten van ChatGPT of mijn eigen pen?

Laatst maakte ik een fout in één van mijn teksten: een zin die anders had gemoeten. Naast de lieve reacties van mensen die mij daarop wezen (waar ik altijd dankbaar voor ben), kwam ook de twijfel of deze tekst door ChatGPT geschreven zou zijn?

Ik werk al jaren samen met Social Media manager Rachelle Verhage, die inmiddels meer een vriendin is geworden. Samen bepalen we de strategie, kiezen we onderwerpen en denken we na over welke verhalen passen bij mijn werk als afscheidsfotograaf. We sparren over teksten, schaven waar nodig en zorgen ervoor dat mijn boodschap overkomt.

Maar mijn stem? Die blijft van altijd van mij.

De verhalen die ik deel ontstaan namelijk vanuit mijn werk. Vanuit mooie ontmoetingen, fijne gesprekken, (soms heftige) emoties en van die kleine momenten die mij raken en altijd zullen bijblijven. Ik schrijf vanuit mijn hart en dat zal altijd zo blijven.

Gebruik ik nooit deze technologie? Natuurlijk wel. Het is een mooi hulpmiddel voor allerlei andere werkzaamheden. Maar achter mijn foto's, mijn verhalen en de betekenis van mijn werk zit geen machine. Daar zit gewoon een mens. Ikzelf en soms een vleugje van mijn Social Media manager ;)

Misschien is dat ook wel een mooie reminder: mensen maken fouten (ik dus ook).
En gelukkig maar, want juist daarin zit iets heel menselijks.

Liefs,�Gwendolyn

12/09/2026

Op de foto zie je hem wegrijden bij het uitvaartcentrum. Zijn arm door het open raampje van de rouwauto, zwaaiend en lachend naar iedereen die achterblijft. Zijn moeder ligt achter hem en hij zit bij haar. Hij begeleidt haar naar haar laatste bestemming.

Het is zo’n beeld waar ik even stil van werd. Niet alleen vanwege de zwaai, maar vanwege wat die zwaai betekent. Voor hem is dit misschien wel een manier om te begrijpen wat er gebeurt. Om later terug te kunnen kijken en te denken: kijk, daar was ik. Naast mama.

Lees verder in deze blog: https://pietersfotografie.nl/de-zwaai-door-het-raampje-van-de-rouwauto/

Liefs Gwendolyn

09/09/2026

Van 7 tot en met 13 september is het Wereld Su***de Preventie Week. Een belangrijke week, niet alleen binnen mijn werk als afscheidsfotograaf maar ook voor mijn afstudeeronderzoek.

Een aantal weken geleden schreef ik een post dat ik aan het begin stond van dit onderzoek aan mijn post-HBO opleiding rouw- en verliesbegeleiding aan de . Ik overweeg iets te ontwikkelen dat woorden geeft aan de worsteling bij Christelijke nabestaanden.

Vragen over God en waar hun dierbare nu is, het gewicht van schuld en genade. Inmiddels heb ik al diverse interviews ingepland staan, maar ik zou nog heel graag in gesprek willen met nabestaanden en pastoraal medewerkers.

Mocht jij iemand kennen, of voel je dat je met mij dit gesprek wilt aangaan? Stuur me dan een berichtje. Een gesprek is altijd vertrouwelijk en jij bepaalt zelf hoeveel je deelt.

Liefs Gwendolyn

06/09/2026

06/09/2026

Een Betekenisweeksessie doet iets met je, oprecht. Je komt voor een fotosessie, maar gaat naar huis met zoveel meer. Een glimlach. Een knuffel, een lach of een traan. Even geen ziekenhuis, geen zorgen, maar alleen tijd, aandacht en verbinding met elkaar.

De foto’s zijn een prachtige herinnering, maar wat je écht bijblijft, is hoe het voelde. De Betekenisweeksessie is niet alleen iets wat je ziet. Het is iets wat je voelt.
Ken jij iemand die zo’n bijzondere herinnering verdient?

www.feel-it.nl

Liefs Gwendolyn

https://fb.watch/JtolBDdyRz/

03/09/2026

Waarom loopt de uitvaartleider (verzorger), soms samen, voor de rouwauto? Deze vraag kreeg ik gesteld via mijn Social Media. Mooie vraag!

Wanneer de uitvaartleider voor de rouwauto uitloopt, is dat uit respect voor de familie maar ook voor de persoon waar je die dag afscheid van neemt. Een eerbetoon, symbolisch om de overledene de weg te wijzen ♡

Liefs Gwendolyn

01/09/2026

“Een pauwenveer als belofte …” Op de kist ligt een prachtig boeket vol pauwenveren, tussen blauwe ridderspoor en zachte rozen. Deze familie kende ik voor het afscheid, want jaren geleden mocht ik in hun tuin fotograferen, in een tijd waarin niemand van ons wist hoeveel tijd er nog zou zijn.

Lees via deze link mijn blog over dit prachtige symbool: https://pietersfotografie.nl/pauwenveer-als-belofte-afscheid/

Liefs Gwendolyn

30/08/2026

Later wil je soms juist de dingen zien die je toen niet kon zien. Want op de dag van een afscheid ben je er met je hart.

Je hoort de woorden, voelt het verdriet, omhelst mensen en probeert vooral overeind te blijven, maar ondertussen gebeurt er zoveel om je heen.

Wie stond er achter je? Wie hield jouw hand vast? Hoe keek je kind naar opa? Wie kwam speciaal van ver om afscheid te nemen?

Je ziet het niet allemaal en dat hoeft ook niet. Als afscheidsfotograaf kijk ik juist naar die momenten. Ik leg vast wat jij op dat moment misschien niet kunt zien. Zodat je later niet alleen foto's hebt van het afscheid zelf, maar ook kunt zien en voelen wat er die dag allemaal om je heen gebeurde.

Soms is een foto niet alleen een herinnering aan wat je wél zag, maar juist aan wat je hebt gemist. ❤️

Liefs Gwendolyn

27/08/2026

Een afscheid zit altijd vol kleine rituelen.

Een bloem neerleggen.
Een kaars aansteken.
Een laatste kus.
Een hand op de kist.
Dat ene lied dat precies bij hem of haar past.

Op het eerste gezicht zijn het misschien kleine handelingen, maar juist in die kleine momenten zit zoveel betekenis.

Als afscheidsfotograaf kijk ik daarom niet alleen naar wat er ‘gebeurt’. Ik kijk naar waarom iets gebeurt. Naar de handen, de blikken en de kleine gebaren waarmee mensen laten zien wat soms niet in woorden te zeggen is.
Want een afscheid bestaat niet alleen uit een ceremonie.

Het bestaat uit tientallen kleine momenten die samen het verhaal vertellen van iemand die ontzettend gemist wordt.
En juist dát verhaal wil ik bewaren. ❤️

Liefs Gwendolyn

24/08/2026

Voor altijd dichtbij
Een klein handje, een stil gezichtje, een afscheid dat geen ouder ooit zou moeten kennen.

En toch blijven er beelden. Van die kleine vingers. Die zachte wangen. De liefde tussen ouder en kind.

Ik fotografeer niet het afscheid. Ik fotografeer de liefde die blijft.
Omdat je later misschien niet meer precies weet hoe klein hij was, hoe zacht zij voelde, hoe je haar vasthield.

En je later terug kunt kijken
en dat kleine handje weer kunt zien,
precies zoals het daar lag,
veilig in jouw handen.

Liefs Gwendolyn