23/05/2026
Lieve jij,
Ik weet hoe moe je soms bent.
Moe van altijd sterk moeten zijn.
Moe van nadenken, aanpassen, dragen, doorgaan.
Alsof je hart overuren draait zonder pauzeknop.
Je geeft zoveel aan anderen.
Tijd. Liefde. Aandacht. Begrip.
En ondertussen vergeet je soms dat jij óók iemand bent die liefde verdient.
Niet later. Niet als alles perfect is.
Nu.
Luister eens.
Je hoeft jezelf niet kleiner te maken zodat anderen zich groter voelen.
Je hoeft niet stiller te worden om de rust van anderen te bewaren.
Je hoeft niet voortdurend toestemming te vragen om gewoon jezelf te mogen zijn.
Je mag ruimte innemen.
Met alles wat je bent.
Met je zachtheid én je vuur.
Met je onzekerheden én je kracht.
Ja, je twijfelt nog weleens aan jezelf.
Zelfs nadat je dingen hebt overleefd die je eigenlijk hadden moeten breken.
Maar kijk eens naar jezelf.
Je staat hier nog steeds.
Met een hart dat blijft voelen.
Met handen die blijven creëren.
Met ogen die nog steeds dromen zien.
Dat is geen zwakte.
Dat is kracht in haar puurste vorm.
Je leert langzaam dat rust belangrijker is dan goedkeuring.
Dat eerlijk jezelf zijn meer waard is dan perfect lijken.
Dat niet iedereen je hoeft te begrijpen om toch goed genoeg te zijn.
En weet je wat misschien wel het mooiste is?
Je begint eindelijk thuis te komen bij jezelf.
Dus adem.
Rust uit wanneer het nodig is.
Kies eens voor jezelf zonder schuldgevoel.
Laat los wat jou klein houdt.
En groei — niet voor de wereld, maar voor jezelf.
Want op een dag kijk je terug naar deze versie van jezelf…
En naar de gave foto's van jezelf.
En dan besef je:
Ze was al die tijd al aan het veranderen in wie ze werkelijk was.
Met liefde,
Ik
