17/08/2026
Afgelopen vrijdag. Een telefoontje.
Ik zie op mijn scherm: Dan weet ik: ze heeft me nodig.
Ik kan niet opnemen. Even later zie ik haar appje… De moeder van iemand van wie ik eerder ook het afscheid van haar vader én kleinzoon heb vastgelegd, is overleden.
De crematie is vrijdag.
Ik schrik. Ik heb nog vakantie. Vrijdag kan ik niet.
Ik bel Esther terug en leg de situatie uit. Maar terwijl ik het zeg, weet ik ook: ik móét erbij zijn. Deze familie wil graag dat ík erbij ben. We spreken af dat ik de dochter de volgende ochtend zelf even bel.
Die volgende ochtend maalt het in mijn hoofd. Ik wil deze familie zo graag helpen… maar kan ik dat combineren met wat er al in mijn agenda staat?
Ik besluit haar te bellen en te zeggen dat ik er vrijdag voor hen ben.
Tranen aan de andere kant van de lijn.
“Nicky… ik vind het zó fijn dat je dit wilt doen. Maar ik begrijp het ook als het niet kan.”
Ik stap in de auto en rijd naar ze toe. Esther is er ook.
Een warm onthaal. Een knuffel. “Fijn dat je er bent.” En weer tranen.
Na een half uurtje rijd ik naar huis. Het voelt goed dat ik deze beslissing heb genomen.
Ook dat is het leven van een : keuzes maken, andere afspraken verzetten, je hart volgen.
Fijn dat ik er opnieuw voor deze familie mag zijn. Esther gaat er samen met hen weer een mooi afscheid van maken en ik ga het voor hen vastleggen. ❤️
(Foto’s geplaatst met toestemming van de familie 🌿)