04/09/2026
Ik was vroeger een paardenmeisje in hart en nieren.
Mijn hele kindertijd was ik te vinden op de manege. Als het éven kon, elke dag. Ik had lang een verzorgpony en hielp veel in en om de stallen en bij de manegelessen.
Toen kwam er een ander verzorgpaard op mijn pad. Pasamba was van iemand anders en ik werd haar bijrijder. Ik kreeg een hele mooie, bijzondere band met dit paard. Toen de eigenaren minder tijd voor haar kregen en haar wilden verkopen, brak mijn hart in duizend stukken. Deze, en nog meer prachtige foto's, werden gemaakt door Femke. Ze bood mij de fotoshoot aan als afscheid van Pasamba, zodat ik nog een mooie herinnering aan haar had. Zo lief vond ik dat. 🥹
Totdat ik op een dag thuiskwam en mijn ouders mij iets wilden vertellen.
"Pasamba is van jou."
Het mooiste en grootste cadeau wat ik ooit heb gekregen. Nu ik dit typ, moet ik weer een traantje wegpinken. Dat je ouders zien dat je ergens zo kapot van bent en dan zoiets doen... 🥹
Ik denk dat in die periode ook mijn passie voor fotografie is ontstaan. Ik kreeg een spiegelreflexcamera en Pasamba was mijn eerste en meestgebruikte model.
Een jaar nadat mijn vader overleed, moest ik noodgedwongen mijn paard laten inslapen. Mijn paardenavontuur stopte daarna ook.
Nog altijd dankbaar voor deze mooie tijd en voor wat het mij geleerd heeft.
Fotografie was nooit mijn eerste passie. Maar Pasamba bracht mij wel tot het punt waar ik nu ben. ❤️
