31/01/2026
L
Isang Buhay OFW
Gigising siya araw-araw na may alarm, hindi dahil gusto niya, kundi dahil kailangan. Sa salamin, may ngiti sa labi pero pagod ang mga mata. Papasok sa trabaho, magtitiis sa init, lamig, at lungkot—lahat para sa pamilyang libo-libong kilometro ang layo.
Sa bawat sweldo, may saya. Sa bawat padala, may luha. Hindi dahil sobra, kundi dahil kulang ang yakap, kulang ang presensya, kulang ang oras. Sa gabi, tahimik ang kwarto, pero maingay ang isip. Namimiss niya ang tahanan, ang boses ng mga mahal sa buhay, ang simpleng buhay na iniwan niya.
Pero kahit pagod, kahit malungkot, hindi siya sumusuko. Dahil sa likod ng lahat ng sakripisyo, may pangarap na uuwian. Isang araw, hindi na siya aalis para magtrabaho—uuwi na siya para manatili.
Iyan ang buhay ng OFW.
Hindi madali. Pero punô ng pagmamahal at pag-asa.
