Thoughts by I

11/08/2026

my thoughts on: our sticky love

I just finished a 12-episode K-drama and it is the first series that I have completed in months or probably in years. Honestly, I easily lose interest when the plot is not my cup of tea. That is why when I discovered one that got me hooked I binge-watched it right away.

I'm so satisfied with this show, a real epitome of a rom-com drama. It was thrilling, amusing and heart-warming.

The main leads' chemistry was also so natural. They effortlessly made me laugh and grin from ear to ear. They showed us as story of selfless characters who are willing to sacrifice for the ones they love and a villagers who displayed a bond as sweet and flexible as taffy.

They reminded me that people have their wounds caused by other folks or by their own experiences. That is why love should bring life to a person and not add more misery.

the dialogue, the flashbacks and the characters
They were all absorbing and enlightening. It took me back to the good old days when watching kdramas was not only entertaining but healing. And it can be an uplifting experience especially to those who need it.

I will definitely cherish the warmth and lessons that "Our Sticky Love" brought.

09/08/2026

I'll wait for you to bloom
because I'd rather go through a boring season with you than be in a eventful place, missing you.

I'm not sure why there are people who dare not ask questions as if we are a memory they'd rather not visit. It is peaceful, though. They find the past more compelling than the idea of us; however, what they know and choose not to know don't matter now because all I can see is the reality of us and gladly, not the romanticized version although sometimes as a poet, I overly muse about our story.

Slow may be uninteresting to them, but the season is never theirs, so let me look forward to our summer when we will finally bloom.

07/08/2026

Hindi na tayo nangangamba sa ulan. Napapakalma na tayo nito.

Hindi na tayo alalang-alala pag nagsisimula nang dumilim ang mga ulap. Hindi na tayo madaling-madali umuwi.

Sabik na tayo sa payapa at mga alaalang kanyang dala. Musika na sa ating tainga ang tunog ng kanyang mga patak, kulog at kidlat, subalit hindi lang ginhawa ang naidudulot niya.

Sinisimbolo rin niya ang kalungkutan at pagluha, kaya tulad ng ulan huwag nating ikakahiya ang pag-iyak kung ito ang magpapagaan ng bigat ng ating kalooban.

Kung ang tag-ulan ay hindi mahirap mahalin, mas lalo pa ikaw na ang halaga ay higit pa sa tubig-ulan.

07/08/2026

Hindi lahat ng paborito kong awit ay pinapatugtog sa bawat istasyon. Hindi lahat ng makata ay nakikilala. Gano’n din sa pagkakaibigan, hindi lahat ay aabot ng isang daang sulat.

Hindi lahat ay mababasa ang iyong mga likha o masasaksihan ang bawat pagbabago sa iyo, kung kaya‘t tama lang na hindi mo pinagsisigawan ang mga ito sa madla. Dapat lang na ilaan mo ang mga ito sa totoong magtatagal.

Akala ko basta nakasama mo nang maraming taon ay ipagdiriwang ka na, subalit hindi pala iyon likas sa lahat ng tao.

Nasisiyahan pa rin ako, bagkus napagtanto ko na isa palang karangalan ang mapiling panauhin sa minsan lang sa buhay na okasyon ng ilan sa aking mga kababata.

Hindi lahat ng tula ay malilibot ang buong mundo tulad ng hindi ka lubos na kilala ng lahat ng nakikipag-daupang palad sa iyo.

Gayon pa man, sa daigdig na ginagalawan ko, walang maihahambing sa iyo.

03/08/2026

Sa tuwing nagkakaroon ako ng bagong paborito ay nagiging abala ako. Inaaral ko ang mga bagay tungkol dito tulad kung paano ka kabisaduhin ng mga mahal ka.

mga pelikula, mga tula, mga litrato, musika at sining
mga bagay na nagpapaalala sa atin ng makahulugang kataga
Buti na lang mayro’n tayong mga ganito.
Buti na lang mayro’n tayong nilikhang alaala kaya kahit hindi na tayo gano'n kadalas magkita ay may baon pa rin akong maliligayang gunita.

Sa tuwing nagsusulat tayo ng panibagong akda, hindi ibig sabihin ay wala na tayong pinagdadaanang pait.
Sa tuwing nakakahanap tayo ng bagong liriko, hindi nangangahulugang hindi na tayo nalulumbay.

Hindi porket hindi na halata sa isang tao ang kanyang pasan-pasan ay hindi na siya nasasaktan
ngunit sa tuwing sumasaya ang tono ng kanyang mga katha ay maaari gano’n din siya sa likod ng kanyang mga talata.

12/07/2026

I bought a ticket
to see a movie.
As the plot reaches its end,
I cannot help but wonder
if that certain word befits me.
I watch people on occasion,
so I can compose based on my observations of the world.
However, I quit being a pleaser
for there is nothing more tiring than yielding
to the requests of a mere onlooker.
Sometimes, I try to be a yearner
although I am not sure if it suits my personality.
But I am writer,
so maybe it does.
I hope it does.

- writer i

11/07/2026

There is an encounter that finds you in your healing.
Days used to be depleting.
Now, you are scared of what may recur
but what occurred will not disqualify you from what is coming.

There is a face that lights up when he finally catches you.
There are details in your day that he memorizes like a stanza in a poem.
There is a choreograph learned though dancing is not his core strength,
a fireworks show missed to be in the same place as you
and a recollection of you followed by a confession.

There is a kind that stays despite of your hurt.
While grief is a proof of your love in its deepest form,
it can not make you less worthy to the one who chooses the entirety of you.

- writer i

16/04/2026

“Tara! Kain tayo.”

Ang mga katagang “Tara! Kain tayo.” ay hindi lang payak na pag-aya. Hindi lang ito basta paglabas ng salapi. Hindi nito layuning ipagmalaki ang anumang nakamit sa loob ng linggong nagdaan. Nais nitong magbigay puwang sa panandalian ngunit kinakailangang kalma.

Noong mga bata pa tayo, simple lang ang ating kaligayahan at mabilis lang tayong tumahan. Noon, hindi tayo makapaghintay na lumaki at magkaroon ng maraming kakilala, subalit hindi pala kailangang hintayin na mangyari iyon bago makamit ang tunay na kasiyahan. Ngayon, hindi na tayo mga paslit; gayunpaman, nangungulila tayo sa mga kaibigang nagpapaalala sa ating kamusmusan at sa ligaya ng pagkain ng taho at sorbetes.

Kaya ang mga salitang “Tara! Kain tayo,” “Tara! Kape tayo,” o “Tara! Labas tayo” ay hindi pagtakas. Ito ay tila pagbalik sa ating pagkabata, kung saan hindi pa komplikado ang ating kaligayahan at mabilis pa tayong tumahan.

16/04/2026

Sa bawat sugnay na aking pinag-uugnay,
napagtatanto ko kung bakit ako sumusulat.

Sasapat na kaya ang mga piling salita
para sa pahayag na nais maipadala?

Ang ingay ay humuhupa.
Ang daldal ay humihina.
Malilim man o tirik ang araw,
ipapadama ko ito
sa isang masining na paraan.

Magbasa pa:

writings inspired by summer

14/04/2026

sa daan ko pauwi

Ilang beses kong napansin ang buwan sa daan ko pauwi. Lumipas ang mahabang araw. Ang hapdi ay nasa aking paa at ang bigat ay narito pa subalit hindi ito hadlang upang tanawin ko ang nagpapaliwanag ng gabi. Hindi ko na kinakailangan ng balabal sapagkat tag-init na naman.

Pansin kong ako ay nag-aapura kahit hindi naman dapat. Sinanay ko ang mga maliliit kong paa sa malalaking hakbang subalit may nagpapahinto pa rin sa akin. Hindi ko napigilang titigan ang hugis ng buwan sa tuwing nagmumukha itong ilaw sa tabi ng madilim na higaan.

Kung ako ay gagawa ng isang pulseras, lalagyan ko ito ng disensyong kawangis ng buwan bilang palatandaan na hindi palaging lamang ang mabilis at hindi kailangan ng labis-labis na sinag upang maging bukod-tangi.

⋆⭒˚.⋆🪐 ⋆⭒˚.⋆