18/06/2026
“Para sa mga OFW parents, minsan ang bawat photoshoot ay paraan ng pagbawi sa mga panahong hindi sila makakauwi.”
Kanina, may repeat client kaming bumalik sa studio.
Habang tinitingnan ko sila, napaisip ako.
Parang kailan lang noong una silang nagpunta sa amin.
Noong unang photoshoot ni Ate Jhade, 4 months old pa lang siya.
Maliit pa. Karga-karga lang nina Daddy Jay Ar at Mommy Trisha. Konting ngiti lang niya, tuwang-tuwa na ang lahat.
Ngayon, 19 months old na siya.
Mas malikot na.
Mas makulit.
Mas expressive.
At habang pinapanood ko silang mag-picture, hindi ko maiwasang isipin kung gaano kabilis lumipas ang panahon.
Pagkatapos ng shoot, nagpasalamat ako kina Daddy Jay Ar at Mommy Trisha sa patuloy nilang pagtitiwala sa amin.
Doon nasabi ni Daddy Jay Ar ang isang simpleng pangungusap na tumama sa puso ko.
“Sa birthday na naman ni Jhade, wala na naman ako.”
Bigla akong natahimik.
Doon ko mas naintindihan kung bakit parang lagi silang nagpapakuha ng litrato kapag nandito si Daddy.
OFW pala siya.
At sa dami ng beses na nakita ko silang bumalik sa studio, ngayon ko lang nakita ang mas malalim na dahilan sa likod ng bawat photoshoot nila.
Hindi pala ito tungkol sa camera.
Hindi lang ito tungkol sa birthday.
Hindi lang ito tungkol sa magagandang litrato.
Ito pala ay tungkol sa isang ama na sinusulit ang bawat araw, bawat oras, at bawat pagkakataong makasama ang anak niya bago siya muling umalis.
Habang si Ate Jhade ay lumalaki buwan-buwan, may mga pagkakataong si Daddy ay nasa malayong lugar, nagtatrabaho para mabigyan siya ng mas magandang buhay.
At iyon ang masakit na bahagi ng pagiging magulang na madalas hindi nakikita ng ibang tao.
May mga ama at ina na pinipiling malayo sa pamilya hindi dahil gusto nila.
Kundi dahil mahal nila ang pamilya nila.
May mga birthday na nami-miss.
May mga simpleng salo-salo na hindi naaabutan.
May mga milestone na sa video call lang nasasaksihan.
At bilang magulang, alam kong walang perang kayang tumbasan ang mga panahong iyon.
Kaya sabi ko kay Daddy Jay Ar,
“Sir, ginagawa naman po natin ang pagtatrabaho sa malayo para rin kay Jhade.”
“Bawi na lang talaga tayo sa bawat pagkakataong kasama natin siya.”
At napakahalaga rin ng papel ni Mommy Trisha.
Dahil habang wala si Daddy, may isang ina na araw-araw nagpapaalala sa anak niya kung gaano siya kamahal ng kanyang ama.
Na hindi siya iniwan.
Na hindi siya nakalimutan.
Na ang dahilan kung bakit siya malayo ay dahil gusto niyang mabigyan ng magandang kinabukasan ang kanyang pamilya.
Balang araw, lalaki si Ate Jhade.
Maiintindihan niya kung bakit may mga birthday na wala si Daddy.
Maiintindihan niya kung bakit may mga panahong yakap sa litrato lang ang mayroon sila.
At maiintindihan niya na ang bawat araw na magkalayo sila ay sakripisyong ginawa dahil mahal na mahal siya ng kanyang ama.
At siguro kapag tiningnan niya muli ang mga litrato na ito pagdating ng panahon, hindi lang niya makikita ang isang photoshoot.
Makikita niya ang pagmamahal.
Makikita niya ang sakripisyo.
Makikita niya ang isang amang handang tiisin ang lungkot ng pagkakalayo para lamang mabigyan siya ng magandang buhay.
At makikita rin niya ang isang ina na buong tapang na pinanghawakan ang pamilya habang malayo ang kanyang asawa.
Doon ko rin na-realize na minsan, ang mga litrato ay hindi lang alaala.
Minsan, sila ang nagpapatunay na kahit malayo ang isang magulang, hindi nababawasan ang pagmamahal niya sa kanyang anak.
At habang pinapanood ko si Ate Jhade na masayang tumatawa sa studio kanina, isa lang ang pumasok sa isip ko:
Hindi lahat ng pagmamahal ay nasusukat sa dami ng oras na magkasama kayo.
Minsan, nasusukat ito sa kung ano ang handa mong isakripisyo para sa taong mahal mo.
Para kina Daddy Jay Ar, Mommy Trisha, at Ate Jhade—
Maraming salamat sa pagtitiwala at sa pagpapaalala sa amin kung bakit mahalaga ang bawat larawang kinukunan namin.
Dahil minsan, ang isang litrato ay hindi lang alaala ng isang araw.
Ito ay alaala ng pagmamahal na piniling lumaban, kahit magkalayo. ❤️
